Steve for 42,2

Een marathon kan je nooit voorspellen.  Ergens keek ik wel uit naar een weekendje Amsterdam met als doel de marathon te lopen.   Anderzijds…  hoe kan je nu een marathon uitlopen als je weinig tot niets getraind hebt.  Ik heb dan wel de bijnaam Vinnie gekregen, maar Vinnie kan ook niet alles.  Soit, het zouden alvast 2 dagen citytrip met Nathalie worden en dat is ook zeer leuk om te doen.  Wat dag 3 zou brengen… dat was vrijdag de nog ver van mijn bed show. 

Vrijdag met de trein naar Amsterdam.  Dat doet altijd wel leuk aan zo’n vakantiegevoel.  Het hotel wisten we nog liggen van een vroeger bezoek aan Amsterdam dus we waren vrij snel verlost van bagage.  Bij mijn eerste vraag om een vroeg ontbijt te krijgen, was het nogal moeilijk maar er werd me een zakje met wat eten beloofd tegen 7u00.   Dag 1 zou bij mij in het teken van de marathon expo staan… alleen… die stelde bitter weinig voor.  Dus waren we daar zeer snel buiten tot jolijt van Nathalie die niet geheel onterecht de stad nog eens wou bezoeken.   Op vrijdag is het redelijk rustig in Amsterdam en dus konden we op ons gemak wat gaan bezichtigen.
’s Avonds moest er  Italiaans gegeten worden, alleen ’t eten was ni te vreten.  Gelukkig viel mijn pizza nog mee…  Maar de lasagna van Nathalie leek op baby voeding.

Zaterdag nog wat bezocht in Amsterdam.  De eer en het genoegen om Koen Vansteenkiste, mr Marathon met een fcb afwijking… te ontmoeten…  Grappig hoe hij bij zijn eerste zin al wist te melden dat het paars hem was opgevallen.  Echt wel lachen.  We huurden dan nog een fiets voor zondag en ik kreeg nog te horen dat er zondag om 7u00 een vroeg ontbijt werd geserveerd.
Tja… wat wil je als er een hoop marathonlopers aanwezig zijn in het hotel.   Die vragen immers allemaal hetzelfde not?  Maar goed probleem opgelost.

MARATHON DAY

Altijd een hel omdat je vroeg uit bed moet… om 06u30 dus opstaan en naar het ontbijt.  Toen kwam er toch wel wat stress.  Wat met de knie, de hamstrings, wat met de gebrekkige voorbereiding…?  Mijn kameraad Glenn, wenste me zaterdag nog veel succes per telefoon en vond het een prestratie als ik zou uitlopen.  Ik vertelde zaterdag aan Koen dat 4u30 een succes zou zijn en uitlopen op zich  al een doel op zich was.  

Samen met Nathalie ruimschoots op tijd vertrokken naar de start.  Achterop op haar fiets geklommen zodat het geen 45 minuten wandelen zou zijn.  Aan het Olympisch Stadion heerste een enorme drukte.  Uiteindelijk zouden we met 12 000 lopers zijn voor de marathon.  Samen met zoveel andere lopers de atletiekpiste opgewandeld via de hoofdingang… Indrukwekkend…  En iedereen klaar… om te gaan lopen... Net voor de start kregen we André Hazes met “bloed, zweet en tranen” over ons… toepasselijk…  gevolgd door een nummer met vette beat en toen zag ik aan de andere kant van de piste de toplopers vertrekken onder  een oorverdovend applaus van het publiek.  5 minuten later begon mijn wedstrijd. 

En het ging goed… na 5 km zat ik al 2 minuten voor op het schema van de 3u59… (?)  yep… ik verschoot er ook van, maar ik zat aan hartslag 145 en had nog geen slecht gevoel dus bleef ik mijn tempo aanhouden.  Na 7 km Nathalie voor de 2^e keer voorbij gelopen .  Ze stuurde me even later een sms om te melden dat de ballonnen van 3u45 een stuk achter mij liepen en of ik niet te snel ging?  Nope, ik ging goed…  heel goed.  Bij het opdraaien van de oever van Amstel zag ik nog net aan de overkant de kopgroep teruglopen richting centrum.  Zij zaten bijna aan 25 km … ik aan 15.    En nog steeds ging alles goed.   Ik liep hier en daar iemand voorbij maar over het algemene zat ik in een groep met hetzelfde tempo te lopen.  Op de Amstel voeren twee boten met zingende Nederlanders.  Super sfeer.  Bevoorrading van de 21 km voorbij en daar trapte er een of andere mijn schoen uit… gelukkig heb ik van die speciale nestels voor de triatlon dus is die schoen snel terug aan… Maar toch wel een dikke minuut kwijt om terug op tempo te geraken.  (een hele dure minuut zou later blijken). Op 25 km stond Nathalie en ik kon haar alleen maar zeggen dat het goed liep… nog steeds.  Industrieterrein door onder begeleiding van een DJ.  Weeral een extra boost…  “Put your hands up in the air”… no  problem, ik was mij beestig aan het amuseren eigenlijk.  Geen kniepijn en beetje last van de hamstrings…maar niet te klagen dus.  En nog steeds een tempo voor 3u59.  De 30 km kwam eraan en ik miste Nathalie bijna, maar nog steeds geen man met een hamer te zien.  Ik was er echter wel op voorbereid.  En iets voorbij km 37 was het zover.  Man met hamertje…   De hamstrings waren er ook terug en ik was letterlijk leeg gelopen.  Damn, daar ging mijn voorsprong.  Nu, ik was al 2 km iets aan het doen wat sneller was dan wandelen maar hoegenaamd niet meer tot lopen kan aanzien worden.   En zo geraakte ik 3 km verder, wat lopen , wat strompelen, wat misselijk worden, terug wat beter.  Even met Nathalie bellen want… ik had haar redelijke tijd niet meer gezien… Ze stond nog aan de 37 km en had me niet zien voorbijkomen…  Damn, zij op de fiets zeven haasten naar de finish en ik, wel ik had zoiets van… we gaan die laatste 1,5 km nog eens alles uit de kast halen.  En ik vertrok terug met pijn… veel pijn in de benen.  En dan stond daar het bord 41 km…  Voldoende om naar 6^e versnelling te schakelen, spandoek van de laatste km onderdoor… en in volle vversnelling naar het stadion.  De atletiekpiste op, man wat moet het een machtig gevoel geven, dit op de spelen te kunnen doen.  Ik kon nu niet meer stoppen dus even doorknallen en een finish in 4u09’42”.

Tevreden…  Zeer zeker… maar… als ik achteraf zie dat mijn PR in Antwerpen in 2009 gelopen op 4u08’41” staat… dan smaakt het een beetje zuur… Het zat erin  maar goed…  ik had nooit gehoopt zo dicht bij deze tijd te eindigen.
Koen liep ook een geweldige wedstrijd zonder rugpijn tijdens de wedstrijd.  En Chris vlamde ook stevig.  Iedereen tevreden.

Super dat Nathalie alles met de gehuurde fiets meedeed.  Deed deugd haar hier en daar te zien.  En voor haar was het toch ook niet altijd even geweldig om daar alleen te staan wachten op haar echtgenoot.  Wat een sfeer in Nederland.  Op ons startnummer staat onze naam en geregeld, was het van “kom op Steve”.   Geeft steeds een boost. 
Ook makkelijk voor mij door mijn speciale veters, mijn registratiechip was zeer snel uitgedaan.  Ik kan mij inbeelden dat je na 42,2 km niet meer de moed hebt om je nestels los te maken uit je schoen om die chip terug te geven.  Lang leve de triatlon dan toch maar.
Leuke marathon, snelle marathon, het weer zat mee, veel supporters, veel sfeer, mooi parcours.  Ook deze dus een topmarathon de naam waardig.
Een minpuntje:  helaas geen diploma na de wedstrijd.  Ik heb het dan maar zelf gemaakt.  Maar wel knap dat ze de tijd zo snel online plaatsen.

Nog eens tijd om iets te posten.

Ik probeer binnenkort eens een overzicht te geven van de voorbije zomer.  Vandaag houden we het op een verslagje van de halve marathon.

Een grote test.  Binnen 2 weken staat Amsterdam op het programma.  En de kniepijn uit Rome is nog steeds 1 vd ongevraagde vrienden tijdens het lopen.  Daarenboven heeft mijn linkerhamstring ook zin gekregen om van zich te laten horen.  Enkele voorgeschreven kinébeurten ten spijt, zit ik nog steeds met opkomende pijnen. 

Brussel werd dus de grote test. 

Om 06u20 opgestaan.  Vader ophalen in Deurne en op naar Brussel.  Parkeerplaats dicht bij het Jubelpark gevonden.  Startnummer gehaald.  Ondertussen was de marathon reeds vertrokken.  Op mijn gemak naar de start voor de halve marathon.  En dat het warm ging worden, was al duidelijk.  Ik had voor de veiligheid mijn loopbelt voorzien van flesjes water (as usual) een cola gelletje (energiebom) en een gewoon gelletje bij.  En nog een hoop toiletpapier (you'll never know).  En de gsm.  Startschot (kanonknal) en weg waren we.  Nu, wat is het verschil met de 20 km van Brussel?  Wel:

1/ minder lopers (5000 ipv 20 000)
2/ merendeel getrainde mensen dus sneller in je tempo
3/ minder sfeer op het parcours
4/ knappere finish op de grote markt van Brussel ipv het Jubelpark (alhoewel dat er ook mag zijn)
5/ Je vanaan het Jubelpark nog 3 km moet lopen...
6/ 21,1 km ipv 20 km

Voilà, dat is het verschil.  Maar ik was begonnen aan de 21,1 km in Brussel in een zware hitte.  Na 1 km wist ik al hoe laat het was.  Inspanningsasma en meteen prijs.  Piepende longen, moeilijk ademen. Maar goed, failure is not an option.  Dus doorgaan.  Ook een staaltje van Waalse hopeloosheid.  Ik begrijp dat het politiek nogal gevoelig ligt MAAR iedereen mag bij mijn weten nog steeds doen en laten wat hij/zij wil.  Als er dan aan de kant, kinderen met een vlaamse leeuwenvlag (en kinderen mag je letterlijk nemen +/- 10 jaar oud), vraag ik me af wat het surplus is om naar die kinderen te lopen en dan je middenvinger te tonen en bijna in hun neus te duwen.  Wel beste duidelijk Waalse medemens...  ik hoop dat je de finish niet haalde en dat is iets wat ik iemand nog nooit toewenste.

Bon, terug naar de westrijd.  Tunneltjes in Brussel en afzien hé. Zwaar afzien.  Ik bleef wel tempo houden maar het was behoorlijk afzien.  Na 10 km lopen, waren de ademhalingsproblemen wel van de baan maar door de warmte en het zware parcours (Brussel is nogal heuvelachtig) zat mijn hartslag constant rond de 155.  Het was voor mij steeds inhouden want de zin om te gaan vlammen was er wel.  Schrik voor de hamstring en de knie hielden me echter tegen om door te duwen.  Rustig tempo houden alhoewel die hartslag toch hoog lag (oorzaak de warmte?).  Na 15 km kwamen we op het parcours waar de marathonlopers liepen en dat betekent: terug naar het Jubelpark.  De Tervurenlaan (iedereen die hiet al eens liep in oa: de 20 van Brussel) weet dat ook dat dit het punt van breken of doorgaan is door een hatelijk en dodelijke helling.  Tijd om het cola gelletje te ledigen.  En dan tempo opdrijven.  Yep, de knie deed pijn maar er is geen weg terug.  En ik begon de ene na de andere op te rapen.  Jubelpark kwam in zicht, kwam er voorbij, keek ernaar en dan was het 3 km genieten richting Grote Markt.  Nu ja genieten is een groot woord natuurlijk. 

Een laatste inspanning, spurt tot aan de finish.  1u56 min en een 2224e plaats op 5261 finishers is wel ok.
Het was dus een zeer degelijke training vandaag. 

Wat valt er te zeggen over de marathon van Rome...

Bon, ik begon zeer goed met de voorbereiding in januari.  Een keelontsteking ontnam me een 2 weken training in februari en dan begon de kniepijn.
Resultaat: 4 weken geen training en dan het vliegtuig op naar Rome samen met mijn ouders die kwamen supporteren.  Een goed gevoel? Neen dus,  dag voor vertrek werd mijn rug nog gekraakt...

Mooi hotel, centraal gelegen.  En zalig weer in Rome... 18 graden.  

Zaterdag (vaderdag en lang leve het telefoonding gsm genaamd, zodat het toch ook voor mij een beetje dichtbij was...) bezoekje aan het Vaticaan, mijn loopbuddy Gert tegengekomen.  Spaanse trappen, Trevi fontein... allemaal bezocht.  Nog lekker gegeten en dan was het weer tijd om te gaan slapen.  Alle mogelijke zalfjes opgesmeerd, nog even naar Calcio live gekeken (toch wel ander niveau van voetbal dan bij ons).

En dan was het zondag... met een bang hart toch wel opgestaan.  En dan 1 van die voorverpakte sandwiches (dag ervoor in de Spar gekocht).  Smaakt dus naar niks maar het ontbijt ging veel te laat open voor mij... Shirt aan check, broek, sokken en schoenen aan check, loopbelt aan check. Toiletpapier, GSM bij... check...  Let's go.  Om 07u30 vertrokken richting start...

Gezien het mooie weer, al meteen in mijn starttenue... Bleek dan dat ik heel het Forum Romanum moest rondwandelen en langs Circus Maximus (het zou niet de laatste keer worden die dag) om dan tussen de ... MASSA te komen.  Wow, we waren met veel.  Lang leve het geweldige ding, dat GSM heet want hierdoor vond ik Gert zeer snel.  Terwil die nog de laatste sanitaire stop ging doen, vertrok al richting start.  Lang leve de gsm want 3 minuten voor de start stond Gert naast mij.  En iets na 9 waren we weg. Gert nam mijn loopbelt over... Super voor m en echt wel tof van hem.  Na 3 km zag ik mijn ouders... Ging het goed... Yep, het ging goed.  En daar was... Circus Maximus...  maar vlotjes ervoorbij.  5 km werden er 10 en dan...begon de pijn aan de knie...  

Als je natuurlijk in 1 of andere buitenwijk van Rome zit, is de zin om te stoppen ver maar dan ook heel ver weg want zo gezellig is het daar nu ook weer niet natuurlijk... Dus dat beetje pijn... doorlopen.  10 werd 15 km ouders voor de 2e keer gezien... leugentje om bestwil, ja hoor alles gaat goed en ons tempo zat ook nog goed... Nee, ik genoot met volle teugen.  Vaticaan vlogen we voorbij na een kleine 20 km (de paus was juist aan de hostie...) en dan... een probleem de kniepijn werd heviger.  25 ging al moeizamer en op 30 ging het licht even uit door de kniepijn... Een aantal naalden die erin en eruit gingen... Ik dacht dat ik neerging gaan van de pijn.  Even wandelen (terwijl er in een zijstraat een uitslaande brand voor verse lucht zorgde)...en terug vertrekken... Pijn * 10... Nope, dit was niet fijn meer...  Terug tot aan het centrum van Rome geraakt, aan de zijkant zat er dan ene nog vrolijk met veel geluid al zijn gelletjes terug aan de wereld te geven.  Vooral dat gaf een gevoel om zelf mottig te worden dus volle petrol een helling op.  Patat, beter niet gedaan want beetje verder de volgende pijnscheut en terug wandelen maar.

Naast mij een Gert die niet opgaf en me aanzette om verder te lopen.  35 km en vlakbij het hotel maar verdorie ik moest nog maar 7 km en 200 rotte meter... Deze gingen we toch wel uitdoen.  Iets verder een Italiaan die zich even afzette op mijn schouder een welgemeende F*ck Y** en een stomp tussen zijn ribben kreeg hij van mij gratis als tegenprestatie... Een kramp in beide benen was dan weer mijn deel... Spaanse trappen, trevi fontein, zaterdag prachtig, vandaag kort en snel er voorbij.  Kasseitjes tot je er bij neervalt, bergop deed enorm veel pijn aan de knie, dalen ook...  Nog 2 km en wandelen... en daar waren mijn ouders weer.  Komaan nog even lopen, Gert ook weer... Ik kon ze allemaal op dat moment... de kniepijn was niet te houden... Circus Maximus derde keer maar geen goede keer en dan de vod van de laatste kilometer... Rond het Collosseum lopen ... een droom... gedeeltelijk want het ging daar stijl naar boven... welke Romeinse zot had dat hier gelegd???  Djeezes afzien maar één punt gaf me licht... voor mij ging er ene naar boven op 2 krukken... WOW ... respect, meer kan je daar niet over zeggen.  Gas open en terug lopen... En dan genieten van het Colosseum en de laatste 200 meter... Yes, I did it... again in een 4u38 maar man was ik blij dat ik het gedaan had...   Met één besef, op deze manier wil ik geen marathon meer lopen.

Dikke chapeau voor Gert omdat die heel de tijd bij mij bleef.  Merci man. 

Ondertussen bleek dat er iets mis is met een pees maar dat ik die in een 8-tal weken kan beter maken en dat dan de pijn zou kunnen wegzijn... We zullen wel zien.

Week 16 zou er bovenaan moeten staan ... maar... ik heb niet meer gelopen sinds 24 februari... betekent dus 3 weken as donderdag. 

Hamstring blessure is het verdict.  Overbelast.  Fijn is anders. Ik nam volledige rust, ging reeds naar de kinesist.  En vandaag zondag 13/03 deed ik een test.  1 km met de kinderen (enorm laag tempo) geen probleem.  We spreken dan over 9 min/km.  Daarna een kleine 2 km zelf gelopen aan een hoger tempo.  Voelde ik pijn?  Ja, neen, misschien om uiteindelijk helaas ja te moeten zeggen.  Maar wel aan de knie.  Na 2 km terug thuis.  En even mijn been gestrekt... knal, terug die pijn aan mijn hamstrings. 

Het enige positieve: ik heb nog 1 week en 2 kinebeurten.  Dat ik in Rome geen tijd onder de 4 u zal lopen staat al vast.  But who cares...   Ik vertrek vrijdag en zal zondag aan de start staan en dan ... zien we wel waar we eindigen. Ik vrees dat dit mijn slechtste tijd ever zal worden op de marathon maar als ik de marathon zal uitdoen, zal het in deze omstandigheden een overwinning zijn! Jammer voor Gert die me ging hazen...

Hoe de rest van het seizoen zal evolueren... zien we daarna wel weer.

En het gaat niet goed.  Buiten de vele keelpijn, die ondertussen wel verdwenen is, is het volgende obstakel een feit.  En wel eentje van andere orde.

Donderdag goed vertrokken voor een training.  En conditioneel zat eht goed.  Na 4 km begon de pijn aan de linkerknie op te komen.  Niet van die aard om te stoppen maar ik hield het wel in het oog.  En na 6 à 7 km was het over.  Ni te harden... Maar ook achter mijn knie...  een stekende pijn... Een slim besluit genomen. Terug naar huis wandelen maar ook dat deed verschrikkelijk veel pijn.  Terug wat rust en op zondag (vandaag dus) terug een training gepland. Rustig en niet te veel om te testen.  Eerst 1 km met Charlotte gelopen en daarna met ons Julie'tje... Die hadden wel veel supporters onderweg.  Best wel grappig hoe allemaal onebekenden uit de weg gaan en hun duim opsteken en zeggen dat ze goed bezig zijn.  Daarna zelf nog 3 km maar de pijn in de knie was daar terug... Meteen gestopt en ik ga me nu concentreren op rust...  om hopelijk zondag terug een duurloopje van 20 km te kunnen doen en het weekend daarop nog eens 30 km....  We zullen zien...

Leuk is anders...

Ook deze week was niet wat het moest zijn.  Alweer keelpijn, een vieze hoest en het ging me gewoon niet af...  Donderdag voel nog mee maar zondag ging het echt niet.  Het doel was 35 km... na 26 km blokkeerde alles en voelde ik me wegdraaien.  Alvorens de grond op pauselijke wijze te begroeten, besloot ik maar te stoppen.  Maar tevreden ben ik alleszins niet.  Hopelijk is het in week 12 terug beter...

Heel leuk: Julie'tje 3 jaar liep even 1 km met haar papa mee.  We deden er 8 minuten over.  Voor mij zeer traag voor haar behoorlijk snel met haar kleine beentjes.  :-)

Maandag   : keelpijn en niet getraind
Dinsdag    : keelpijn en niet getraind
woensdag : nog steeds keelpijn
donderdag: 6 km
vrijdag     : Rust
zaterdag  : Rust
zondag    : 26 km

Keelpijn hinderde de trainingsweek... Gelukkig kon de duurloop doorgaan.

Maandag   : keelpijn en niet getraind
Dinsdag    : keelpijn en niet getraind
woensdag : nog steeds keelpijn
donderdag: 9 km waarvan 8 km stevig
vrijdag     : Rust
zaterdag  : 30 km langzaam
zondag    : Rust

En nog goed nieuws.  Vanavond zondag naar KV Mechelen - Anderlecht gaan kijken en daar het heuglijke nieuws gekregen dat ik een haas heb voor de marathon van Rome.  Super Gert, de extra motivatie om door te trainen is er nu helemaal!

Ik voel me goed met het lopen.  De zware weken gaan er nu aankomen.   Hierna hoop ik rond de 4 u te kunnen geraken. 

Maandag   : 6 km
Dinsdag    : 9 km fartlek
woensdag : Rust
donderdag: Rust
vrijdag     : Rust
zaterdag  : 8 km off road
zondag    : 21 km wedstrijdtempo

Maandag   : Rust
Dinsdag    : 8 kilometer versnellingen
woensdag : 8 kilometer rustig
donderdag: Rust
vrijdag     : Rust
zaterdag  : 8 km off road
zondag    : Ziek

Zaterdag is tegenwoordig de trainingsdag waar ik enorm naar uitkijk.  Een uur in het bos ronddolen.  Soms hoor je alleen maar de bomen, af en toe kom je een andere verdwaalde loper tegen.   Zalig gewoon... even van de wereld af, heet dat dan.  Een uur later twee bochten nemen en meteen terug tussen de wagens.  Wat een luxe heb ik eigenlijk dat ik zo'n plek vlakbij huis heb...  Op 600 meter ben ik er... Als het al 600 meter is...

Maandag   : Rust
Dinsdag    : 9 km met tussenin versnellingen
woensdag : Rust
donderdag: Rust
vrijdag     : 8 km langzaam
zaterdag  : 10 km off road
zondag    : 25 km langzaam

Rotweer doet niks goeds voor mij.  Ik heb het liever warmer.  Uit schrik om mijn enkel te crashen op ijs of sneeuw, dus even niets gedaan... Wel eens gaan zwemmen en een keer op de fiets op de rollen maar echt niets om over naar huis te schrijven.  Begin januari dan maar de loopspullen mee naar disneyland maar in disneyland kom je niet om te lopen dus alles proper mee naar huis...  Erger is wel de vorm van de lijn... Ik merk dat de broeken moeilijker toe geraken (goede eindejaarsfeestjes dus) en dat week 6 eigenlijk bezig is.  (16 weken is de totale voorbereiding).  Nu in gang schieten kan de zaak nog wel redden lijkt me en dat is sinds vrijdag ll voorgevallen. Zie hieronder.  En vanaf nu is het van moeten en niet van willen.

Zaterdag terug sinds lang in het bos op 800 meter van ons thuis gaan lopen.  Laatste keer (enkele jaren geleden) kreeg ik een rotweiller achter mij aan en sindsdien mijd ik de Kattekensberg (of de Brusselse Bossen zoals het off. heet) een beetje.  Maar de gemeente deed een mooie inspanning en maakte er een enorme hondenweide.  Honden in het bos moeten dus aan de leiband... een utopie bleek dus.   Maar 't is ne brave zenne mijnheer... ja tot hij zijn tanden in mijn been zet denk ik dan steeds.  Ik kwam dus weer een paar van die loslopende gevallen tegen maar genoot eigenlijk als enige loper in het bos.  Zalig veel wind en eigenlijk wel luxe als je in zo'n stedelijke omgeving zo'n mooie plaats in de buurt hebt!  Dus de training is terug begonnen.

Maandag   : Disney
Dinsdag    : Disney
woensdag : Disney
donderdag: uitrusten van de nachtelijke terugrit!
vrijdag     : 10 km met 3 km sneller en 1 km zwemmen
zaterdag  : 8 km off road
zondag    : 25 km langzaam

En het begon meteen goed... sneeuw en koude...

Maandag   : rust
Dinsdag    : 2 km warmlopen, 5 km met versnelling van 800 meter daarna hartslag naar 130
woensdag : geannuleerd... te koude wind...
donderdag: annulatie... spekglad buiten
vrijdag     : rustdag en ook hier glad...
zaterdag  : 8 km off road
zondag    : 10 km rustig

Voorbode van beter...

Ik denk het wel. Binnen een dikke 2 weken begint de voorbereiding voor de marathon van Rome.  En deze keer wil ik me 16 weken goed voorbereiden.   Ik heb een tijd voor ogen maar dan moet ik eerst 16 weken "gearbeit" hebben met die benen.  Duimen om zonder blessures deze periode rond te krijgen en dan moet het wel lukken.  Tijdens die trainingen zal ik hopelijk eens wat meer te vertellen hebben zodat deze blog een tweede adem kan vinden.

Wat kan er nu gezegd worden.
Voor de lol doe ik mee met de kerstmannenloop.  Ik hoop dat er nog enkele bekenden onder die 3000 kerstmannen meelopen. 

En Rome wordt zoals hierboven reeds vermeld de voorjaarsmarathon.  Waarom Rome.  Mooi parcours, Italianen hebben veel leuke sfeer bij (ik verwacht weer veel 'DAI' te horen) en 't was relatief goedkoop.  Vlucht + Marathon 130 euro.  Hotel voor 4 dagen maak je zo duur als je zelf wil natuurlijk.

Deze marathon (de 7e voor mij) gaat de geschiedenis in als de slechtst voorbereide ever. Een vakantieperiode en wat triatlongeweld zorgde voor een zware misrekening in de planning.  Een stevige verkoudheid en wat rotweer zorgde voor nog minder training en ziedaar het resultaat.

Even wat getraind in Lanzarote (maar niet echt heel veel), een triatlonwedstrijd in Viersel met 5 km lopen en dan nog een keertje 27 km een keertje 18 en een keertje 10 km.  Dat was het...

Zaterdag reeds naar Nieuwpoort met heel het gezin.  Startnummer ophalen en een dagje zee.  Inclusief garnaalkroketten en een pasta.  Om 23u30 in mijn bed en om 4u15 er terug uit.  Mijn fietsbegeleider (wie anders dan mijn pa waarvoor dank!) ophalen en op naar Nieuwpoort.  2 zatlappen en zware regenbuien verder kwamen we daar aan.  Om 06u30 begot.  Fiets en begeleider uit de auto en ik kon verder richting Ieper.  Om 07u30 was ik daar.  Auto aan het station, bus op en terug richting Ieper.  Ondertussen een praatje maken met andere lopers en "jawel begeleiders", blijkbaar konden begeleider en fiets mee op de bus...  Had ik het geweten hé. En had mijn begeleider het geweten...  Hij zat te verkleumen aan de kust...  Respect voor de begeleider.   Ik ging ervan uit dat ik de slechts voorbereide loper aanwezig was en eigenlijk kreeg ik het besef dat het wel eens een zwaar drama zou kunnen worden voor ondergetekende.  Hoe kan je nu een marathon uitdoen zonder training...  Maar goed, we waren nu op dit punt aangekomen dus we moesten erdoor.  De In Flanders Field marathon legt een grote link naar het slagveld in de oorlog en die mannen hadden helemaal geen keuze dus ...  vollen bak ertegenaan zeker?  Eerst nog de wachtrij aan het toilet trotseren... Zie je toch zelden aan de herentoilet.  De begeleiders waren reeds vertrokken naar km 12 à 13 en om 10u02 klonk het startschot. 

2 bochten weg en ik hing al vanachter.  Aangezien ik ervan uitging dat ik het nog HEEEEEEELLLLLLL zwaar ging krijgen, wou ik voor het gemoed toch wat meer vanvoren beginnen.  Mini versnelling (hartslag 135) en hopsa meer naar voren in het achterpak.  En dan begint het hé.  Langs de IJzer en volgen maar.  Ni meer ni minder.  En 't ging goed.  Ik werd voorbij gelopen door iemand die in (lees goed en trek uw ogen maar goed open!) een katoenen broek, een katoenen t-shirt en een gewone horloge aanhad.  In een stijl om u tegen te zeggen in de meest negatieve zin.  Op zijn minst toch wel degelijk materiaal aanschaffen voor een marathon niet?  Anyway, het ego wou deze mens meteen terug voorbijsnellen maar de hersens waren ook mee aan de kust en die hielden me tegen.  Tempo'tje blijven lopen en we zien wel.  Ik had me bij een groepje aangesloten maar na een 3-tal km was het voor mij toch wel duidelijk dat het tempo te hoog lag.  Eerste 10 km in 54 minuten.  Buiten verwachting goed.  Het weer was perfect, ni teveel wind en geen regen.  Wat bevoorradingen en wat sponzen later kwamen de begeleiders in zicht.  Meteen zoals nen echte topper mijn loopgordel afgegeven en op naar de 15.  In de verte dook de IJzertoren op.  Een moment waar ik naar uitkeek.  Eerst de loopgraven gepasseerd en daar was hij jawel, mijn spurtvriend van in het begin.  De mens was aan het crashen en we waren op km... 20.  Even later was zijn pijp uit.   Ik nam dan weer mijn tijd bij de bevoorrading, flesje water opdrinken en gelletje nemen aan een slakkegangetje en dan weer vooruit.  De 20 passeerde ik na een vlotte 1u48.  Ik kreeg wel wat pijn in mijn rechterdij maar deze was niet zo erg om te stoppen met lopen.  De Iijzertoren (toch wel indrukwekkend en sinds lange tijd niet meer geweest) deed nog wat jeugdherinneringen oproepen bij mij. Maar ik had geen tijd om te stoppen.  Km 21 kwam eraan en met km 21 de buikkrampen.  Het tempo ging omlaag en na km 25 nam ik noodgedwongen een sanitaire pauze.  Gevloek, gesakker en ook wel wat lachen met mijn pa daarna, we konden er weer tegenaan.  Het tempo ging terug naar 11 km/uur om even later weer te dalen naar 8... rarara we zaten net voor de 30 en wat dacht u ... buikkrampen.  Sanitaire pauze n° 2 kwam eraan. 

De 30 passeerde ik op 3u04.  Alle voorsprong weg... en nu begon het pas.  Ik kon nog mee tot km 34 maar dan begon de weinige training zich toch te laten voelen.  Afzien, wandelen, lopen, wandelen, lopen voorbij gelopen worden, iets verder die man terug inhalen, aanmoedigingen van mede lopers, aanmoedigingen van mensen aan de kant.  Enz... De colagel (superboost gelleke heet dat dan) ging niet open... typerend waarschijnlijk. En blijven volharden hé...  Ondertussen gepasseerd worden door een loper die opgaf en vanachter bij zijn begeleider op de fiets sprong... Damn, niet goed voor de moraal... Naast mij een vader die wat begit op te jagen...  4u30, tja, dat gaat moeilijk worden... WAT!!!!!???? Moeilijk worden.. Wacht maar, tempo terug omhoog om 400 meter verder... terug omlaag te gaan. Welkom op de marathon :-)

En in de verte... jawel daar ligt Ieper...  Volle petrol, een ongewone loopstijl, van het water weg, los de voorstad in.  Applaus van de omstaanders, in het west-vlaams, het engels, noem maar op.  En dan gaat dat daar toch wel omhoog zeker...  Eerst nog even geprobeerd maar toch moeten stappen om dan te horen te krijgen "het is nog maar 500 meter ventje..." En ik pakte weer wat moed.  blokje om en daar lag de MENENPOORT.  En zoals zo vaak, ik kreeg vleugels hé.  Vollen bak ging ik door dit indrukwekkend monument (heb er nog even gekeken terwijl ik erdoor vlamde).  Ondertussen hoorde ik nog "great job!" Kicken alweer.  En dan de Lakenhallen op, gejoel vanop de terassen en applaus van alle mensen die er nog stonden.  Onwaarschijnlijk wat een finish.  Bij het aankomen werd mijn naam nog afgeroepen.  En 't zat erop in 4u26min56sec.  Onwaarschijnlijke tijd en te weten dat ik dan nog 20 minuten ben kwijtgespeeld door mijn sanitaire stops...

Eerst vond ik de marathon qua organisatie niet helemaal dat wat het moest zijn (begeleider moest maar in Nieuwpoort geraken) MAAR eigenlijk doet dit geen recht aan een onwaarschijnlijke goede organisatie.  Echt wel top.  De loper staat hier centraal.  Voldoende drank, sponzen en aanmoedigingen.  Echt top.  Super finish waar de organisator je persoonlijk feliciteert bij aankomst.  Chapeau, dat doet deugd.  't Was een kleine marathon inzake aantal lopers ed. maar 't was echt wel evenwaardig aan een grote organisatie.  Fietsers die meekonden begeleiden en ook een aandenken kregen (t-shirt bij inschrijving).  En de finish was super.  Maar wat me echt wel kon bekoren, waar je ook liep als er supporters stonden werd je aangemoedigd... ik heb al anders geweten. 

Het parcours, zeer mooi maar bij momenten wil je wel eens van het water weg... Het is echt heel de tijd langs de IJzer lopen tot in Ieper maar dit is natuurlijk persoonlijke smaak.  Maar het blijft wel mooi qua natuur.  Ik kan me wel inbeelden dat met heel veel regen en veel wind deze marathon SUPER zwaar wordt!

Over de voorbije 2 maanden kunnen we kort en bondig zijn.  Begin juli een leuk fietstochtje van 80 km... eind juli terug beginnen lopen en dan op vakantie naar Lanzarote waar er nog 3 keer gelopen en 5 keer gezwommen werd.

Eind augustus een loopje van 27 km, een triatlon in Viersel met een goed loopresultaat maar een drama in het fietsen.  Maar goed, uw atleet amuseerde zich en dat ik het belangrijkste.  En dan valt de euro dat die marathon nog maar 2 weken verwijderd was.  Verleden weekend een 10 km en een 18 km gelopen.  Was best wel leuk.  Echt op het gemakske.  Nog 2 keer stond lopen op de planning maar een verkoudheid gooide roet in het eten.  De conclusie: GEEN blessures momenteel om aan de marathon te beginnen.  Zwaar ondertraind dus gaan we de marathon toch gewoon lopen zeker maar het doel:  de hoop vergroten (meer ambities mag/kan ik echt niet hebben na zo'n zwakke training) en genieten van de omgeving.  Het gaat zeer mooi zijn.  Voor het overige zal het zwaar, ZWAAR en ZWAARDER zijn maar ik reken toch wel te finishen.

We zien wel na het weekend.  Ervaring van 6 marathons zullen wel wat helpen, vermoed ik.  En dan maar hopen en de volgende toch wel wat plannen met genoeg trainingsruimte tussen.

Zondag 27 juni 2010

T-Day.  Mijn vuurdoop in de triathlon.  Maar hoe kom ik nu zo zot om dit te gaan doen.  Daarvoor neem ik iedereen even mee naar het gezegende jaar 2008.  Het jaar waarin één van mijn beste kameraden, Glenn besloot om stilletjes te stoppen met voetballen en te gaan triathlonnen.  En natuurlijk moest dat in Brasschaat gebeuren waar ik woon.  Het was knap om te zien, maar inschatten hoe zwaar...  Geen flauw idee. 

We gaan naar nog een gezegend jaar aka 2009en Glenn (die ondertussen stopte met voetballen) deed nog eens mee in Brasschaat. Maar een halve triathlon?  En gezien Glenn mij "de Vinnie" noemt ("ik ben een triathleet" van ATV, regionale zender van Antwerpen) was dit dus geen goed idee.  Omdat de organisatie mij toch aan de start wou, besloten ze om in 2010 een andere wedstrijd te maken (een 1/8 en een 1/4 en daartussen nog wat eliterenners).  Of was het toch om een andere reden dat ze dit deden?    Soit, 1/8 moest ik kunnen.  1/8 triathlon gaat over 750 meter zwemmen, gevolgd door 20 km fietsen en 5 km lopen.  Haalbaar?  Zeker wel.

En nu komen we dus op die zondag.  Al van vrijdagavond sliep ik niet.  Er zijn bij zo'n triathlon namelijk tussentijden die je moet halen (25 min. voor het zwemmen, 40 min voor fietsen en 40 minuten voor het lopen).  Na 1u45 moet je dus binnen zijn.  Maar je moet ook op tijd aan het tussenpunt zijn of je mag niet meer verder.  En dat geeft dus stress... ENORM veel stress. Komt daar nog bij dat ik vanop het werk kon zien hoe men alles klaarzette op het marktplein en dus kon ik naar mijn slaap fluiten.  Het parcours kende ik vanbuiten uit mijn onrustige nachten.

So far not so good. De start voor de 1/8 was om 09u00.  Yes, dan was het nog een beetje fris op die hete zondag.  Maar om 05u00 was ik al wakker, de nacht duurde dus 6 uurtjes en ik was niet zo fris.  Om 7u45 alle gerief klaargezet aan wisselzone 2 (pet en loopschoenen dus) en dan kon ik mee in de groep onder politiebegeleiding naar de E10 plas fietsen.  Daar aangekomen werd de fiets en de helm gecontroleerd.  Yes, alles was goed, ik mocht starten.  Ik had het nummer 114 en de man naast mij kende ik nog van op de voetbal.  Toevallig maar wel leuk.
Meteen kon ik een praatje maken.  Zwempak aantrekken.  Gelukkig mocht een wetsuit.  Badmutske en brilletje op en hop het water in om 08u55.  Vasthouden aan het ponton en dan even wachten op startschot. 

SWIM

'T is eenvoudig, je zwemt naar een boei, zwemt naar de 2e boei en komt dan terug.  Of je volgt gewoon den hoop voor u.  :-)

Startschot en ik liet de massa vertrekken om dan 2 seconden later ook te vertrekken.  Maar verdorie, helemaal anders dan in het zwembad.  Ik lag precies boven het water met die wetsuit en kon de juiste crawlstijl niet vinden.  Onderweg moest ik er nog ene onderduwen want die ging van links naar rechts (had hem al 2 keer een zetje gegeven maar zijn voeten kletsten maar in mijn gezicht) noodoplossing zwem er over, hij wat onder en gedaan ermee.  Ok, ik ben er niet fier over bij deze mijn excuses aan de man.  En ik maar in schoolslag verder, met af en toe wat crawl.  Nee, ik ben er niet fier over.  Helemaal niet.  OP training ging het wel en nu...  Een ramp echt een ramp.  Maar ik ging sneller dan enkele anderen die wel crawl zwemden.  En ik moest gewoon vooruit blijven gaan, niet treuzelen, zwemmen verdorie.  Af en toe proberen om crawl te zwemmen maar echt raar het ging niet.  Als ik mijn hoofd in het water stak, zag ik ..........  alleen maar groen water.  Was ik in de hel beland ofzo.  En dan hoorde ik de speaker: de eerste zijn al terug aan het komen.  Terug aan het komen????  Die boei leek mijn nog een eeuwigheid weg.  Links van mij: plets plets plets (de eerste zwemmers dus) aan het snel tempo.  Au, dit ging zeer doen aan de moraal.  En daar had ik weer die tijdsdruk hé.  Maar na 9 minuten zwemmen... De boei.  Gashendel open, ik even crawl om dan weer snel naar schoolslag te gaan wegens verkeerde richting zwemmen en totaal verkeerde ademhaling.  En dan wonder boven wonder na 17 min 30 kwam ik uit het water.  Olà...  Dat zat niet slecht. Enkele mensen voorbij gelopen richting fiets.  Wissel in 2min46 en weg met de fiets.

BIKE

10 km in de straten van Brasschaat. 

Ik starte verschroeiend hard.  Die eerste honderd meter waren mijn moment, ik alleen naar de grote baan, volle gas open (niet slim) maar wel zo genieten hé en dan hoorde die fluitjes van die seingevers.  ZALIG, haha.  Op de Miksebaan liet ik mezelf inlopen en kon zo met een man of 10 een groepje maken.  Na 8 km met een bocht te nemen naar een grote baan hing ik echter vanachter in het groepje en moest ik een gat laten.  Hopsa groepje weg en ik gezien... 38,7 km/u haalde ik, maar ik geraakte gewoon ni dichter en kon het alleen gaan redden.  Gezien de achterstand met het zwemmen, werd ik alleen nog mij voorbijgevlamd door zeer snelle jongens met zeer dure fietsjes...  En tegen dat er een haalbare groep kwam, was ik de pineut want ik zat echt op mijn tandvlees.  Dus iedereen vlamde mij voorbij. De aanmoedigingen van familie, vrienden en klanten te spijt.  Ik was echt kapot aan het gaan.  De laatste kilometer was aan 26 km/u. 
Toch de 20 km in een leuke 29min51sec. gedaan.  Nog nooit zo snel gefietst en de helft van het parcours zonder te stayeren. 

RUN

5 km in het centrum in toch al warme omstandigheden.

Dit moest mijn sterkste punt worden.  Moest dus...  Ik liep wel soepel daar niet van.  Ging nog wat volk voorbij maar echt doorlopen kan je het niet noemen.  En als ik dan mijn tijd zie... Au.  Ik had gehoopt in 30 minuten dit te kunnen doen.  Het werden er 39 min 26 sec.  Dat is een gemiddelde snelheid van 7,6 km/u...  Dat is dus niet goed.

Supporters waren er genoeg dus daar kan het niet aan liggen.  Nathalie, Charlotte en Julie, mijn pa, Steve en Vanessa en Danté, Glenn, Glenn zijn nicht (en als ik verkeerd ben zal Glenn het hier wel rechtzetten, Ronald, en dan degene die ik nog vergeten.

Genoten heb ik wel.  Al was het van de speaker aan de finish.  Met nummer 114  Steve Van Gysel.  Komaan Steve, nog een rondje, goed bezig.  Grappig.  Ik voelde mij precies den eerste.

En dan de finish. Zalig.  ik heb het gedaan.  Mijn doel was aankomen en ik had enkele dagen op voorhand een eindtijd van 1u30 in gedachten.

Wel het werd uiteindelijk 1u29'59". Haha, 1 seconde sneller sé!

Slotconclusie:
Ontgoocheld:  Ja over het lopen, dat was echt niet goed.  Te wijten aan???  Het kapotrijden op de fiets van heel dat stuk?
Tevreden: Ja over het totaal.  Uitgedaan en veel plezier gehad.  Yes, de bedoeling voor mij.
Genoten: Enorm, dit is niet mijn laatste triathlon.

En wat moet ga ik doen alvorens de volgende triathlon te doen?  Trainen, trainen en nog eens trainen.  Wat ik in een loopwedstrijd kan.  In het pak finishen zonder zwaar te trainen, gaat hier dus echt niet.  Wil je niet als laatste aankomen, dan moet je echt alle disciplines goed doen.  En dat kan je niet van mijn zwemmen en lopen zeggen.  Ik ga ervan uit dat als ik op het zwemmen nog goed oefen ik daar zeker 3 minuten kan winnen, het fietsen niet zoveel meer  tijd kan winnen maar wel niet zwaar in het rood moet gaan waardoor ik op het loopnummer meer overheb voor een goede tijd.

Om toch niet voor de GROTE surprise te staan komende zondag tijdens de triathlon in Brasschaat, begon ik na de 20 km te trainen op het zwemmen en fietsen.  En al goed dat ik dat deed. 

Het zwemmen:
750 meter te doen in 25 minuten in open water
Ik deed er tijdens mijn 1e training in het zwembad 22 minuten over.  Te traag om binnen tijd te eindigen dus. Ondertussen gaat het in 18 minuten, inbegrepen wat schoolslag tussendoor.  Vandaag 23 juni ging het langs geen kanten...  300 meter, kon geen adem pakken, ik zat zo dood als een pier zoals ze zeggen.  Maar ik treur niet, beter nu een offday dan zondag.

Het  fietsen:
20 km in 40 minuten
Gezien mijn geweldig tempo tijdens het zwemmen zal dit dus tegen ongeveer 30 km/uur moeten.  't Zal knokken worden.

Het lopen:
5 km in 40 minuten
Als alles meezit, moet dit wel lukken in een halfuurtje...

Al bij al zijn de zenuwen serieus aan het toenemen.   'T is aanstaande zondag dus te doen en aangezien het iets totaal nieuw is, zit ik nog met heel wat vragen. 
Hoe gaat het eraan toe bij de start (ik weet wel dat het heel woelig wordt), hoe bij de wisselzones, hopelijk geen platte band enz.

'T wordt spannend en hopelijk kan ik finishen.  Zou een geweldige ervaring worden!

't Was weer even geleden dat ik een verslag schreef, maar er viel dan ook niks te melden.  Sinds verleden week zijn de triathlon trainingen begonnen.  Heb ook nog 2 keer gelopen 1 keer 6 km (drama, kgeraakte geen meter vooruit en 1 keer 16 km in een rustige 1u30).  Telkens met kniepijn achteraf.  Alhoewel die kniepijn toch te relativeren valt hoor.  Na 1 dag is het meestal wel weg. 

En vandaag was dan de dag van de 20 km van Brussel. 
Ik vertrok met een nationale vlaag vanuit Brasschaat richting Brussel.  Zonder enig tijdsdoel voor ogen.  Liefst onder de 2 uur maar uitlopen zou een geweldige prestatie zijn.  Aangekomen in Brussel en meteen het voordeel van een Yaris als auto te hebben.  Op 750 meter van het Jubelpark kon ik me in een plaatsje wringen.  Project 1 geslaagd.  Nu deel 2 nog.

Net nadat ik mijn nummer was gaan halen bij de auto terug aankwam, kwam die regenvlaag uit het Antwerpse nog even overgewaaid.  Ik in de auto.  Om er een halfuur later uit te komen.  Volledig klaar om te vertrekken.  Aangezien ze in Brussel geen kleedkamers hebben, liet ik al mijn trainingsvest in de auto. Man, wat was het koud zeg.  Snel naar het afgesproken punt (met enkele andere lopers) aan het Jubelpark en eventjes kunnen praten met Edith, Koen, Christophe Peter, familie Spencer enz.  Om een 25 minuten voor de start me naar mijn vak te begeven.  Tijdens het wachten in de koude, wat dacht u, nog eens een regenbuitje om te verkoelen natuurlijk.  Na de Brabançonne (vurig meegezonden door onze franstalige vrienden viel me op), was het wachten op het kanonschot.  Nu dat was dus wachten op ... niks.  Dit jaar geen kanonschot. 

Voor de niet lopers deze kleine uitleg:  de 20 km telt 30 000 lopers...  En om alles vlot te laten verlopen wordt er gestart in 3 golven.  Ik zat in de 1e golf.

En gelukkig maar.  Een rustige start tot aan het einde van het jubelpark, kleine opstopping, blauwe matten over (voor de tijdsregistratie) en dan kon ik eraan beginnen.  Het grote voordeel van die waves om te starten is dat je weinig pipo's vooraan ziet.  Hier en daar een enkeling die duidelijk in het verkeerde vak was gesukkeld en na 2 km al stond te puffen dat het geen naam had.  Voor het overige zalig gevoel, meteen eigen tempo en hop hartslag onder controle en 5 min de km.  Ideaal.  Ook de tunneltjes deed ik zonder enig probleem.  Na 5 km en een beetje kom je dan in een park/bos... Soit, iets met bomen en dat had ik nu net nodig sé.  3 minuten tijd was ik kwijt en ik zou ze achteraf ook niet meer goed maken.  Maar het lopen ging nog goed.  Na 8 km pijn in de dekselse knie.  Ik besloot een andere manier van lopen aan te nemen en enkele km's verder was de pijn weer een pak minder.  Echt pijnvrij lopen zat er ook vandaag niet in.  Maar pijn is relatief.  Het komt er op neer dat ik iets lastig voelde dus een haalbare kaart om door te lopen.  Zonder echt te versnellen.  Ik beleef gewoon in tempo met een hartslag rond de 150.  Klimmetjes steeg die enorm naar +/-162 en in de afdaling liet ik die zakken tot rond de 150.  Hier en daar ene die mij voorbijvloog in zo'n afdaling.  Eentje vond het nodig om zijn ellebogen daar voor te gebruiken.  Ik ging hem nog wel terugpakken.

De gatorade na 13 km liet ik voor de 29999 anderen. Ik had al genoeg met mijn gellekes.  Een mooi moment: de groep die op de blikken bakken aan het slagen was zo rond de 14 à 15 km.  Hels lawaai met ritme waar je naar toe werd gezogen.  Zeer tof.

15 km gelopen en dan moet je je even inbeelden hoe het eraan toe gaat.  Kent u de aanloop naar de muur van Geraardsbergen in de ronde van Vlaanderen?  Het peleton wordt onrustig, mensen beginnen te wringen en te wriemelen...  Wel, rondom mij wist ook iedereen wat er zat aan te komen, want het werd een gewriemel tot en met. Echt moeilijk om in tempo te blijven.  Tijd dus voor het "cola" gelletje.  En nadat het binnen was, draaide we naar links de Tervurenlaan op.  Pompen of verzuipen.  Awel, het was pompen.  Maar weeral in een strak tempo. Mijnen elleboogvriend van km 12 kreeg zijn klop en ik er vlotjes over (zoete wraak).  De cola gel begon beter en beter te werken en ik verzwakte niet.  De laatste km in speedtempo.  En een onvoorstelbaar resultaat 1u43min25sec.  Een nieuw PR.  Ok, kzal niet de enige geweest zijn dit jaar maar 't staat er toch maar schoon op. 

Hoe komt dat nu want echt goed heb ik weer niet getraind.  Wel, ik zie drie voorname oorzaken: 
1/ je start in waves: wat betekent dat je niet 5 km als een gek moet inhalen en zo je hartslag al na die 5 km in een onwaarschijnlijke hoogte hebt hangen
2/ het had geregend.  Regen is niet fijn voor de start maar zorgt wel voor een enorme hoeveelheid zuurstof.  En daardoor was die hitte er dit jaar ook niet bij.  Daarentegen was er bij momenten wel een toffe windvlaag.
3/ ik had me niet op een tijd gefocust. 

Dik tevreden dus en nu alles op de 1/8e triathlon komende maand.

Zondag zou het een lange sportdag worden.  Eerst mijn kameraad Glenn begeleiden tijdens zijn marathon.  Helaas voor hem maar krampen beslisten dat hij de finish niet kon halen.  Na 30 km stapte hij uit de wedstrijd.  Glenn kennende zet hij dat binnenkort wel recht.  Als ik mijn 1e marathon herinnerde... dan was het ook afzien na 25 km.  En d'er zullen er nog wel zo zijn. 

Altijd leuk om bekende mensen tegen te komen Cremke (we hadden elkaar nog nooit gezien voorheen maar bloggers ontdekken elkaar altijd) in de voetgangerstunnel na de start van de marathon.  Coach Mario na +- 21 à 22 km met dochter en een geweldadig lawaaierige voetbalhoorn (die dingen die ze op Germinal Ekeren destijds per 100 lieten afgaan). Leuk om hem te zien.  't Was lang geleden.

30 km had ik dus gefietst.  In tegenstelling tot het geweldige metro netwerk van Parijs, gaat het in Antwerpen net iets minder vlot.  Als een sardientje bereikte ik de linkeroever. Massa volk.   Meteen Gert gezien en samen naar de aankomst/start zone gewandeld. Christophe had ondertussen gebeld maar ik had het in alle drukte helaas niet gehoord.  Jammer dat ik hem niet tegenkwam, dat maken we goed op de 20 van Brussel.  Ik zag nog net op tijd mijn collega finishen bij de vrouwen 5 km.  En dan naar de start van de 10 miles.  Ik was er 10 minuten voor de start en wat een drama...  Volk...  Ik stond ver achteraan het vak van de 1u10 - 1u25.  Zag nog een collega die trager loopt als mezelf en had toen al zoiets van "foute boel".  Bon, de start...  Bravo Antwerpen, het mag gezegd... op Thunder van AC/DC vertrekken is echt wel ok.  Ik volgde het spoor van een loopster van Total.  In de helse warmte was dat dus veel te snel.  Ik had geen idee hoever ik was maar aan de oprit naar de autosnelweg zat ik al na 8 minuten (het parcours kennende wist ik dat dit veel te snel was).  De hartslagmeter gaf ook al 173 aan.  En toen moest die klim richting Kennedytunnel nog beginnen.  De gas dus gelost en rustig joggend heuveltje op.  De Kennedytunnel gaf wat verkoeling maar de hartslag daalde amper.  Ik mocht aan de klim na de Kennedy beginnen aan 162.  Damn, ik moest die naar beneden krijgen want anders zou mijn hoofd het asfalt  wel eens zeer van dichtbij kunnen bekijken en dat is nu iets dat ik niet wou meemaken. 

De tunnel onder het justitiepaleis gaf een volgend slecht signaal mee.  Pijn aan mijn knie... Hetgene ik vreesde (was begonnen tijdens de marathon van Parijs).  Ik zou daarvoor nu niet opgeven maar fijn is anders.  Nog rustiger lopen.  Het feestgedruis op de kaaien passerde ik aan een slakkegangetje.  De pijn in de knie bleef onder controle en de hartslag... tja...  De warmte bleef me parten spelen.  Mijn hoofd stond op ontploffen.  Vanaf km 10 à 11 (traditie voor mij) bleef het tempo onder controle en voor alle zekerheid mijn cola'gelletje genomen.  Laat de konijnenpijn maar komen. Net begonnen aan de afdaling en ik voelde me een boemeltrein die heel Brussel-Halle-Vilvoorde moest aandoen.  Langs alle kanten kwamen ze me voorbijgespurt.  De loper die al ervaring heeft bleef in tempo lopen (ik dus ook) maar daartussen...  En het gevolg kan raden.  Terug naar boven, ging het als volgt en het is echt niet gelopen... om de 50 à 100 meter lag er ene tegen de grond.  Dan een hoop aan het stappen, een hoop aan het vechten tegen zichzelf, een hoop nog meer aan het vechten en bijna aan het stappen. Sommigen al spurtend en anderen in tempo naar boven en niet verzwakken (ik dus ook), alleen die knie begon meer en meer te steken.  Stappen...  In geen honderd jaar zo'n 1,5 km voor de finish.  Uiteindelijke finish na 1u30min29sec. gem. hartslag 144.  Ik was dus niet tevreden.  en die knie...  Algemene rust nu zeker?

We zouden zaterdag rond 07u00 richting Parijs vertrekken.  Uiteindelijk werd het 08u00 omdat de marathonloper in spe toch besloot om wat langer in zijn bed te blijven liggen.   Wij uiteindelijk op weg en in Frankrijk nog een hoop wielerpkoegen voorbij gereden.  Knappe bussen trouwens.  Tegen 12u00 waren we in Rueill-Malmaison (ligt op 15 minuten RER buiten Parijs).  Positief nieuws, de kamer was tot zondag 17u00 vrijgehouden.  Geweldig, kon ik nog rustig douchen na de marathon.  De kinderen kregen nog een cadeau'tje in het hotel en ik kreeg een zakje met wat koeken en fruitsapjes.  Alles neergezwierd in de kamer en meteen Parijs ingetrokken.  En na 15 minuten RER rijden (is de metro die ook buiten het centrum rijdt) waren we inderdaad al in het centrum. 

Eerste stop werd dus de marathon Expo.  40000 deelnemers en een file om binnen te geraken.  't Was precies een attractie van een pretpark om aan te schuiven.  Zo'n drukte.  Maar eens binnen was het perfect georganiseerd.  Een beetje Plopsaland voor lopers. Heb daar dan een t-shirt gekocht van de marathon gezien ik niet wist of ik het einde zou halen en je de off. t-shirt pas aan de finish krijgt.  Nadat ik alles ontvangen had, wat ik moest hebben en een pasta binnenhad, konden we toch nog even Parijs bezoeken.  (we waren ondertussen al een uur verder). Na een bezoekje Sacre-Coeur (damn, wat een beklimming) keerden we terug naar het hotel.  Om 19u00 aan tafel. Desondanks de pasta kon ik het niet laten om wat achtergebleven frieten van Charlotte haar bord op te eten en nog een koffie te drinken.  Een marathon is 1 ding, de goede dingen des levens weglaten is een andere zaak natuurlijk.  

Iedereen naar bed om 22u00, maar de stress zorgde ervoor dat het slapen niet helemaal ging zoals zou moeten.  En dan was ik goed aan het slapen, draai me om en wakker van de pijn aan de rib.  Om 05u50 terug wakker omdat er ergens een wekker afging en het was niet de mijne want die stond geprogrammeerd om 06u15.  Kwas dan toch wakker dus stond ik ineens op.  Ik was nog nooit zo zenuwachtig geweest voor een marathon als vandaag. Vroeg me tijdens het scheren af of een Tom Boonen ook al wakker zou zijn en even zenuwachtig voor zijn Parijs-Roubaix? Tijdens het ontbijt toch maar wat meer gegeten dan met de marathon van Florence (ervaring leerde me dat misselijkheid bij een marathon niet fijn is).  Laatste check-up, pijnstiller genomen om de pijn van de gekneusde rib beheersbaar te houden, en Nathalie (volgens mij toch ook wel zenuwachtig) zorgde dat we om 07u45 aan de RER stonden.

Afscheid van de familie in de metro en ik naar boven aan de Arc de Triomphe en daar wachtte de massa me op.  En koud dat het was. Desondanks dat we met ideale temperaturen zouden lopen. Op de Champs-Elysées meteen het groene vak ingedoken.  Daar het langste toilet in Frankrijk gezien.  Een toiletje en dan een file van zo'n 40 mensen.  En yep , khad een gemeen lachje naar de laatste in de file.  Tegen dat die erop zou zitten, was de marathon al bezig volgens mij en was het hopelijk ook niet te laat voor de persoon in kwestie...

Terug naar de marathon, mijn fanclub stond aan de Place de la Concorde.   Op de beats van Black Eyed Peas gingen we van start. Dat mag je letterlijk nemen.  We GINGEN van start.  Eens de matten voorbij (10 minuten na het off. startschot) begon de loop.  Pijn aan de gekneusde rib, ja, maar wel te verbijten.  En even voelde ik wat die renners van de Tour ieder jaar meemaken.  En toen moest ik nog naar het toilet. 
De eerste de beste boom die ik aan de zijkant zag werd even mijn kameraad en toen besefte ik dat ik dus op de Champs-Elysées aan het plassen was en daar niet voor zou opgepakt worden.  Terug de straat op en op weg naar de place de la Concorde waar mijn heldjes stonden.

5 km verder zag Philippe en familie( die voor zijn echtgenote Veerle kwam supporteren) me lopen.  Ook vandaar een leuke aanmoediging.  Aan de 5 km even gestopt, rustig mijn gelleke genomen en al het water opgedronken.  Genieten van de sfeer deed ik ook onderweg.  Veel muziekbandjes onderweg en een massa supporters.  Echt geweldig die sfeer. Vanaf km 9 tem km 15 was het stijgen en stijgen.  Mijn knieen begonnen het al te voelen.  Voor het overige voelde ik niks.  Ik had nog geen stap te veel gezet. Geweldig gevoel.  Even bellen tijdens het lopen op 16 km om te horen waar Nathalie met de kinderen stond en dan de afdaling naar de Parijse binnenstad.  Het was precies de 20 km van Brussel... zo'n massa mensen. 22 km en daar stond Philippe met zijn famiile weer.  Heel tof.  We kwamen aan de Seine.  Zicht op de Notre-Dame, verder door Musée D'orsay en de Eiffeltoren.  En ik nog steeds goed bezig hé.  Ik had al door dat ik het einde in Parijs zou halen en dat de tijd nog niet zo slecht zou zijn.  Even later aan de Eifeltoren weer de eigen familie gezien. 

Maar iets later ging het echt niet meer met de knie.  Enorme helse pijn.  Aan km 30 flesje water genomen, een gelleke (as usual) en al wandelend binnen gepakt.  Leuk aan Parijs is dat je voornaam op je nummer staat.  Dus de allez Steve's vlogen in het rond.  Tja, daar ga je dan weer hé.  Richting Roland-Garros.  Ik liep er vlotjes (way of speaking) rond en dan weer een park/bos in.  Km 35 geen gelletje want de maag sputterde serieus tegen.  Wel stekende pijn aan de rechterarm en de nog pijn aan de knie ook.  Doorlopen dus en mentaal een grote opsteker want er was al een grote hoeveelheid medemens op wandel.  Haha, hier kwam de man met de gekneusde rib dacht ik nog.  Ik liep even aan de zijkant en kreeg dan een trek van jewelste van een collega loper/toen even wandelaar (weliswaar per ongeluk) maar het deed geen goed aan de zaak.  Mijn beste frans kwam boven: Merde! Tja, dus net iets te vroeg gelachen want op km 37 moest ik ook wandelen.  Ik wou niet maar de stekende pijn aan mijn arm werd gewoont te heftig.  En het trok richting borstkas.  Geen gevaar voor het overige maar heel vervelend.  Na een stukje wandelen en weer een allez-Steve van de mensen aan de kant, nam ik mijn cola-gel en ging op zoek naar de eindsprint.  de 40 km voorbij, de 41 voorbij en toen begon die gel te werken.  Ik kreeg een boost.  Ging nog een pak deelnemers voorbij, zag de familie weer staan en finishte in een wonderbaarlijke 4u16min49sec.  Gem. hartslag was 144.  Dik tevreden dus. 

Een massa lopers aan de finish en het werd nog erger.  Ook de toeschouwers mochten een stuk verder tussen de hekken komen.  Ik moest tot het bittere einde aanschuiven en dat is dus iets dat je niet wil na een marathon.  Ongeveer 15 à 20 minuten tussen een massa mensen verder schuivelen.  Bon, we kunnen altijd wel iets vinden om te zeveren.  Het mooiste moment moest nog komen.  Kijk maar.

Deze marathon was zeer mooi.  Goede organisatie (alhoewel een drankpost aan beide kanten van de weg wel beter zou zijn voor het gedrum), veel sfeer, prachtig parcours.  Fabuleus einde.  Gewoon 42,2 km genieten en dat heb ik dus ook gedaan.   Achteraf blokkeerde mijn knie.  Zeer pijnlijke momenten.  Vooral 's avonds.  En toen we 's nachts thuiskwamen was het bijna wenen van de pijn om de trap op te geraken.  Maar één dag later is dat terug weg!  Oef.

Ik zeg het niet graag maar Firenze wordt toch van de 1ste plaats gestoten. Deze was net iets mooier.  Ze doen aan Parijs wel aan site seeing tijdens de marathon.  En als je de Eiffeltoren groter ziet worden.  Tja, daar kan niet veel tegenop.  Genieten als je die passeert.  Veel rare kwieten ook.  Mensen in een clownspak, iemand met zaalvoetbalschoenen (onbegrijpelijk eigenlijk), mensen met lange broek (kvond het na 10 km toch wel behoorlijk warm), mensen met shirts met lange mouwen enz.  Te zot voor woorden. Wat viem nog op.  Vanaf km 1 liep ik al mensen voorbij.  Ok als je een blessure hebt, is het rot maar er liepen er een heleboel die volgens mij dachten van: "ik zal dat hier eens in 3u30 à 4u00 lopen.  Waarom?  Mentaal zal het niet zo fijn als je heel de tijd voorbij wordt gelopen. Voor mij deed het dan weer wel deugd natuurlijk.

Tja, wat kan ik nog meer zeggen.  Het was echt een fijne marathon.  Christophe (ook een loper) had destijds al gelijk toen die schreef dat dit één van de mooiste was.  Hier wil ik ook nog eens terugkomen voor de marathon.  Ik geniet er nu nog altijd van. 
Een dag na de marathon staat ht filmpje al online, kan je je diploma afdrukken.  Echt tof.

Ik moet hier toch nog wat bedankjes typen ook.

*Nathalie en de kinderen verdienen een speciale bedanking.   Een hele tijd door Parijs hollen (onze meisjes met hun kleine beentjes ook, superflink).  Echt fijn dat ze dit wilden doen.  En heel leuk om hen tegen te komen.  De beloning was dan ook een Quick/Mc Donalds die ik tijdens het lopen had gespot. 
*Philippe en familie.  Heel leuk om jullie 2 keer te zien.
*Het Parijse metroverkeer.  40000 mensen  en het verkeer in die metro gaat geweldig.  Je bent direct weg achteraf.  (ter vergelijking: 10 miles Antwerpen, drummen, drummen en nog eens drummen vanop de roltrap)
*de Fransman aan de Péage om te reageren op Nathalie haar claxon en ons niet van de baan te rammen tegen 120 km/uur.  Het schol niks.
*En geen bedankje aan het speciale verkeer richting Gent.  Van iets voorbij Kortrijk tot voorbij Gent hingen we erachter. Gevolg dat we pas om 00u20 thuis waren...

Ah ja, ik heb dus ook mijn off. t-shirt gekregen. 

Voilà hij die het beter weet, zal het voelen.

Donderdagavond stond de voetbalwedstrijd tegen Olve op het programma.  Nathalie vond het geen goed idee om te gaan voetballen.  Maar de wedstrijden tegen Olve zijn als sinds ik voetbal zoiets als Anderlecht - Standard of Anderlecht - Club Brugge.  Dus donderdagavond op het voetbalveld en na 60 minuten een gekneusde rib.  Stom natuurlijk.  Achteraf bekeken...  een heel jaar niet gaan voetballen en dan een week voor de marathon wel met als dit als gevolg.

Donderdag volgt een ultieme test om te zien of ik de pijn kan verbijten.  Als dat gaat, dan loop ik de marathon, zij het op mijn dooie gemakske.  Misschien moet ik eens op de rode lataarn mikken?  Wie weet.   Ik hoop toch echt te kunnen deelnemen. 

Het besef is er nu wel dat er keuzes moeten gemaakt worden.  Of voetballen of marathons en andere duursporten maar de combinatie wordt toch moeilijker.

Een kleine blessure zorgt voor een rustperiode...  Net nu ik dacht dat het allemaal blessurevrij zou verlopen...  Niet dus.  2 weken geleden zaterdag 32 km gelopen maar na 7 km begon het.  Stekende pijn in de borstkas.  De hartslagmeter gaf geen onregelmatigheden aan.  Dus ging mijn 32 als volgt.  Lopen, stekende pijn, stevig wandelen, pijn weg, lopen, terug stekende pijn enz.  Na 15 km ging het echter beter en kon ik terug gewoon lopen.  Wel serieus afgezien en pas na 3u30 terug thuis (inclusief de wandelperiodes en een toilietpauze van enkele minuten).  Verleden zaterdag 5 km in het bos gelopen.  Ik wou er wel meer doen maar na 2,5 km was het weer prijs.  Blijkt een diafragma te zijn, wat het juist inhoudt weet ik niet, maar 't is geen hoger risico naar het hart toe.   Je kan er niet veel aan doen, dus neem ik nog maar wat rust zeker?

Toch een dezer  nog wat lopen hoor...  Parijs zal afzien worden, maar als die pijn uitblijft ook wel genieten.

De trainingen worden dus zwaarder.   Zaterdag 25 km gelopen in 2u28 met gem. harstlag 149.   'T was een loopje met de nodige wandelpauze tussen.  Elke 5 km op het gemakje een gelleke binnen en dan weer verder lopen. Zalige momenten.  Ipod op en dan met de muziek lopen.   Wat moet je nog meer hebben op een zaterdagochtend?

De 25 km werd wel goed verteerd want de dag erna gaan voetballen.  En dat ging nog redelijk goed.  Aanstaande zaterdag is het de gevreesde 30'er...  Ik ben benieuwd.

Een belachelijk zwakke februari maand (mede dankzij het weer) lieten het marathonschema serieus in het honderd lopen.

Het goede nieuws.  Ik was om 00u20 reeds ingeschreven voor de 20 km van Brussel.  Waarom goed nieuws?  De 20 is niet zozeer de leukste wedstrijd...  Je loopt in een pak, haalt heel vaak mensen in die dankzij hun bedrijf vanvoor starten maar dan ontzettend traag vooruit gaan, hebt op bepaalde delen belachelijk weinig sfeer MAAR 't is wel een zeer leuk en gevarieerd parcours.  Centrum van Brussel, tunnels, park en als toemaatje de lekkerste helling die er bestaat om dan in de verte het Jubelpark te zien opdagen.  En dat is wel de moeite om deel te nemen.

Ondertussen werd de deelname voor  1/8 triathlon van Brasschaat bevestigd.  Ben benieuwd wat dit verhaal gaan brengen.  Meer volgt nog de komende maanden maar nu gaat alle aandacht naar de marathon van Parijs:

De training dan.  Nog 1 maand en 3 dagen dus actie is noodzakelijk.  En met volle moed eraan begonnen.  Zie daar...  Deze week deed ik een 15 km, een 10 km met versnellingetjes en vandaag zondag 21 km.  Vrij moe maar wel een goed gevoel.  Volgend weekend moet ik 25 km doen om dan de week daarop de stevige 30-er te doen...

Ik was goed aan het trainen maar kreeg eind januari toch een dipje.  De laatste trainingen werden serieuse zware afzientochten van +- 6 km.  Echt niet goed.  Dus mijn besluit was om het lopen even te laten rusten.  Terug wat voetballen en wat fietsen en als het wer wat beter wordt terug te gaan lopen. 

Ondertussen ook ingeschreven voor de 1/8 triathlon van Brasschaat.  Wordt weer een andere belevenis!

'T was weer even geleden dat ik nog eens een berichtje poste.  De sneeuw en de gladde wegen hielden me zo nu en dan weer thuis.  Verleden week een totale offday en na 7 km terug thuis.  Nu weer wat vergaderingen en zware verkoudheid, dus weer geen lopen.  Hopelijk zaterdag terug in orde.

Voilà sé, veel was  het niet maar er viel ook niet veel te vertellen eigenlijk.

Hieronder nog een foto van de marathon van Firenze.  Koste me 7 euro om de jpg per mail te ontvangen (belachelijk duur) maar ik vind het qua kleuren wel ongelooflijk mooi.

en reeds 3 trainingen

vrijdag 8 km rustig tempo, zaterdag 10 km in rustig tempo, vanmorgen (zondag) 16 km in een rustig tempo (maar 't was wel afzien op het eind). 

Leuk om in de sneeuw te huppelen... prachtig en sfeervol kraakgeluid onder je zolen maar hier en daar lag de weg er wel zwaar bij. 

Bon het jaar is goed ingezet en nu maar hopen om zonder blessures verder te kunnen trainen, dan wordt de volgende marathon een topper!

Het loopjaar werd vandaag (30-12-09) afgesloten met een 10 km training.

Wat kan een loper allemaal meemaken:

blessures (as usual), leuke wedstrijden en puur genieten!

Hoogtepunten:
ongetwijfeld de marathon van Firenze (zie het verslag). Staat bij alles buiten categorie.
Inzake natuur en omgeving: Wenduine - Den Haan.
sfeer:  de Santa Run
mooiste 10 km: Gent stadsrun
tofste moment: moeilijk te kiezen, er zijn er zoveel maar startnummer 80 in Oostende en het daar bijhorende startvak (+de vele blikken naar mij best wel grappig) was wel een leuk moment en ook de ontmoeting met Rik Ceulemans.

2009 bracht:
11 wedstrijden
3 PR's
veel te weinig km's gelopen: 681 slechts (waaronder wedstrijden).

Wat brengt het jaar 2010 dan eigenlijk op sportgebied:
2 marathons  --> Parijs en de In Flanders Field marathon
1 triatlon --> vermoedelijk
10 à 15 km lopen --> een 5 tot 10-tal waarschijnlijk
een weblogtraining --> hopelijk als Mario het nog wil organiseren

een hoop voetbal.  :-)

Bedankt om mijn blog te lezen het voorbije jaar.  Ik hoop dat de verslagen niet te saai waren!

Prettig oudjaar allemaal en een zorgeloos 2010 gewenst

Steve

Hieronder het filmpje van de marathon van Firenze.

Zelf gemaakt de voorbije weken.  Hopelijk geeft het een goed beeld van de marathon.

Marathon di Firenze 29 november 2009

Vrijdag samen met Glenn, mijn loopkameraad (maar door kwetsuur aan de rug kon hij helaas niet deelnemen) naar Florence vertrokken.  Daar aangekomen haalden we onmiddellijk mijn startnummer af.  Het moet gezegd worden, de Italianen kennen er wat van.  Dit had ik nog nooit meegemaakt.  Een Marathon Expo, die echt wel een marathon beurs bleek.  Een zeer mooi shirt van Assics als cadeau.  Dit bleek een voorbode van wat een perfecte organisatie zou blijken.   Daarna samen met mijn ouders, die met de auto naar Florence waren, iets gaan drinken en dan eindelijk even de rust van het hotel opzoeken.  Daar bleek dat ik niet de enige marathonloper aanwezig was.  's Avonds een pizza gegeten en zeer mooi bedankt voor de "gelati" (mijn ouders en Glenn daarentegen lieten de kans niet liggen).  Goed op tijd naar bed maar de harde matras zorgde toch wel voor een moeilijke nachtrust.

Zaterdag werd de dag om de stad te verkennen (oa: kaarsje branden in de duomo)en wat te winkelen.  Tussendoor nog een pasta gegeten en heel wat afgestapt.  NB: Ik zit links aan de tafel.  Heel wat lopers in het centrum en je kon echt de sfeer van de wedstrijd beginnen opsnuiven.  Zalig gevoel...  Veel mensen liepen er goedgezind bij.  Kon ook niet anders: het weer was ideaal. 16 tot 18 graden in het zonnetje en dit eind november...  Als je dan hoort dat het bij ons in Antwerpen bv: zwaar aan het regenen met koude temperaturen was...  Tja, wat wil een mens nog meer.  Bon, ik genoot ervan en kwam nog een klant van me (Johan) tegen die ook meedeed met de marathon.  Samen met hem en mijn ouders dronken we nog een cappucino en dan was het tijd om weer naar het hotel te gaan.  Een kleine wandeling langs de Ponte Vecchio niet nagelaten en dat had ik beter niet gedaan.  Pijn in mijn kuit en het begon alleen maar harder en harder te trekken naarmate we het hotel naderden.  Overbelasting?  Kameraad Glenn had Voltaren bij en dat werd er dan ook lustig opgesmeerd.  's Avonds beperkte ik de maaltijd tot wat gebakken kip met pasta en dan was het tijd om te gaan slapen.  De pijn in mijn kuit hield me 's nachts wakker. 

Zondag opgestaan met ... een pijnlijke kuit.  6u00 en ik maakte me klaar, hapje eten, en dan was het tijd om te vertrekken.  Glenn zou later naar mijn ouders gaan en die zouden dan op 6 punten me kunnen zien.  Onderweg naar de startzone nog in gesprek geraakt met een paar Tsjechen.  Altijd leuk. Aan de startzone geen Johan te zien tussen de 10000 anderen en dus nam ik de gratis pendelbus maar met een hoop Italianen.  6 min dolle pret en dan stond ik op de Piazza Michelangelo met een adembenemend zicht op Florence.  Ik heb hier wel al vaker gestaan maar nu was het wel zeer speciaal.  Op de foto zie je allemaal rode vrachtwagens, heel die strook was de area voor de lopers aan stadsgedeelte.  Enorm gewoon maar zo goed ineengestoken.  Een droom.  Ik was behoorlijk vroeg aan de startzone en nam wat foto'tjes, dronk nog wat thee en water (samen met koekjes en andere zaken te verkrijgen), ging nog eens naar het toilet. Nam nog wat foto'tjes, werd zenuwachtig, vond Johan, deed een praatje en ging met Johan in het startvak staan.  Johan kwam bij mij staan zodat we samen de afdaling konden doen naar het oude centrum.  Om 09u20 klonk het startschot en vlogen de helikopters van de Rai (werd live uitgezonden) meteen weg.  Ik volgde in de beginfase de ballon van 3u45.  Aan de Ponte Vecchio (3e keer dat ik mijn ouders en Glenn zag), na +- 11 km, stonden de mensen tot 4 rijen dik en was het een gejoel en geklap onmogelijk te beschrijven.  Crazy gewoon.  Ik liet iets verder de ballon (tempolopers) van 3u45 voor wat hij was (ging me toch te snel en ik liep al aan 160 hartslag) en nam een plaspauze.   Terug vertrokken kreeg ik meteen een "bravo" en "dai" naar mijn oren van enkele supporters.  Twee handen in de lucht gestoken en weg waren we weer. De ballon van 4u00 niet te zien.  Maar wat een organisatie: aan elke drankpost om de 5 km kreeg je het volgende: water, zout water, sportdrank, koekjes ed, stuk fruit en om de 7,5 km een sponspost.  FANTASTISCH gewoon.  Ik liep voort en haalde de 21 km onder de 2 uur.  Daarna terug door het oude centrum maar ik had er geen oog voor, ik voelde dat mijn lichaam begon af te zien en 3 km verder kreeg ik klappen. 
We zaten net voorbij de 31 km toen mijn maag begon te protesteren...  Ik had heel de weg braaf mijn gelletjes genomen maar misschien met iets te weinig water?  Het werd zwart voor mijn ogen en vermits ik geen kennis wou maken met de Florentijnse macadam besloot ik een wandelingetje te maken tegen stevig tempo.  Afwisselend lopen en stappen.  Tot aan de 36 km.  De ballon van 4u00 was me voorbij.  Niet getreurd, door mijn gebrekkige voorbereiding zou uitlopen al een overwinning op zich zijn maar toch...  ik begon terug te lopen, meteen een stevig tempo om ..........  meteen weer stil te staan.  Mega krampen in mijn bovenbenen.  Ik was niet de enige met dit probleem, er stonden er nog geparkeerd.  Maar ik ging hier niet kraken.  Het was een zeer moeilijk moment, ook mentaal, want daar sta je dan hé.  Dus besloot ik even naar huis te bellen en ondertussen terug op gang te geraken.  Al wandelend bellen en stretchen (een man kan dus meer dan 1 ding tegelijk) en 5 minuutjes later was ik terug aan het lopen, of toch iets dat er op leek... Zo ging het verder tot aan de finish.  Prachtige passage door het oude centrum nog en met de muziek van Queen kwam ik met volle trots aan in een wervelende 4u15min. met een gem. hartslag van 155.  Mijn doelstelling was bereikt!  4u15 had ik voor de start een mooie uitslag genoemd.  Daarenboven heb ik afgezien maar er ook zo van genoten.  Achteraf kreeg mijn lichaam serieuse klappen te verwerken maar dat was wel te verwachten.

Deze marathon staat met stip op 1!  Zeer mooie omgeving, zeer veel sfeer, perfecte organisatie (TOP!), mooiste diploma en een toch niet te makkelijk parcours.  Prachtig gewoon, ik kan hem aan iedereen aanraden.  Dit heb ik nog nooit meegemaakt.  In 1 woord: fantastisch!

Dank u aan:
*Nathalie en de kids, als eerste, toch wel speciaal te bedanken.  Het weeral zolang zonder mij moeten stellen is ook voor hen een hele opgave (en tijdens zo'n marathon besef je wel dat als je familie er niet achter staat, dit niet haalbaar is), *Mijn ouders om helemaal naar Firenze te rijden om me aan te moedigen,
*Glenn, beste kameraad die de marathon normaal zou meedoen maar door blessure aan de kant stond, maar toch meeging om me ook aan te moedigen (in Antwerpen haal ik je door de 42 makker!),
*Mario voor de schema's en de raad,
*Kristof, mijn schoonbroer om me weer eens op te lappen,
*iedereen voor de leuke berichten en aanmoedigingen tussendoor,
*Firenze marathon, nog nooit zo een organisatie meegemaakt!  Alleen daarvoor al bedankt voor dit onwaarschijnlijke gevoel!

Oh ja, "dai" dat ben ik gaan vragen: het betekent: komaan je kan het met al je energie.  Dan snap ik wel dat ze dai roepen!