10-08-08

Dodentocht 2008

Medaille copieEr zijn al wat verslagen verschenen en dus is het nu tijd om mijn belevenissen aan de mensheid mee te delen.  Het is wel ne hele boterham maar het was zo'n enorme, geweldige ervaring.  Zo'n sfeer, zo'n kippevelmomenten, zo'n sportgenot heb ik nog maar zelden meegemaakt.

Een marathon uitlopen is één ding en verdiend enorm respect.  De dodentocht is bovenmenselijk en verdient nog meer dan enorm respect.  Ik was al op voorhand gewaarschuwd door Toon van de voetbalploeg en tevens marathonloper (ne betere dan mezelf).

'T was al plezierig op weg naar Bornem.  Op de trein aan de praat geraakt met een ervaren dodentocht-mens waardoor de reis voor mij en Dimi iets sneller ging.

In Bornem één en al sfeer en na een hapje genuttigd te hebben bij Fortis (we kregen ook een hoofdlampje, zaklampje, pet, uniek t-shirt met de datum en het logo van de dodentocht op enz. lang leve de werkgever)konden we naar de start.  Ik denk dat we daar al rijkelijk laat aankwamen want ... we stonden vrij snel stil aan een pleintje.  Geen probleem wij hadden tijd zat..

24 minuten na de start konden we over de streep!  En nog voor we Bornem uit waren, riep de speaker al om dat de 1e deelnemer 8 km verder over het eerste checkpoint ging.  In onze buurt nog een duitse hoop vrienden, ze zouden heel de 100 km in mijn buurt vertoeven (later meer hierover). En hoeveel mensen daar in de buurt er een feest van maken in elk dorp en elk café...  Mensen die gewoon sofa's ed buitenzetten in een woonwijk en er een ganse nacht op zitten te zien.  Ongelooflijk!

Sfeer was goed en samen met Dimi (schoonbroertje) en Frederik (vriend van Dimi) doken we de nacht in.  Het thuisfront (mijn pa onder andere) hield ons op de hoogte van ons tempo.  En het ging zeer goed vooruit.  Onwwarschijnlijk zicht op de dijk waar talloze hoofdlichtjes schenen onder een open sterrenhemel, alleen voor zo'n beelden zou je dit mee moeten doen.  En het was een massa mensen achter elkaar, ik kan het verzekeren (de eerste 10 km zijn er wel een 20 die op mijn schoen hebben gestapt maar geen erg).  Om een uur of 2 's nachts kreeg ik koude armen en heb mijn trui maar aangetrokken, achterliggende gedachte: "als ik afkoel verspil ik teveel energie die ik nog nodig ga hebben".  Mijn 2 kompanen deden het nog niet.  'T Was ook het moment om de mp3 even op te zetten (niet sociaal echter wel nodig voor mij), een telefoontje om 3u00 's nachts te krijgen van Toon (kleine samenvatting: "na de 60 kreeg ik het enorm moeilijk, ik ben amper gestopt aan de bevoorradingen en Steve: ge moet dat nu uitdoen want ANDERS moet ge nog es terugkomen".  Vooral dat laatste heb ik bij momenten in mijn hoofd geprent!  te horen op de radio (Mp3 bij hé) hoe de beacht dames op de OS op hun donder kregen en te genieten van klassieke muziek en een prachtig landschap (kippevel moment: 1 van de zovelen eigenlijk)

We schieten wat door naar km 41,1 aan den Duvel (wel machtig hoe je daar de fabriek binnenwandelt). Ik ben eraf gebleven, Dimi na mijn advies een kwartje en Fré nen hele beker.  Ik begon te vermoeden dat Fré het  al lastig had want hij wou toch al even rusten.  Oké 't was net 9 km geweest maar ik wou er gas opzetten om tijdens de nachtperiode zoveel mogelijk kilometers te veroberen.  (BTW: aan den Duvel stond nen dj een geweldig feestje te brouwen, ik denk dat ik daar volgend jaar wel wil gaan helpen  :-)).

Op weg naar de Palm afscheid genomen van mijn 2 kompanen: hun tempo lag veel te laag en het begon voor mij pijn te doen om mij in te houden.  Iets voor de Palm ligt het punt waar je weer enorme boost van krijgt (althans ik toch). 50 km
Ik heb gelijk toch, niet. Ik heb mijn kompanen nog even opgewacht aan de Palm.  Maar daar ben ik toch voor hun vertrokken, want ze zagen er toch meer en meer breekbaar uit.  MP3 op en wetende dat het een lange strijd zou worden.  Slechts 500 meter na de Palm stop botste ik op Walter (die ik toen nog niet kende).  Twee woorden gewisseld en gezien we hetzelfde tempo liepen, trokken we samen op pad.  Doel: van post naar post gaan en zien hoever we nog konden.  Met goede tred deden we de twee stukken van 8 km wetende dat het daarna stukjes van 5 werden.  In Merchtem herkende ik het paintball gebouw en toen had ik zoiets van ZOT! wetende hoever ik van huis was.

Buggenhout was voor Walter een blij weerzien met zijn vrouw en 2 dochter.  Spontaan bood Walter zijn vrouw aan om mijn rugzak mee te nemen in de auto en in Puurs waar mijn familie zou staan, over te dragen! Geweldig, mijn rug dankt haar nog steeds.  We zaten toen 44 km van de streep maar aan opgeven dachten we nog niet.  In Puurs stonden Nathalie, Charlotte en Julie en mijn ouders.  Ik had net daarvoor op een rotweggeske met steentjes, waar we door gevlogen waren, een zwak moment gehad maar nu, nu had ik er weer moed op.  We namen in Puurs een langere pauze en de 2 van 20 ging eraf. Wij konden nog stappen en dat was iets wat anderen blijkbaar niet meer konden...  Ook dat hield ons sterk om door te gaan. Oppuurs voorbij en in Sint-Amands terug een korte pauze.  Nathalie kwam me met de fiets tegemoet gereden want ze zat iets voorbij de controle post met de kids te wachten.  Met mijn "Duitse vrienden"(waar ik trouwens niet mee gesproken heb) was het constant haasje over. 

Nog 10 te gaan.  Dat het zware 10 kilometers gingen worden, daar hadden we zekerheid over maar bij de controlepost op 94,6 was het weer enorm leuk om heel de familie nog eens tegen te komen alvorens de laatste trek af te werken.  Een leuk stukje wel daar op de dijk.
Checkpoint Branst-ZatesEn toen werd waren we er bijna hé.  Het waren de zwaarste 5 km van het parcours.  Walter moest elke km eventjes stoppen om te stretchen en vond dat ik verder moest gaan maar samen uit, samen thuis.  We hadden elkaar al 50 km verder gesleurd, dus wachtte ik gewoon mee om samen te finishen. Grote verrassing aan de finish.  Nathalie had bloemen.  Geweldig!  Ik kreeg echt tranen in mijn ogen tijdens die laatste 100 meter en ik was niet de enigste. 

Helaas geen ananas (ze waren op) maar wel pintje in de plaats. 

Uiteindelijk resultaat:
100 km gestapt in 22u46min met een gem. van 4,4km/u.
Aankomst om 20u10. 
2 blaren (kleintjes) en 2 pijnlijke kuiten en voeten (echt wel doortrapt).
Een kameraad rijker.
Een ervaring rijker.

Met dank aan mijn supporters.  Net zoals bij Ruth was ook mijn gsm volledig plat na de dodentocht.  Bedankt allen voor de steun. Speciale dank aan mijn liefste schat om vanaf Puurs me er mee door te sleuren.  Maar ook aan de kids en mijn ouders en hun kenissen.

Juist, mijn Duitste vrienden nog.  Enorm veel respect voor die mannen (ook al de anderen die ik ben tegengekomen trouwens).  Ze deden het in ...Duitse vrienden

volledige uitrusting alstublieft.  Ene had zelfs ne boomstam bij.  En het is echt wel de max om die mannen in peleton te zien stappen (ze hebben dat wel niet heel de nacht gedaan hoor). 

19:55 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

proficiat Proficiat, een straffe prestatie geleverd. De dodentocht, je weet pas hoe de sfeer is als je het hebt meegemaakt vind ik, en die sfeer is SUPER! 'k vind het ook leuk hoe iedereen het op een andere manier ervaart en verwoordt. Adembenemend!

Gepost door: Julie | 10-08-08

Knap gedaan ! Volgend jaar doe ik ook mee !

Gepost door: coach mario | 10-08-08

leuk verslag Steve en superdikke proficiat met je prestatie...22uur onderweg, jawadde!! Gelukkig vond je op km 50 toch een nieuwe kameraad om mee samen te wandelen hé. Je hebt er duidelijk ook van genoten, ondanks de pijntjes! Die Duitsers...er is er rond km 90 ene mij al lopend gepasseerd, die kwam totaal uit het niets leek het wel ;-) straffe gasten!

Gepost door: Ruthje | 10-08-08

Een dikke proficiat, 100km op karakter, chapeau zenne...

Gepost door: Stofke | 10-08-08

Een schitterend relaas van een schitterende prestatie. Als er veel mensen jouw verhaal lezen dan staan er volgend jaar zeker 10.000 mensen aan de start.

Gepost door: Harmsie | 10-08-08

dodentocht proficiat ... ik bewonder je prestatie!

Gepost door: Koen | 11-08-08

Chapeau das nog wat anders dan een marathon zenne , proficiat wist dat ge nen straffe was maar dit !!! ;-)

Gepost door: Katrien | 11-08-08

Leuk verslag. De sfeer is inderdaad heel goed, al kon ik er de laatste 40km (= de laatste 11 uur!) niet echt meer van genieten. Misschien me toch wat beter voorbereiden de volgende keer. Ik ben ook om 20:10 binnen gekomen, maar ik kan met niet direct herinneren jou gezien te hebben. Die Duitser met zijn boomstam was er in Diekirch ook al bij ... Misschien tot volgend jaar!

Gepost door: Stijn | 11-08-08

Ook binnen He, je kent me niet maar ik meen jou onderweg wel gezien te hebben, ikzelf was binnen om 20:12 dus niet veel later, zat net achter dat peleton duitsers.Je relaas geeft echt héél goed weer wat de dodentocht inhoud...volgend jaar terug?

Gepost door: Dirk | 18-08-08

De commentaren zijn gesloten.