31-08-08

Charlotte in de stratencross en ik ook

Zoals bij zoveel stratenloopjes staat er geen 3000 man aan de start maar een pak minder.  Welgeteld 42 voor de 10 km ook zoiets voor de 5 vermoed ik.  Nu, lopen in Brasschaat is leuk want dat is een thuismatch natuurlijk.  Betekent voor mij ook heel wat klanten tegenkomen en dat is ook wel plezierig. 

Even naar mijn wedstrijd.  Het was een leuk parcours (4 ronden van 2,5 km), gevolg dat ik mijn hevige fans zeker niet moest teleurstellen want ze zagen me vaak passeren, naar het einde trager dan ooit voorheen zelfs...  Het was warm vandaag en ik vertrok meteen mee met de koplopers.  Gezien mijn matige training ging dat tempo me goed af voor euhm...  1 km?  En dan waren ze weg.   Ik liep zowat in positie 12 en liep eigenlijk meteen alleen. Toffe mensen aan de kant die de tuinslang hadden aangesloten en ook bekertjes water hadden staan.  Om eerlijk te zijn, ik genoot ervan.  En na elke ronde kregen we een spons en een bekertje drinken (onmogelijk op te drinken: klots klots klots en den helft ernaast natuurlijk.  Mijn tempo zakte ook nogal serieus want den hartslag lag nogal tamelijk hoog (weinig kunnen trainen, etentje op vrijdag, feestje op zaterdag; ik moet er geen tekening bij maken natuurlijk).  Dan heb ik dus 8,9 km alleen gelopen denk ik (wat ook wel zwaar is).  En het gevolg was dus dat ik werd ingehaald in de laatste kilometer.  Ik kon d'er  toch nog ene terugpakken en hopsa ik was 12e (héhé, 't zal ni veel voorvallen vermoed ik).  Eindtijd: 48min45sec. en gem. hartslag 168, max. 181 (tja, dat was dus niet zo vet natuurlijk). 

En dan ons Charlotte in de 'babyrace'.  Het ding moest een naam hebben.  Ze deed haar uiterste best maar het ging belachelijk snel (ik denk dat die 14 voor haar een pakske ouder waren).  Goed, Charlotte ook haar medaille en een drankje (haar lippen zagen knalrood van de aquarius pompelmoes).  Wij terug naar de auto om te vertrekken maar we wilden toch nog de uitslag van de jongste deelnemer weten ('t moest maar eens lukken hé) En vanop de parking hoor ik Blablabla: Charlotte Van Gysel.  Charlotte terug uit de auto, lopen naar het podium en Charlotte kreeg haar beker.  Fier als een gieter (hoe zou je zelf zijn als je drie bent).  MAAR, Nathalie, ietsje trager na ons aangekomen met Julie (moest ook nog losgemaakt worden) viel op dat er op de beker: 1ste plaats stratencross JH Hob Nob 2008 stond.  Probleem natuurlijk want ons Charlotte was naar mijn bescheiden mening zeer mooi 14e of 15e geworden maar wel niet 1e.  Ik dacht dat het de beker van jongste deelnemer was: niet dus.  Maar die beker terug gaan geven...  Ligt nogal moeilijk om dat van een 3-jarige terug af te pakken hé.  ZOu een drama zijn en onverklaarbaar voor ons pruts.

CHarlotte haar uitleg:  Ik heb die gekregen want ik was de snelste.  Wij dus: Nee, Charlottje, je hebt geluk gehad want 1 kindje kreeg een beker en ze hebben jou gekozen maar je was niet de snelste maar dat doet er niet toe want als je het plezierig vond, dat is het belangrijkste.  Tja, hoe komen ze dan toch aan Charlotte als 1e.  Oplossing van mijn pa:  Misschien houden ze rekening met de leeftijd en plakken ze er een coefficient op?  Iniden zo: dan moeten we wel gaan vertellen dat ze wel de snelste was hé.  Ben sowieso fier dat ze zo flink gelopen heeft.  Want gisteren zaterdag heeft ze zomaar eventjes 1,3 km met mij getraind.  na 500 meter wel een 100 meter gestapt maar in totaal 1,3 gelopen.  Knap toch, niet.  En ze moest niet van mij, maar ze doet dat nu eenmaal graag.  Binnen 20 jaar zit ik ook op de Spelen.  haha.  En den beker heeft ze trots op haar kast gezet. 

Nog eventjes een woordje voor de organisatie van de stratenloop.  'T was leuk, gezellig, er zijn leuke dingen voor de allerkleinsten, de drankprijzen vallen mee.  Er zijn propere douches (maar ik was er vrij snel natuurlijk), en voldoende bevoorrading.  Een geweldige mens aan de micro.  Nooit meegemaakt dat ik na elke ronde mijn naam hoorde met mijn tussentijden (op de seconde juist aub).  Ook nog nooit meegemaakt dat ik bij de finish met naam wordt afgeroepen (heel leuk) en ook de tijd tot op de seconde juist.  Knap en gezellig echt waar een aanrader.  En nu terug trainen en werken hé.  Maar ik ga toch eens horen hoe ons Charlotte aan die beker is geraakt. 

23:01 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (3) | Tags: jh hob nob stratencross |  Facebook |

24-08-08

De beslissing is definitief!

Ik loop niet in Brussel op 5 oktober maar wel in Eindhoven de week erop.  Voilà, de inschrijving is in orde nu nog de betaling en ik zal er staan.  Om toch, hopelijk dankzij het trainingsprogramma van Mario naar de 4 uur te lopen.  Over dat programma: ik moet daar "helaas" zwaar aan sleutelen.  Dan kom ik pompaf thuis van het werk, dan is er weer een zondvloet boven Brasschaat en dan is 'tja, weer sport op tv hé. Oké 't zijn zwakke excuses maar ik ken mezelf ondertussen en als ik me echt moe voel heeft het totaal geen zin om te gaan.  Dan doe ik mezelf alleen maar "den duvel" aan.  Maar niet getreurd.  Ik ben woensdag 6 km gaan lopen, schema gaf 8 aan maar het Rotterdam probleem liet me op 6 km stoppen om de sanitaire pauze te doen.  

Vandaag zondag terug een looptochtje (die van zaterdag eigenlijk maar door regen en andere verplichtingen uitgesteld).  Programma 12 km tegen 5,45 min/km.  Het werden 16 km tegen 6 min/km.  Met inbegrepen 4 keer de brug over de autostrade gedaan.  Het goede nieuws is dat mijn hartslag snel van 171 naar 146 zakte in rustloop.   Maar ik moet toegeven dat ik nog wat achtersta op conditie. 

Ken je lichaam en dus weet ik dat als ik even doortrain zeer snel conditie opbouw.  Dus ik ben er vrij gerust in.  Nu alleen het weer nog natuurlijk.

22:56 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

16-08-08

een weekje na de dodentocht

Ondertussen is het cijfer 31 gevallen.  Woensdag was de verjaardag maar ik moet bekennen dat ik eigenlijk nog doodop was van de DOTO en dus meer kapot was dan wat anders.  Ik vier hem wel zo met momenten.

Eigenlijk ben ik er nog altijd niet door.  Als ik volgend jaar de DOTO lopend meedoen (het plan, we zullen nog wel zien in mei...) dan ga ik mijn vakantie daar toch ook wel in passen.

Morgen een poging om het schema van Mario terug op te pikken en er volle gas tegenaan te gaan.  Ik zal me vanavond in ieder geval eens inschrijven voor de marathon van Eindhoven.   En als die goed verloopt, ga ik plannen smeden voor de marathon van Antwerpen in 2009. 'T gaat nog leuk worden...  De Belgen hebben zich in het voetbal geplaatst voor de halve finales, niemand die dat had gedacht.  Awel, naar mijn insziens gaan ze de enige medaille voor Belgie meebrengen.  Jammer voor onze landgenoot in het roeien want hij zat er dicht bij.  Knappe prestatie.  Ik zou het niet kunnen.

Morgen terug trainen dus en dan zien we wel verder.

14:53 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-08-08

Dodentocht 2008

Medaille copieEr zijn al wat verslagen verschenen en dus is het nu tijd om mijn belevenissen aan de mensheid mee te delen.  Het is wel ne hele boterham maar het was zo'n enorme, geweldige ervaring.  Zo'n sfeer, zo'n kippevelmomenten, zo'n sportgenot heb ik nog maar zelden meegemaakt.

Een marathon uitlopen is één ding en verdiend enorm respect.  De dodentocht is bovenmenselijk en verdient nog meer dan enorm respect.  Ik was al op voorhand gewaarschuwd door Toon van de voetbalploeg en tevens marathonloper (ne betere dan mezelf).

'T was al plezierig op weg naar Bornem.  Op de trein aan de praat geraakt met een ervaren dodentocht-mens waardoor de reis voor mij en Dimi iets sneller ging.

In Bornem één en al sfeer en na een hapje genuttigd te hebben bij Fortis (we kregen ook een hoofdlampje, zaklampje, pet, uniek t-shirt met de datum en het logo van de dodentocht op enz. lang leve de werkgever)konden we naar de start.  Ik denk dat we daar al rijkelijk laat aankwamen want ... we stonden vrij snel stil aan een pleintje.  Geen probleem wij hadden tijd zat..

24 minuten na de start konden we over de streep!  En nog voor we Bornem uit waren, riep de speaker al om dat de 1e deelnemer 8 km verder over het eerste checkpoint ging.  In onze buurt nog een duitse hoop vrienden, ze zouden heel de 100 km in mijn buurt vertoeven (later meer hierover). En hoeveel mensen daar in de buurt er een feest van maken in elk dorp en elk café...  Mensen die gewoon sofa's ed buitenzetten in een woonwijk en er een ganse nacht op zitten te zien.  Ongelooflijk!

Sfeer was goed en samen met Dimi (schoonbroertje) en Frederik (vriend van Dimi) doken we de nacht in.  Het thuisfront (mijn pa onder andere) hield ons op de hoogte van ons tempo.  En het ging zeer goed vooruit.  Onwwarschijnlijk zicht op de dijk waar talloze hoofdlichtjes schenen onder een open sterrenhemel, alleen voor zo'n beelden zou je dit mee moeten doen.  En het was een massa mensen achter elkaar, ik kan het verzekeren (de eerste 10 km zijn er wel een 20 die op mijn schoen hebben gestapt maar geen erg).  Om een uur of 2 's nachts kreeg ik koude armen en heb mijn trui maar aangetrokken, achterliggende gedachte: "als ik afkoel verspil ik teveel energie die ik nog nodig ga hebben".  Mijn 2 kompanen deden het nog niet.  'T Was ook het moment om de mp3 even op te zetten (niet sociaal echter wel nodig voor mij), een telefoontje om 3u00 's nachts te krijgen van Toon (kleine samenvatting: "na de 60 kreeg ik het enorm moeilijk, ik ben amper gestopt aan de bevoorradingen en Steve: ge moet dat nu uitdoen want ANDERS moet ge nog es terugkomen".  Vooral dat laatste heb ik bij momenten in mijn hoofd geprent!  te horen op de radio (Mp3 bij hé) hoe de beacht dames op de OS op hun donder kregen en te genieten van klassieke muziek en een prachtig landschap (kippevel moment: 1 van de zovelen eigenlijk)

We schieten wat door naar km 41,1 aan den Duvel (wel machtig hoe je daar de fabriek binnenwandelt). Ik ben eraf gebleven, Dimi na mijn advies een kwartje en Fré nen hele beker.  Ik begon te vermoeden dat Fré het  al lastig had want hij wou toch al even rusten.  Oké 't was net 9 km geweest maar ik wou er gas opzetten om tijdens de nachtperiode zoveel mogelijk kilometers te veroberen.  (BTW: aan den Duvel stond nen dj een geweldig feestje te brouwen, ik denk dat ik daar volgend jaar wel wil gaan helpen  :-)).

Op weg naar de Palm afscheid genomen van mijn 2 kompanen: hun tempo lag veel te laag en het begon voor mij pijn te doen om mij in te houden.  Iets voor de Palm ligt het punt waar je weer enorme boost van krijgt (althans ik toch). 50 km
Ik heb gelijk toch, niet. Ik heb mijn kompanen nog even opgewacht aan de Palm.  Maar daar ben ik toch voor hun vertrokken, want ze zagen er toch meer en meer breekbaar uit.  MP3 op en wetende dat het een lange strijd zou worden.  Slechts 500 meter na de Palm stop botste ik op Walter (die ik toen nog niet kende).  Twee woorden gewisseld en gezien we hetzelfde tempo liepen, trokken we samen op pad.  Doel: van post naar post gaan en zien hoever we nog konden.  Met goede tred deden we de twee stukken van 8 km wetende dat het daarna stukjes van 5 werden.  In Merchtem herkende ik het paintball gebouw en toen had ik zoiets van ZOT! wetende hoever ik van huis was.

Buggenhout was voor Walter een blij weerzien met zijn vrouw en 2 dochter.  Spontaan bood Walter zijn vrouw aan om mijn rugzak mee te nemen in de auto en in Puurs waar mijn familie zou staan, over te dragen! Geweldig, mijn rug dankt haar nog steeds.  We zaten toen 44 km van de streep maar aan opgeven dachten we nog niet.  In Puurs stonden Nathalie, Charlotte en Julie en mijn ouders.  Ik had net daarvoor op een rotweggeske met steentjes, waar we door gevlogen waren, een zwak moment gehad maar nu, nu had ik er weer moed op.  We namen in Puurs een langere pauze en de 2 van 20 ging eraf. Wij konden nog stappen en dat was iets wat anderen blijkbaar niet meer konden...  Ook dat hield ons sterk om door te gaan. Oppuurs voorbij en in Sint-Amands terug een korte pauze.  Nathalie kwam me met de fiets tegemoet gereden want ze zat iets voorbij de controle post met de kids te wachten.  Met mijn "Duitse vrienden"(waar ik trouwens niet mee gesproken heb) was het constant haasje over. 

Nog 10 te gaan.  Dat het zware 10 kilometers gingen worden, daar hadden we zekerheid over maar bij de controlepost op 94,6 was het weer enorm leuk om heel de familie nog eens tegen te komen alvorens de laatste trek af te werken.  Een leuk stukje wel daar op de dijk.
Checkpoint Branst-ZatesEn toen werd waren we er bijna hé.  Het waren de zwaarste 5 km van het parcours.  Walter moest elke km eventjes stoppen om te stretchen en vond dat ik verder moest gaan maar samen uit, samen thuis.  We hadden elkaar al 50 km verder gesleurd, dus wachtte ik gewoon mee om samen te finishen. Grote verrassing aan de finish.  Nathalie had bloemen.  Geweldig!  Ik kreeg echt tranen in mijn ogen tijdens die laatste 100 meter en ik was niet de enigste. 

Helaas geen ananas (ze waren op) maar wel pintje in de plaats. 

Uiteindelijk resultaat:
100 km gestapt in 22u46min met een gem. van 4,4km/u.
Aankomst om 20u10. 
2 blaren (kleintjes) en 2 pijnlijke kuiten en voeten (echt wel doortrapt).
Een kameraad rijker.
Een ervaring rijker.

Met dank aan mijn supporters.  Net zoals bij Ruth was ook mijn gsm volledig plat na de dodentocht.  Bedankt allen voor de steun. Speciale dank aan mijn liefste schat om vanaf Puurs me er mee door te sleuren.  Maar ook aan de kids en mijn ouders en hun kenissen.

Juist, mijn Duitste vrienden nog.  Enorm veel respect voor die mannen (ook al de anderen die ik ben tegengekomen trouwens).  Ze deden het in ...Duitse vrienden

volledige uitrusting alstublieft.  Ene had zelfs ne boomstam bij.  En het is echt wel de max om die mannen in peleton te zien stappen (ze hebben dat wel niet heel de nacht gedaan hoor). 

19:55 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

07-08-08

DODENTOCHT

Morgen lig ik op tijd in mijn bed want daarna gaan we nachtje door!!!  Haha, 't is al van den studententijd geleden denk ik.

Deze keer wel niet op drank en muziek maar wel op karakter want uw dienaar gaat de dodentocht meedoen.  De bedoeling is om uit te doen en meer niet.  Dus ik zal heel content zijn als ik over de streep kom.  Ben benieuwd. 

De trainingen volgens Mario's schema liggen nu dus stil want ik neem platte rust tot volgende week na mijn verjaardag.  De 13e word ik 31 (ik wou dat toch ooit eens schrijven sé 13-31).  Maar nu alles in het teken van de dodentocht en wat neemt Steveke nu mee:
een lange broek en een hoop sokken en een handdoek en eten EN ne rol wc-papier (allemaal lachen maar als je mijn verslag van de marathon van Rotterdam hebt gelezen weet je wel waarom)!

Mijn volgende post zal voor ergens volgende week zijn dus nu allen duimen voor GOED WEER, GEEN BLESSURES, VEEL SFEER en HET UITDOEN VAN DE DODENTOCHT.

Mijn nummer is 2340 en als je mij wil volgen kan je op onderstaande terecht.

http://tracking.dodentocht.be/

Ook nog veel succes gewenst AAN, Ruth, Julie (andere bloggers die hier gaan slagen), Dimitri (mijn schoonbroer en al zeker bij mij aan de start en hopelijk ook aan de finish, ik zal voor de zekerheid mijn MP3 mar meenemen).

Zij die gaan slagen groeten u en wensen u een prettige nachtrust toe. 

00:22 Gepost door Steve in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (10) | Tags: wandelen, dodentocht, 8 augustus |  Facebook |