27-04-09

Marathon van Antwerpen 2009

Marathon Antwerpen 2009 medailleEen thuiswedstrijd zeg maar.  Zaterdag met Nathalie en de kinderen een deel van het parcours met de auto afgereden om wat plaatsen te zoeken waar ze konden staan.  En ik geraakte al in de sfeer.

Geen zon op zondag maar regen.  Veel zuurstof maar ook natte voeten dus.  Aan de start Gert gezien die later de 10 miles zou lopen.  Ik plaatste me tussen ballon 4u15 en 4u30.  En dan maar wachten op het vertrek.  09u30 en weg waren we.   Hartslag meteen op 171!  Kleine paniek maar na 1,5 kilometer zakte die naar 135.  Oef... De regen stoorde niet echt maar gezellig is toch iets anders.  Konijnenpijp in en iedereen droog, maar 't was er wel vrij warm.  Terug uit en een eerste moment van glorie, Nathalie met de kinderen en "mijn mama" stonden aan de uitgang van de konijnenpijp.  Julie ocharme, riep wel op me maar was totaal de andere kant aan het uikijken.  Ze wist niet waar eerst kijken, zoveel mensen.  Ietsje verderop aan de eerste van vele bevoorradingen (ik heb telkens een beetje water gedronken en spons genomen en dat was het) voorbij de balonnen van de 4u15 gegaan.  Mijn tempo lag hoger en de hartslag bleef lekker op 150.  Daar opgepikt door "mijn papa" en mijn kameraad Glenn met Cindy ((thx Panne (=Glenn) om ze eens voor te stellen tijdens de marathon!) en 't ging nog steeds goed.  Gert stond aan de voetgangerstunnel en gaf me mee dat ik al een kloofje had geslagen met de paarse balonnen van de 4u15.  De groene van de 4u00 hingen iets voor mij maar dat tempo lag te hoog.

10 km voorbij (en begonnen met de gellekes), 15 km voorbij (in Hoboken) en mijn tempo bleef even goed, ik voelde wel last aan mijn linkse been (scheenbeen) maar 't was eigenlijk perfect te verdragen.  Aan de 18km stond de familie weer en dat geeft dan zo'n kleine boost waardoor je met gemak verdappert.  Ondertussen wel wat pijn aan mijn rechtervoet...  20 km punt (en nog steeds zeer braaf een gelleke), mijn 3 fietsbegeleiders zorgden voor voldoende water.  En dan ging het naar de buurt waar ik ben opgegroeid. Heel leuk en speciaal ook om door te lopen.  Op de 28 km stond er nog een collega van mij te supporteren (ik hoop dat ze niet te lang moest wachten op mijn doorkomst).  Maar ik zat nog altijd op mijn beste schema.  Iets verderop stond de familie weer, een leuk moment want ook mijn grootvader stond erbij (hij had mij later verwacht, maar ik was op dat moment echt goed aan het tempo houden en bleef op superschema).  Rondom mij begonnen ze wandelen.  En ik had daar nog geen behoefte toe.  Wonderbaarlijk moment.  De 30 voorbij en dan begint het hé.  Op zich geen probleem maar ik begon het nu toch ook te voelen.  De regen was eindelijk weg en mijn rechtervoet begon harder te protesteren.  Mijn scheenbeen, tja dat moest maar volgen met de rest van het lichaam natuurlijk maar 't was geen pijn om van te sterven zeg maar. 

Ik kende het parcours vanbuiten (schema'ke bekeken, ken de buurt dus) en opeens klopt het plannetje niet meer met wat we moesten lopen. Domper op de vreugde want dat was een stuk langer dan verwacht.  En helaas: ik had geen coaches meer, Cindy was naar huis vertrokken (ze had dan ook al 25 km meegefietst) Panne was haar even gaan afzetten maar ging later terug aanpikken, mijn pa was gestopt bij de familie en ging met de tram naar de finish komen.  Dus ik zat daar helemaal alleen.  En het ging me niet af.  Rondom mij vielen ze als vliegen.  Meer en meer begonnen er te wandelen in het Rivierenhof (mooie plaats om te wandelen) maar bemoedigend voor mij was het niet echt.  Ik liep toch maar door. En gelukkig stond Panne er op 35 km.  Samen verder, even gestopt voor een sanitaire pauze op de 36 km (bij het laatste groen voor de stadskern.  Terug vertrekken met pijn in de benen.  Hoe kan het ook anders.  De paarse balonnen van 4u15, geen spoor van te bekennen, de groene van 4u00 ook niet trouwens dus ik wist dat ik er ergens tussenhing.  Sportpaleis voorbij en de lange slachthuislaan door.  Zelf nog ingehaald door één van de afslossingsmarathon maar zelf nog volledige marathonners voorbijgegaan en dan kwam mijn grote VREES.  De viaduct van den Dam.  Net toen ik wou gaan wandelen (mijn scheenbeen blokkeerde, mijn rechtervoet stond nu helemaal op ontploffen) stonden Vanessa (collega) met Steve en hun zoontje Danté daar.  Danté kwam nog overgelopen om wat water te geven dus kon ik niet anders dan blijven lopen.  300 meter bijna boven en dan toch maar even gewandeld.  De brug afstappen aan een goed tempo en terwijl op aanraden van Panne mijn laatste gelleke (de COLA gel) binnengesmikkeld.  Terug op gang, bordje van de 40 voorbij en er kwam ineens energie op.  De 41 voorbij, bochtje naar links op de kaaien en toen had ik het.  Volle bak beginnen vlammen.  Nog een man of 10 à 15 voorbij.  Panne had zijn zus nog opgetrommeld.  Die stond aan de laatste 300 meter, bochtje naar links (daar stond dan mijn zus met mijn ouders), ook nog voorbij gegaan (Nathalie was wijselijk met de kids thuis gebleven, ze zijn te klein om in die drukte te moeten rondhangen), en dan net voor mijn finish de bruto tijd zien verspringen naar 4u10!

En wat heb ik nu netto gedaan: 4u8min41sec. Dat is dus zo goed als 20 min van mijn PR eraf!

Onwaarschijnlijk na zo'n slechte voorbereiding.  Maar het weer zat dan wel mee vandaag en ook de last van de blessure viel te verdragen.  Juist, die rechtervoet... Door de regen een paar serieuse blaren. Eigenlijk is heel mijn kleine teen een blaar.  Ik heb er zo'n 4-tal grote en dat is de oorzaak van die pijnlijke voet.

Nog te bedanken zoals altijd:
*Nathalie, Charlotte en Julie (om een paar keer langs het parcours te staan) en het thuis draaiende te houden.
*Gert om speciaal vroeger (zo'n 6 uur) naar de 10 miles te komen om te supporteren voor de start.
*mijn pa om heel dat traject mee te doen op de fiets.
*Cindy en Glenn: same story
*ons mama en Cathy (mijn zus) om mee te komen kijken
*Nathalie (werk), Vanessa, Steve en Danté om de regen te trotseren en te komen kijken.
*Coach Mario: desondanks het werderom falen om je programma te volgen (door de gekende omstandigheden) toch een toptijd.  Met dank aan je raad en tips die ik van je de laatste weken mocht ontvangen.
*en mijne kiné zet ik er ook op.  Zonder hem had ik de 42 niet gehaald door de pijn!

 Finish marathon Antwerpen voor webDe laatste 100 meter!

12:59 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

24-04-09

Marathonday minus 2

Nog 2 dagen dus!

Gisteren gepoogd te lopen...  2 km en ik was terug thuis.  Man man man, 't ging langs geen kanten.  Scheenbeen deed nog nooit zo'n pijn en 't ging gewoonweg niet.  Als er dan 42,2 op je staan te wachten (3 dagen later)dan is de motivatie toch even zoek.

Vandaag nog eens naar de kiné, de 3e keer al deze week.  Hij had anders wel goed nieuws, tav het begin van de week vond hij dat de spanning al serieus geminderd was en hij zag 't positief in voor zondag.

Daarnet naar de linkeroever gereden.  Lekker in de file gestaan en dus 45 min ipv 25 min gereden maar soit, ik had gene stress.  Alles ontvangen dus ik kan me morgen rustig concentreren op de balgnrijkste zaken van een marathonweekend...  Een kappersbezoekske (alles kort daarboven), sporteakje klaarmaken, rusten, naar Anderlecht kijken, thuiskomen en slapen!  Boeiend toch...

En nu maar hopen dat ik maandag ook positiefs nieuws kan brengen hé.  Ik hoop op een kick vanaf km 25 tem 32 (dat is de opgroeibuurt en de familie woont er nog dus ik kijk er echt naar uit).

20:49 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

19-04-09

Oostende Run

Vandaag was het zowat een kleine test voor de marathon.  De 10 km van Oostende...  Persoonlijk vind ik het een heel toffe wedstrijd. Meestal is deze wedstrijd in juli maar dit jaar dus niet.  En omdat ik vorig jaar 46 min 34 liep (bruto tijd) kreeg ik dit jaar nummer 80!  Dat is dus voor mij een grote reden om naar Oostende te trekken en voor het eerst in mijn leven in een vakje achter de toppers te mogen starten. 

Ik heb nog steeds last van de scheenbeenvliesontsteking maar het is niet in die aard om het lopen volledig te laten.  Bon, komt ook nog bij dat Mario me de raad gaf om om marathontempo te lopen maar daar zou ik al problemen mee krijgen.  Dat wist ik al toen ik mijn schema kreeg.  Ik zou dat wel willen doen, maar ik kan dat gewoonweg niet. Competitieve in mij zorgt daarvoor. 

Terug naar de wedstrijd...  HET voordeel van zo'n laag nummer.  Je moet niet een halfuur op voorhand aan de start staan te drummen.  Nee, je loopt gewoon warm tussen de toppers en je gaat 10 tot  5 minuutjes op voorhand in je vak staan.  Zalig gewoon.  Dan wordt de meute achter je losgelaten waardoor het nog 30 sec. drummen is en dan knal en ben je weg.  En nog een voordeel, meteen in tempo.  Ah ja, de rest loopt toch sneller als ik :-).  Geen gedrum.  Echt wel goed.  Komt er wel bij dat ik km 1 in 3min30 deed...  Kwist toen al dat ik veel te snel ging, dus wat tempo geminderd maar op de 4 km zat ik qua tijd echt nog goed 20 min en een beetje.  Maar ik had echt wel last.  Veel te hoge hartslag 169 à 170.  En ik kreeg die niet naar beneden natuurlijk.  Ik werd net voor de 5 km door een bekende uit Brasschaat, Jo ingehaald maar 't viel me op dat die niet echt veel van mij wegliep en wonder boven wonder vanaf km 6 naar 7 begon ik echt een lekker tempo te lopen.  Dan de dijk op en daar 'yep, we waren aan de zee', volle wind op kop en geen klein beetje.  Maar ik ging er lekker door.  Ok, d'er waren er een hoop die mij voorbij snelden, maar ik bleef rustig tempo houden.  Liep zelfs dichter naar Jo toe.  Laatste rechte lijn waar mijn pa riep dat ik alles uit de kast moest halen om onder de 45 min te blijven...  Alsof dat dat nog niet het geval was, steken in mijn zij van hier tot in ...  de Noordzee zullen we maar zeggen. Afgeklokt op 44min53 sec. met een gem. hartslag van 171. Vlak achter Jo. Op een 317e plaats. De hoge hartslag is natuurlijk niet goed (maar ik wist dat het maar voor 10 km was en ondertussen lees: ervaring dan maar, kan ik dat wat plaatsen dus kan ik mijn lichaam meer en meer en beter inschatten).  Maar de tijd, daar was ik wel tevreden over.  De voorbije maanden best wel last van blessures gehad, nu nog trouwens, dus weinig training en je voelt dat toch ook wel tijdens het lopen, en echt aangenaam lopen is het nu ook weer niet.  Zo'n drukkend gevoel aan mijn scheenbeen, precies dat er ene een trap op heeft gegeven.  Maar dus niet van die aard dat ik schreeuwend van de pijn moet stoppen. 

Ik ging er dus vanuit dat ik vorig jaar ne halve minuut sneller was MAAR grote verbazing toen ik thuiskwam:  EEN NIEUW PR 
Ik was gewoon een pak sneller dan vorig jaar in Oostende. Bijna een volle minuut!  Mijn netto tijd is ook nog iets scherper dan zelf geklokt en ik eindig als 317e tav vorig jaar 444e.   Dik tevreden dus en volop uitkijkend naar volgend weekend dus!
En ik heb echt het idee dat ik mits goede training en stoppen met voetbal (nog niet voor direct) nog betere tijden moet kunnen lopen, niet?

En dan nog de vraag van 1 miljoen, wie had er een webloglopersshirt aan?  Hij stond ook vrij ver vanvoor, zo'n 3 à 4 rijen acher mij dus ik kon zijn naam niet vragen.  En eindigde volgens mij toch rond de 46 à 47 minuten....  Laat 't me maar weten.  Ik gok trouwens op Etienne Devillage MAAR ben daar nenit zeker van, vorig jaar had hij een zonnebril op! Stoer

Grtz
Steve

 

23:25 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

13-04-09

30 km op pasen

Gisteren mijn ultieme test voor de marathon.  Een 30 km.  Ik loop dan 2 ronden van 15 km.  Als ik meerdere keren thuis passeer, is de kans veel te groot om vroeger te stoppen en als ik op 7,5 km van huis zit, tja, dan moet ik wel terug hé.  Alleen staat er zo halverwege een verkeerslicht op de Brebabaan en dat verkeerslicht heeft iets tegen mij.  Springt altijd voor mijn neus op rood en daar sta je dan hé.  De 4e keer aan eht licht deed het veel pijn, ik geraakte niet meer in mijn ritme, had al wat verzuring en heb dus nog 2 km serieus afgezien.  Desondanks: 30 km in 2u54 met een gem. hartslag van 140 en een max. van 159 (dat was bij het oplopen van een brug).  Dus dat zit denk ik al bij al wel goed.

'S avonds naar Anderlecht - Brugge geweest en zoals verwacht waren we veel te sterk voor de Bruhe...  (je zal er maar supporter van zijn, triestig voor Bruhe).  Maar goed voor Anderlecht, enfin, kheb goed gelachen en veel geroepen.  Alleen met het terug naar de auto te wandelen eventjes vooruit moeten lopen voor de groep voor een kleinen maar zeer belangrijke en dringende pauze en dan kreeg ik daar met dat lopen echt serieus weer pijn aan mijn scheenbeen.  Doemme.  Dus bij het thuiskomen nog 2 uur met ijs op mijn been gezeten.  Vandaag paasmaandag, rustdag dus.

Ten vroegste donderdag loop ik nog een 10 km.  En zondag trek ik naar Oostende.  Ik wou er eerst niet lopen (te diocht bij de marathon) maar als je startnummer 80 krijgt...

De 20 km van Brussel staat ook op het programma.  ALs je daar een jaar mist, kan je het bijna vergeten om terug aan een startnummer te geraken, vandaar mijn plan om daar mee te doen.  De rest van de wedstrijden ga ik, denk ik, best links laten liggen (met pijn in het hart) om de blessures te laten genezen.  Het zou jammer zijn om de marathon van Firenze in gevaar te brengen in november door kleine wedstrijden te blijven lopen.

10:19 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

04-04-09

20 km

Vandaag was het tijd om een 20 km te doen.  Gezien ik de voorbije week 20 km in totaal liep en dus nog veel pijn aan het scheenbeen had, toch maar besloten om die steunzolen te vervangen door de originals.  Niet de beste oplossing maar ik moet kunnen lopen of de marathon zal niet doorgaan.  En wonderbaarlijk, waar ik de verleden looptrainingen een gem. hartslag van 160 had, ging het nu na 20 km over het volgende resultaat:  20 km, 1 u 52 en gem. hartslag 147!!!  En ik had nog over na 20 km, alleen weer buikkrampen en dus wijselijk besloten om te stoppen.  En ja ik heb nog pijn aan mijn scheenbeen maar ontstekingsremmer en ijs doen wonderen zeker?  We zullen het morgen weten want dan is 't nog eens voetbal.

Ik zie het nog zitten voor de marathon, een tijd durf ik er niet op plakken maar 't zal niet degenen zijn die ik me 2 maand geleden voor ogen hield.

Morgen duimen voor de groep in Rotterdam, ze zullen zich daar wel amuseren in tijdens de marathon.

Afsluiten doen we deze keer met de videoclip van de plaat van de jaren 90 (volgens MNM en ik kan ze geen ongelijk geven): 

23:54 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |