21-06-09

training

Verleden week nog eens 6 km gelopen... Het werd eerder een zwanezang...  Slechts 3 km gelopen, hartslag boven de 170...  en stikkapot na 2 km. Drama dus. 

En kijk vandaag: hetzelfde rondje gelopen in 34 min met een hartslag van 143. 

En 't wordt nog leuker.  Gisteren met Charlotte een kleine training gedaan.  Ze loopt in RIjkevorsel de 300 meter voor de - 5 jarigen.  En, mits de nodige aansporingen, loopt ze 500 meter.  Kleine rustpauze en nog eens een 300 à 400 meter erbij.  Zeer goed dus.  En dan nog de stevigste verrassing. Ons Julieke (2 jaar) liep ook zomaar even 600 meter.  En vandaag nog eens een kleine 300 meter met mij.  Ik ga nog het loopkneusje van de familie worden.

Dus na een motivatiedipje (deze keren geen blessures ofzo, wel het na marathon dipje) heb ik er na vandaag terug veel zin in gekregen.  I-pod met goede muziek op...  Morgen ga ik er nog eens 10 doen.  Vandaag op^tijd naar bed (wordt ook wel eens tijd).

20:17 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

01-06-09

Brussel 20 km

Zoals gewoonlijk was het warm, WARM, en nog WARMER  dan ik had vermoed.

Een parkeerplaats had ik op minder dan een km van de finish dus de dag begon al goed.  Een aantal bloggers kwam ik tegen in het Jubelpark: Edith, Frank, Jan Schockaert en met Christophe had ik afgesproken dus die ging ik sowieso tegenkomen.

Nog een halfuurtje bakken in de zon (luisterend naar de Bolero en ons volkslied), de gebruikelijke bom boven het Jubelpark en weg waren we.  Nog voor de tijdsstart was ik al 2 squeeziekes kwijt (ééntje nog kunnen redden van een gewisse vertrappeling) en dan maar boksen tegen de warmte en de massa.  De tunneltjes waren zwaarder dan ooit tevoren.  Hartslag ging weer de hoogte in naar 170 en dus nam ik weer een drastisch besluit.  De handrem op en echt niet voor een tijd lopen (het doel was toch iets beter te doen als vorig jaar 1u53).  Al joggend liep ik tussen de snelle massa.  Maar rondom mij ging de massa ook niet vooruit.  Dus ik was niet de enige met problemen...  Het bos was dan weer het moment voor velen om gas te geven, ik besloot mijn hartslag op 160 te houden.  In het bos Koen tegengekomen, klein woordje gewisseld en verder.  Na 10 km zat ik blijkbaar nog mooi op schema om onder de 1u50 te duiken... 

Na 13 km mijn resterende squeezie genomen (ik liep er dan ook al een uur mee in mijn hand).  En dan al de eerste slachtoffers van de warmte zien liggen langs de kant.  Het moet gezegd, velen begonnen te wandelen op een stuk dat eigenlijk niet eens omhoog ging.  Maar ook ik ging voor de bijl.  De "duivelse" Tervurenlaan (straks nog wel in mijn droom ook vermoedelijk).  Aan de Spa verpozing, koos ik ervoor om al wandelend mijn flesje water op te drinken.  k Had echt even rust nodig en wou niet op de grond gaan neerkwakken.  Knam me voor om max. 1 min 30 te wandelen.  En ik werd zowaar gepasseerd door 2 balonnen van 1u50...  Geen vermoeden gehad dat ik daarvoor liep DUS ...  gas erop en die balonnen terugpakken.  1,5 km voor het einde ben ik er voorbij gegaan en dan in rechte lijn naar de finish (met een kort bochtje weliswaar) en hopsa ik dook in deze helse omstandigheden onder de 1u50.  Meer bepaald 1u49min17sec.  40 seconden trager dan mijn besttijd.  Had ik dus niet gewandeld... maar bon ik ben best tevreden.  Kheb afgezien en ervan genoten en dat is dus de bedoeling hé. 

Maar ik begrijp nog steeds niet wat mensen ertoe aanzet om zo door te gaan dat het licht uitgaat.  Ik vraag me af waarom?  Is het dat dan waard?  Het risico nemen dat je je familie niet meer terugziet 's avonds om toch maar een poging ondernomente hebben om bij de eerrste 1000 te eindigen?  Kan je dan nog genieten van een loopwedstrijd?  Nee toch...

00:04 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (11) |  Facebook |