27-04-10

Antwerp 10 miles

Zondag zou het een lange sportdag worden.  Eerst mijn kameraad Glenn begeleiden tijdens zijn marathon.  Helaas voor hem maar krampen beslisten dat hij de finish niet kon halen.  Na 30 km stapte hij uit de wedstrijd.  Glenn kennende zet hij dat binnenkort wel recht.  Als ik mijn 1e marathon herinnerde... dan was het ook afzien na 25 km.  En d'er zullen er nog wel zo zijn. 

Altijd leuk om bekende mensen tegen te komen Cremke (we hadden elkaar nog nooit gezien voorheen maar bloggers ontdekken elkaar altijd) in de voetgangerstunnel na de start van de marathon.  Coach Mario na +- 21 à 22 km met dochter en een geweldadig lawaaierige voetbalhoorn (die dingen die ze op Germinal Ekeren destijds per 100 lieten afgaan). Leuk om hem te zien.  't Was lang geleden.

30 km had ik dus gefietst.  In tegenstelling tot het geweldige metro netwerk van Parijs, gaat het in Antwerpen net iets minder vlot.  Als een sardientje bereikte ik de linkeroever. Massa volk.   Meteen Gert gezien en samen naar de aankomst/start zone gewandeld. Christophe had ondertussen gebeld maar ik had het in alle drukte helaas niet gehoord.  Jammer dat ik hem niet tegenkwam, dat maken we goed op de 20 van Brussel.  Ik zag nog net op tijd mijn collega finishen bij de vrouwen 5 km.  En dan naar de start van de 10 miles.  Ik was er 10 minuten voor de start en wat een drama...  Volk...  Ik stond ver achteraan het vak van de 1u10 - 1u25.  Zag nog een collega die trager loopt als mezelf en had toen al zoiets van "foute boel".  Bon, de start...  Bravo Antwerpen, het mag gezegd... op Thunder van AC/DC vertrekken is echt wel ok.  Ik volgde het spoor van een loopster van Total.  In de helse warmte was dat dus veel te snel.  Ik had geen idee hoever ik was maar aan de oprit naar de autosnelweg zat ik al na 8 minuten (het parcours kennende wist ik dat dit veel te snel was).  De hartslagmeter gaf ook al 173 aan.  En toen moest die klim richting Kennedytunnel nog beginnen.  De gas dus gelost en rustig joggend heuveltje op.  De Kennedytunnel gaf wat verkoeling maar de hartslag daalde amper.  Ik mocht aan de klim na de Kennedy beginnen aan 162.  Damn, ik moest die naar beneden krijgen want anders zou mijn hoofd het asfalt  wel eens zeer van dichtbij kunnen bekijken en dat is nu iets dat ik niet wou meemaken. 

De tunnel onder het justitiepaleis gaf een volgend slecht signaal mee.  Pijn aan mijn knie... Hetgene ik vreesde (was begonnen tijdens de marathon van Parijs).  Ik zou daarvoor nu niet opgeven maar fijn is anders.  Nog rustiger lopen.  Het feestgedruis op de kaaien passerde ik aan een slakkegangetje.  De pijn in de knie bleef onder controle en de hartslag... tja...  De warmte bleef me parten spelen.  Mijn hoofd stond op ontploffen.  Vanaf km 10 à 11 (traditie voor mij) bleef het tempo onder controle en voor alle zekerheid mijn cola'gelletje genomen.  Laat de konijnenpijn maar komen. Net begonnen aan de afdaling en ik voelde me een boemeltrein die heel Brussel-Halle-Vilvoorde moest aandoen.  Langs alle kanten kwamen ze me voorbijgespurt.  De loper die al ervaring heeft bleef in tempo lopen (ik dus ook) maar daartussen...  En het gevolg kan raden.  Terug naar boven, ging het als volgt en het is echt niet gelopen... om de 50 à 100 meter lag er ene tegen de grond.  Dan een hoop aan het stappen, een hoop aan het vechten tegen zichzelf, een hoop nog meer aan het vechten en bijna aan het stappen. Sommigen al spurtend en anderen in tempo naar boven en niet verzwakken (ik dus ook), alleen die knie begon meer en meer te steken.  Stappen...  In geen honderd jaar zo'n 1,5 km voor de finish.  Uiteindelijke finish na 1u30min29sec. gem. hartslag 144.  Ik was dus niet tevreden.  en die knie...  Algemene rust nu zeker?

 

20:54 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Karakter om uit te lopen maar toch die knie in de gaten houden de komende dagen...

Gepost door: Stofke | 27-04-10

warm ik vind je hartslag enorm laag voor een wedstrijd in die hitte ... je zou denken dat die een pak hoger zou liggen ..

Gepost door: geert | 29-04-10

Ik kijk dus nooit op hartslag tijdens een wedstrijd hé, ik durf dat gewoon niet ;). Het was precies weer een hele belevenis in de konijnepijp, was blij dat we die met de marathon eerste hadden. Laat die knie nu maar wat rusten dat je tegen de 20 van Brussel terug pijnloos kunt lopen!

Gepost door: Wendy | 29-04-10

Hey, tof en eerlijk verslagje - en op zich toch prima gelopen, ondanks je knie?
Zelf heb ik veiligheidshalve niet meegedaan, omdat ik vond da'k te weining trainingskilometers in de benen had de laatste weken.

Gepost door: Dave | 02-05-10

De commentaren zijn gesloten.