27-04-10

Antwerp 10 miles

Zondag zou het een lange sportdag worden.  Eerst mijn kameraad Glenn begeleiden tijdens zijn marathon.  Helaas voor hem maar krampen beslisten dat hij de finish niet kon halen.  Na 30 km stapte hij uit de wedstrijd.  Glenn kennende zet hij dat binnenkort wel recht.  Als ik mijn 1e marathon herinnerde... dan was het ook afzien na 25 km.  En d'er zullen er nog wel zo zijn. 

Altijd leuk om bekende mensen tegen te komen Cremke (we hadden elkaar nog nooit gezien voorheen maar bloggers ontdekken elkaar altijd) in de voetgangerstunnel na de start van de marathon.  Coach Mario na +- 21 à 22 km met dochter en een geweldadig lawaaierige voetbalhoorn (die dingen die ze op Germinal Ekeren destijds per 100 lieten afgaan). Leuk om hem te zien.  't Was lang geleden.

30 km had ik dus gefietst.  In tegenstelling tot het geweldige metro netwerk van Parijs, gaat het in Antwerpen net iets minder vlot.  Als een sardientje bereikte ik de linkeroever. Massa volk.   Meteen Gert gezien en samen naar de aankomst/start zone gewandeld. Christophe had ondertussen gebeld maar ik had het in alle drukte helaas niet gehoord.  Jammer dat ik hem niet tegenkwam, dat maken we goed op de 20 van Brussel.  Ik zag nog net op tijd mijn collega finishen bij de vrouwen 5 km.  En dan naar de start van de 10 miles.  Ik was er 10 minuten voor de start en wat een drama...  Volk...  Ik stond ver achteraan het vak van de 1u10 - 1u25.  Zag nog een collega die trager loopt als mezelf en had toen al zoiets van "foute boel".  Bon, de start...  Bravo Antwerpen, het mag gezegd... op Thunder van AC/DC vertrekken is echt wel ok.  Ik volgde het spoor van een loopster van Total.  In de helse warmte was dat dus veel te snel.  Ik had geen idee hoever ik was maar aan de oprit naar de autosnelweg zat ik al na 8 minuten (het parcours kennende wist ik dat dit veel te snel was).  De hartslagmeter gaf ook al 173 aan.  En toen moest die klim richting Kennedytunnel nog beginnen.  De gas dus gelost en rustig joggend heuveltje op.  De Kennedytunnel gaf wat verkoeling maar de hartslag daalde amper.  Ik mocht aan de klim na de Kennedy beginnen aan 162.  Damn, ik moest die naar beneden krijgen want anders zou mijn hoofd het asfalt  wel eens zeer van dichtbij kunnen bekijken en dat is nu iets dat ik niet wou meemaken. 

De tunnel onder het justitiepaleis gaf een volgend slecht signaal mee.  Pijn aan mijn knie... Hetgene ik vreesde (was begonnen tijdens de marathon van Parijs).  Ik zou daarvoor nu niet opgeven maar fijn is anders.  Nog rustiger lopen.  Het feestgedruis op de kaaien passerde ik aan een slakkegangetje.  De pijn in de knie bleef onder controle en de hartslag... tja...  De warmte bleef me parten spelen.  Mijn hoofd stond op ontploffen.  Vanaf km 10 à 11 (traditie voor mij) bleef het tempo onder controle en voor alle zekerheid mijn cola'gelletje genomen.  Laat de konijnenpijn maar komen. Net begonnen aan de afdaling en ik voelde me een boemeltrein die heel Brussel-Halle-Vilvoorde moest aandoen.  Langs alle kanten kwamen ze me voorbijgespurt.  De loper die al ervaring heeft bleef in tempo lopen (ik dus ook) maar daartussen...  En het gevolg kan raden.  Terug naar boven, ging het als volgt en het is echt niet gelopen... om de 50 à 100 meter lag er ene tegen de grond.  Dan een hoop aan het stappen, een hoop aan het vechten tegen zichzelf, een hoop nog meer aan het vechten en bijna aan het stappen. Sommigen al spurtend en anderen in tempo naar boven en niet verzwakken (ik dus ook), alleen die knie begon meer en meer te steken.  Stappen...  In geen honderd jaar zo'n 1,5 km voor de finish.  Uiteindelijke finish na 1u30min29sec. gem. hartslag 144.  Ik was dus niet tevreden.  en die knie...  Algemene rust nu zeker?

 

20:54 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

12-04-10

Marathon de Paris 2010

Parijs Marathon 2010 030 voor web
We zouden zaterdag rond 07u00 richting Parijs vertrekken.  Uiteindelijk werd het 08u00 omdat de marathonloper in spe toch besloot om wat langer in zijn bed te blijven liggen. Lachen  Wij uiteindelijk op weg en in Frankrijk nog een hoop wielerpkoegen voorbij gereden.  Knappe bussen trouwens.  Tegen 12u00 waren we in Rueill-Malmaison (ligt op 15 minuten RER buiten Parijs).  Positief nieuws, de kamer was tot zondag 17u00 vrijgehouden.  Geweldig, kon ik nog rustig douchen na de marathon.  De kinderen kregen nog een cadeau'tje in het hotel en ik kreeg een zakje met wat koeken en fruitsapjes.  Alles neergezwierd in de kamer en meteen Parijs ingetrokken.  En na 15 minuten RER rijden (is de metro die ook buiten het centrum rijdt) waren we inderdaad al in het centrum. 

Eerste stop werd dus de marathon Expo.  40000 deelnemers en een file om binnen te geraken.  't Was precies een attractie van een pretpark om aan te schuiven.  Zo'n drukte.  Maar eens binnen was het perfect georganiseerd.  Een beetje Plopsaland voor lopers. Heb daar dan een t-shirt gekocht van de marathon gezien ik niet wist of ik het einde zou halen en je de off. t-shirt pas aan de finish krijgt.  Nadat ik alles ontvangen had, wat ik moest hebben en een pasta binnenhad, konden we toch nog even Parijs bezoeken.  (we waren ondertussen al een uur verder). Na een bezoekje Sacre-Coeur (damn, wat een beklimming) keerden we terug naar het hotel.  Om 19u00 aan tafel. Desondanks de pasta kon ik het niet laten om wat achtergebleven frieten van Charlotte haar bord op te eten en nog een koffie te drinken.  Een marathon is 1 ding, de goede dingen des levens weglaten is een andere zaak natuurlijk. Knipogen 

Iedereen naar bed om 22u00, maar de stress zorgde ervoor dat het slapen niet helemaal ging zoals zou moeten.  En dan was ik goed aan het slapen, draai me om en wakker van de pijn aan de rib.  Om 05u50 terug wakker omdat er ergens een wekker afging en het was niet de mijne want die stond geprogrammeerd om 06u15.  Kwas dan toch wakker dus stond ik ineens op.  Ik was nog nooit zo zenuwachtig geweest voor een marathon als vandaag. Vroeg me tijdens het scheren af of een Tom Boonen ook al wakker zou zijn en even zenuwachtig voor zijn Parijs-Roubaix? Tijdens het ontbijt toch maar wat meer gegeten dan met de marathon van Florence (ervaring leerde me dat misselijkheid bij een marathon niet fijn is).  Laatste check-up, pijnstiller genomen om de pijn van de gekneusde rib beheersbaar te houden, en Nathalie (volgens mij toch ook wel zenuwachtig) zorgde dat we om 07u45 aan de RER stonden.

Afscheid van de familie in de metro en ik naar boven aan de Arc de Triomphe en daar wachtte de massa me op.  En koud dat het was. Desondanks dat we met ideale temperaturen zouden lopen. Op de Champs-Elysées meteen het groene vak ingedoken.  Daar het langste toilet in Frankrijk gezien.  Een toiletje en dan een file van zo'n 40 mensen.  En yep , khad een gemeen lachje naar de laatste in de file.  Tegen dat die erop zou zitten, was de marathon al bezig volgens mij en was het hopelijk ook niet te laat voor de persoon in kwestie...

Terug naar de marathon, mijn fanclub stond aan de Place de la Concorde.   Op de beats van Black Eyed Peas gingen we van start. Dat mag je letterlijk nemen.  We GINGEN van start.  Eens de matten voorbij (10 minuten na het off. startschot) begon de loop.  Pijn aan de gekneusde rib, ja, maar wel te verbijten.  En even voelde ik wat die renners van de Tour ieder jaar meemaken.  En toen moest ik nog naar het toilet.  Parijs Marathon 2010 010 voor web
De eerste de beste boom die ik aan de zijkant zag werd even mijn kameraad en toen besefte ik dat ik dus op de Champs-Elysées aan het plassen was en daar niet voor zou opgepakt worden.  Terug de straat op en op weg naar de place de la Concorde waar mijn heldjes stonden.

5 km verder zag Philippe en familie( die voor zijn echtgenote Veerle kwam supporteren) me lopen.  Ook vandaar een leuke aanmoediging.  Aan de 5 km even gestopt, rustig mijn gelleke genomen en al het water opgedronken.  Genieten van de sfeer deed ik ook onderweg.  Veel muziekbandjes onderweg en een massa supporters.  Echt geweldig die sfeer. Vanaf km 9 tem km 15 was het stijgen en stijgen.  Mijn knieen begonnen het al te voelen.  Voor het overige voelde ik niks.  Ik had nog geen stap te veel gezet. Geweldig gevoel.  Even bellen tijdens het lopen op 16 km om te horen waar Nathalie met de kinderen stond en dan de afdaling naar de Parijse binnenstad.  Het was precies de 20 km van Brussel... zo'n massa mensen. 22 km en daar stond Philippe met zijn famiile weer.  Heel tof.  We kwamen aan de Seine.  Zicht op de Notre-Dame, verder door Musée D'orsay en de Eiffeltoren.  En ik nog steeds goed bezig hé.  Ik had al door dat ik het einde in Parijs zou halen en dat de tijd nog niet zo slecht zou zijn.  Even later aan de Eifeltoren weer de eigen familie gezien. 

Maar iets later ging het echt niet meer met de knie.  Enorme helse pijn.  Aan km 30 flesje water genomen, een gelleke (as usual) en al wandelend binnen gepakt.  Leuk aan Parijs is dat je voornaam op je nummer staat.  Dus de allez Steve's vlogen in het rond.  Tja, daar ga je dan weer hé.  Richting Roland-Garros.  Ik liep er vlotjes (way of speaking) rond en dan weer een park/bos in.  Km 35 geen gelletje want de maag sputterde serieus tegen.  Wel stekende pijn aan de rechterarm en de nog pijn aan de knie ook.  Doorlopen dus en mentaal een grote opsteker want er was al een grote hoeveelheid medemens op wandel.  Haha, hier kwam de man met de gekneusde rib dacht ik nog.  Ik liep even aan de zijkant en kreeg dan een trek van jewelste van een collega loper/toen even wandelaar (weliswaar per ongeluk) maar het deed geen goed aan de zaak.  Mijn beste frans kwam boven: Merde! Tja, dus net iets te vroeg gelachen want op km 37 moest ik ook wandelen.  Ik wou niet maar de stekende pijn aan mijn arm werd gewoont te heftig.  En het trok richting borstkas.  Geen gevaar voor het overige maar heel vervelend.  Na een stukje wandelen en weer een allez-Steve van de mensen aan de kant, nam ik mijn cola-gel en ging op zoek naar de eindsprint.  de 40 km voorbij, de 41 voorbij en toen begon die gel te werken.  Ik kreeg een boost.  Ging nog een pak deelnemers voorbij, zag de familie weer staan en finishte in een wonderbaarlijke 4u16min49sec.  Gem. hartslag was 144.  Dik tevreden dus. 

Een massa lopers aan de finish en het werd nog erger.  Ook de toeschouwers mochten een stuk verder tussen de hekken komen.  Ik moest tot het bittere einde aanschuiven en dat is dus iets dat je niet wil na een marathon.  Ongeveer 15 à 20 minuten tussen een massa mensen verder schuivelen.  Bon, we kunnen altijd wel iets vinden om te zeveren.  Het mooiste moment moest nog komen.  Kijk maar.

Parijs Marathon 2010 023 voor web

Deze marathon was zeer mooi.  Goede organisatie (alhoewel een drankpost aan beide kanten van de weg wel beter zou zijn voor het gedrum), veel sfeer, prachtig parcours.  Fabuleus einde.  Gewoon 42,2 km genieten en dat heb ik dus ook gedaan.   Achteraf blokkeerde mijn knie.  Zeer pijnlijke momenten.  Vooral 's avonds.  En toen we 's nachts thuiskwamen was het bijna wenen van de pijn om de trap op te geraken.  Maar één dag later is dat terug weg!  Oef.

Ik zeg het niet graag maar Firenze wordt toch van de 1ste plaats gestoten. Deze was net iets mooier.  Ze doen aan Parijs wel aan site seeing tijdens de marathon.  En als je de Eiffeltoren groter ziet worden.  Tja, daar kan niet veel tegenop.  Genieten als je die passeert.  Veel rare kwieten ook.  Mensen in een clownspak, iemand met zaalvoetbalschoenen (onbegrijpelijk eigenlijk), mensen met lange broek (kvond het na 10 km toch wel behoorlijk warm), mensen met shirts met lange mouwen enz.  Te zot voor woorden. Wat viem nog op.  Vanaf km 1 liep ik al mensen voorbij.  Ok als je een blessure hebt, is het rot maar er liepen er een heleboel die volgens mij dachten van: "ik zal dat hier eens in 3u30 à 4u00 lopen.  Waarom?  Mentaal zal het niet zo fijn als je heel de tijd voorbij wordt gelopen. Voor mij deed het dan weer wel deugd natuurlijk.

Tja, wat kan ik nog meer zeggen.  Het was echt een fijne marathon.  Christophe (ook een loper) had destijds al gelijk toen die schreef dat dit één van de mooiste was.  Hier wil ik ook nog eens terugkomen voor de marathon.  Ik geniet er nu nog altijd van. 
Een dag na de marathon staat ht filmpje al online, kan je je diploma afdrukken.  Echt tof.

Ik moet hier toch nog wat bedankjes typen ook.

*Nathalie en de kinderen verdienen een speciale bedanking.   Een hele tijd door Parijs hollen (onze meisjes met hun kleine beentjes ook, superflink).  Echt fijn dat ze dit wilden doen.  En heel leuk om hen tegen te komen.  De beloning was dan ook een Quick/Mc Donalds die ik tijdens het lopen had gespot. 
*Philippe en familie.  Heel leuk om jullie 2 keer te zien.
*Het Parijse metroverkeer.  40000 mensen  en het verkeer in die metro gaat geweldig.  Je bent direct weg achteraf.  (ter vergelijking: 10 miles Antwerpen, drummen, drummen en nog eens drummen vanop de roltrap)
*de Fransman aan de Péage om te reageren op Nathalie haar claxon en ons niet van de baan te rammen tegen 120 km/uur.  Het schol niks.
*En geen bedankje aan het speciale verkeer richting Gent.  Van iets voorbij Kortrijk tot voorbij Gent hingen we erachter. Gevolg dat we pas om 00u20 thuis waren...

Ah ja, ik heb dus ook mijn off. t-shirt gekregen.  Lachen

 

 

 

22:35 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (12) |  Facebook |

05-04-10

Gekneusde rib...

Voilà hij die het beter weet, zal het voelen.


Donderdagavond stond de voetbalwedstrijd tegen Olve op het programma.  Nathalie vond het geen goed idee om te gaan voetballen.  Maar de wedstrijden tegen Olve zijn als sinds ik voetbal zoiets als Anderlecht - Standard of Anderlecht - Club Brugge.  Dus donderdagavond op het voetbalveld en na 60 minuten een gekneusde rib.  Stom natuurlijk.  Achteraf bekeken...  een heel jaar niet gaan voetballen en dan een week voor de marathon wel met als dit als gevolg.

Donderdag volgt een ultieme test om te zien of ik de pijn kan verbijten.  Als dat gaat, dan loop ik de marathon, zij het op mijn dooie gemakske.  Misschien moet ik eens op de rode lataarn mikken?  Wie weet.   Ik hoop toch echt te kunnen deelnemen. 

Het besef is er nu wel dat er keuzes moeten gemaakt worden.  Of voetballen of marathons en andere duursporten maar de combinatie wordt toch moeilijker.

13:04 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |