30-05-10

20 km van Brussel

't Was weer even geleden dat ik een verslag schreef, maar er viel dan ook niks te melden.  Sinds verleden week zijn de triathlon trainingen begonnen.  Heb ook nog 2 keer gelopen 1 keer 6 km (drama, kgeraakte geen meter vooruit en 1 keer 16 km in een rustige 1u30).  Telkens met kniepijn achteraf.  Alhoewel die kniepijn toch te relativeren valt hoor.  Na 1 dag is het meestal wel weg. 

En vandaag was dan de dag van de 20 km van Brussel. 
Ik vertrok met een nationale vlaag vanuit Brasschaat richting Brussel.  Zonder enig tijdsdoel voor ogen.  Liefst onder de 2 uur maar uitlopen zou een geweldige prestatie zijn.  Aangekomen in Brussel en meteen het voordeel van een Yaris als auto te hebben.  Op 750 meter van het Jubelpark kon ik me in een plaatsje wringen.  Project 1 geslaagd.  Nu deel 2 nog.

Net nadat ik mijn nummer was gaan halen bij de auto terug aankwam, kwam die regenvlaag uit het Antwerpse nog even overgewaaid.  Ik in de auto.  Om er een halfuur later uit te komen.  Volledig klaar om te vertrekken.  Aangezien ze in Brussel geen kleedkamers hebben, liet ik al mijn trainingsvest in de auto. Man, wat was het koud zeg.  Snel naar het afgesproken punt (met enkele andere lopers) aan het Jubelpark en eventjes kunnen praten met Edith, Koen, Christophe Peter, familie Spencer enz.  Om een 25 minuten voor de start me naar mijn vak te begeven.  Tijdens het wachten in de koude, wat dacht u, nog eens een regenbuitje om te verkoelen natuurlijk.  Na de Brabançonne (vurig meegezonden door onze franstalige vrienden viel me op), was het wachten op het kanonschot.  Nu dat was dus wachten op ... niks.  Dit jaar geen kanonschot. 

Voor de niet lopers deze kleine uitleg:  de 20 km telt 30 000 lopers...  En om alles vlot te laten verlopen wordt er gestart in 3 golven.  Ik zat in de 1e golf.

En gelukkig maar.  Een rustige start tot aan het einde van het jubelpark, kleine opstopping, blauwe matten over (voor de tijdsregistratie) en dan kon ik eraan beginnen.  Het grote voordeel van die waves om te starten is dat je weinig pipo's vooraan ziet.  Hier en daar een enkeling die duidelijk in het verkeerde vak was gesukkeld en na 2 km al stond te puffen dat het geen naam had.  Voor het overige zalig gevoel, meteen eigen tempo en hop hartslag onder controle en 5 min de km.  Ideaal.  Ook de tunneltjes deed ik zonder enig probleem.  Na 5 km en een beetje kom je dan in een park/bos... Soit, iets met bomen en dat had ik nu net nodig sé.  3 minuten tijd was ik kwijt en ik zou ze achteraf ook niet meer goed maken.  Maar het lopen ging nog goed.  Na 8 km pijn in de dekselse knie.  Ik besloot een andere manier van lopen aan te nemen en enkele km's verder was de pijn weer een pak minder.  Echt pijnvrij lopen zat er ook vandaag niet in.  Maar pijn is relatief.  Het komt er op neer dat ik iets lastig voelde dus een haalbare kaart om door te lopen.  Zonder echt te versnellen.  Ik beleef gewoon in tempo met een hartslag rond de 150.  Klimmetjes steeg die enorm naar +/-162 en in de afdaling liet ik die zakken tot rond de 150.  Hier en daar ene die mij voorbijvloog in zo'n afdaling.  Eentje vond het nodig om zijn ellebogen daar voor te gebruiken.  Ik ging hem nog wel terugpakken.

De gatorade na 13 km liet ik voor de 29999 anderen. Ik had al genoeg met mijn gellekes.  Een mooi moment: de groep die op de blikken bakken aan het slagen was zo rond de 14 à 15 km.  Hels lawaai met ritme waar je naar toe werd gezogen.  Zeer tof.

15 km gelopen en dan moet je je even inbeelden hoe het eraan toe gaat.  Kent u de aanloop naar de muur van Geraardsbergen in de ronde van Vlaanderen?  Het peleton wordt onrustig, mensen beginnen te wringen en te wriemelen...  Wel, rondom mij wist ook iedereen wat er zat aan te komen, want het werd een gewriemel tot en met. Echt moeilijk om in tempo te blijven.  Tijd dus voor het "cola" gelletje.  En nadat het binnen was, draaide we naar links de Tervurenlaan op.  Pompen of verzuipen.  Awel, het was pompen.  Maar weeral in een strak tempo. Mijnen elleboogvriend van km 12 kreeg zijn klop en ik er vlotjes over (zoete wraak).  De cola gel begon beter en beter te werken en ik verzwakte niet.  De laatste km in speedtempo.  En een onvoorstelbaar resultaat 1u43min25sec.  Een nieuw PR.  Ok, kzal niet de enige geweest zijn dit jaar maar 't staat er toch maar schoon op. 

Hoe komt dat nu want echt goed heb ik weer niet getraind.  Wel, ik zie drie voorname oorzaken: 
1/ je start in waves: wat betekent dat je niet 5 km als een gek moet inhalen en zo je hartslag al na die 5 km in een onwaarschijnlijke hoogte hebt hangen
2/ het had geregend.  Regen is niet fijn voor de start maar zorgt wel voor een enorme hoeveelheid zuurstof.  En daardoor was die hitte er dit jaar ook niet bij.  Daarentegen was er bij momenten wel een toffe windvlaag.
3/ ik had me niet op een tijd gefocust. 

 

Dik tevreden dus en nu alles op de 1/8e triathlon komende maand.

 

23:36 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |