08-04-11

Marathon van Rome 2011

Medaille voor web 1.jpgWat valt er te zeggen over de marathon van Rome...

Bon, ik begon zeer goed met de voorbereiding in januari.  Een keelontsteking ontnam me een 2 weken training in februari en dan begon de kniepijn.
Resultaat: 4 weken geen training en dan het vliegtuig op naar Rome samen met mijn ouders die kwamen supporteren.  Een goed gevoel? Neen dus,  dag voor vertrek werd mijn rug nog gekraakt...

Mooi hotel, centraal gelegen.  En zalig weer in Rome... 18 graden.  

Zaterdag (vaderdag en lang leve het telefoonding gsm genaamd, zodat het toch ook voor mij een beetje dichtbij was...) bezoekje aan het Vaticaan, mijn loopbuddy Gert tegengekomen.  Spaanse trappen, Trevi fontein... allemaal bezocht.  Nog lekker gegeten en dan was het weer tijd om te gaan slapen.  Alle mogelijke zalfjes opgesmeerd, nog even naar Calcio live gekeken (toch wel ander niveau van voetbal dan bij ons).


En dan was het zondag... met een bang hart toch wel opgestaan.  En dan 1 van die voorverpakte sandwiches (dag ervoor in de Spar gekocht).  Smaakt dus naar niks maar het ontbijt ging veel te laat open voor mij... Shirt aan check, broek, sokken en schoenen aan check, loopbelt aan check. Toiletpapier, GSM bij... check...  Let's go.  Om 07u30 vertrokken richting start...

Gezien het mooie weer, al meteen in mijn starttenue... Bleek dan dat ik heel het Forum Romanum moest rondwandelen en langs Circus Maximus (het zou niet de laatste keer worden die dag) om dan tussen de ... MASSA te komen.  Wow, we waren met veel.  Lang leve het geweldige ding, dat GSM heet want hierdoor vond ik Gert zeer snel.  Terwil die nog de laatste sanitaire stop ging doen, vertrok al richting start.  Lang leve de gsm want 3 minuten voor de start stond Gert naast mij.  En iets na 9 waren we weg. Gert nam mijn loopbelt over... Super voor m en echt wel tof van hem.  Na 3 km zag ik mijn ouders... Ging het goed... Yep, het ging goed.  En daar was... Circus Maximus...  maar vlotjes ervoorbij.  5 km werden er 10 en dan...begon de pijn aan de knie...  

Als je natuurlijk in 1 of andere buitenwijk van Rome zit, is de zin om te stoppen ver maar dan ook heel ver weg want zo gezellig is het daar nu ook weer niet natuurlijk... Dus dat beetje pijn... doorlopen.  10 werd 15 km ouders voor de 2e keer gezien... leugentje om bestwil, ja hoor alles gaat goed en ons tempo zat ook nog goed... Nee, ik genoot met volle teugen.  Vaticaan vlogen we voorbij na een kleine 20 km (de paus was juist aan de hostie...) en dan... een probleem de kniepijn werd heviger.  25 ging al moeizamer en op 30 ging het licht even uit door de kniepijn... Een aantal naalden die erin en eruit gingen... Ik dacht dat ik neerging gaan van de pijn.  Even wandelen (terwijl er in een zijstraat een uitslaande brand voor verse lucht zorgde)...en terug vertrekken... Pijn * 10... Nope, dit was niet fijn meer...  Terug tot aan het centrum van Rome geraakt, aan de zijkant zat er dan ene nog vrolijk met veel geluid al zijn gelletjes terug aan de wereld te geven.  Vooral dat gaf een gevoel om zelf mottig te worden dus volle petrol een helling op.  Patat, beter niet gedaan want beetje verder de volgende pijnscheut en terug wandelen maar.

Naast mij een Gert die niet opgaf en me aanzette om verder te lopen.  35 km en vlakbij het hotel maar verdorie ik moest nog maar 7 km en 200 rotte meter... Deze gingen we toch wel uitdoen.  Iets verder een Italiaan die zich even afzette op mijn schouder een welgemeende F*ck Y** en een stomp tussen zijn ribben kreeg hij van mij gratis als tegenprestatie... Een kramp in beide benen was dan weer mijn deel... Spaanse trappen, trevi fontein, zaterdag prachtig, vandaag kort en snel er voorbij.  Kasseitjes tot je er bij neervalt, bergop deed enorm veel pijn aan de knie, dalen ook...  Nog 2 km en wandelen... en daar waren mijn ouders weer.  Komaan nog even lopen, Gert ook weer... Ik kon ze allemaal op dat moment... de kniepijn was niet te houden... Circus Maximus derde keer maar geen goede keer en dan de vod van de laatste kilometer... Rond het Collosseum lopen ... een droom... gedeeltelijk want het ging daar stijl naar boven... welke Romeinse zot had dat hier gelegd???  Djeezes afzien maar één punt gaf me licht... voor mij ging er ene naar boven op 2 krukken... WOW ... respect, meer kan je daar niet over zeggen.  Gas open en terug lopen... En dan genieten van het Colosseum en de laatste 200 meter... Yes, I did it... again in een 4u38 maar man was ik blij dat ik het gedaan had...   Met één besef, op deze manier wil ik geen marathon meer lopen.

Dikke chapeau voor Gert omdat die heel de tijd bij mij bleef.  Merci man. 

Ondertussen bleek dat er iets mis is met een pees maar dat ik die in een 8-tal weken kan beter maken en dat dan de pijn zou kunnen wegzijn... We zullen wel zien.

22:52 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

sterk doorgezet steve, respect

Gepost door: Peter | 09-04-11

De commentaren zijn gesloten.