18-10-11

Marathon van Amsterdam 16/10/2011

medaille voor web.jpgEen marathon kan je nooit voorspellen.  Ergens keek ik wel uit naar een weekendje Amsterdam met als doel de marathon te lopen.   Anderzijds…  hoe kan je nu een marathon uitlopen als je weinig tot niets getraind hebt.  Ik heb dan wel de bijnaam Vinnie gekregen, maar Vinnie kan ook niet alles.  Soit, het zouden alvast 2 dagen citytrip met Nathalie worden en dat is ook zeer leuk om te doen.  Wat dag 3 zou brengen… dat was vrijdag de nog ver van mijn bed show. 

Vrijdag met de trein naar Amsterdam.  Dat doet altijd wel leuk aan zo’n vakantiegevoel.  Het hotel wisten we nog liggen van een vroeger bezoek aan Amsterdam dus we waren vrij snel verlost van bagage.  Bij mijn eerste vraag om een vroeg ontbijt te krijgen, was het nogal moeilijk maar er werd me een zakje met wat eten beloofd tegen 7u00.   Dag 1 zou bij mij in het teken van de marathon expo staan… alleen… die stelde bitter weinig voor.  Dus waren we daar zeer snel buiten tot jolijt van Nathalie die niet geheel onterecht de stad nog eens wou bezoeken.   Op vrijdag is het redelijk rustig in Amsterdam en dus konden we op ons gemak wat gaan bezichtigen.
’s Avonds moest er  Italiaans gegeten worden, alleen ’t eten was ni te vreten.  Gelukkig viel mijn pizza nog mee…  Maar de lasagna van Nathalie leek op baby voeding.

Zaterdag nog wat bezocht in Amsterdam.  De eer en het genoegen om Koen Vansteenkiste, mr Marathon met een fcb afwijking… te ontmoeten…  Grappig hoe hij bij zijn eerste zin al wist te melden dat het paars hem was opgevallen.  Echt wel lachen.  We huurden dan nog een fiets voor zondag en ik kreeg nog te horen dat er zondag om 7u00 een vroeg ontbijt werd geserveerd.
Tja… wat wil je als er een hoop marathonlopers aanwezig zijn in het hotel.   Die vragen immers allemaal hetzelfde not?  Maar goed probleem opgelost.

 

MARATHON DAY

Altijd een hel omdat je vroeg uit bed moet… om 06u30 dus opstaan en naar het ontbijt.  Toen kwam er toch wel wat stress.  Wat met de knie, de hamstrings, wat met de gebrekkige voorbereiding…?  Mijn kameraad Glenn, wenste me zaterdag nog veel succes per telefoon en vond het een prestratie als ik zou uitlopen.  Ik vertelde zaterdag aan Koen dat 4u30 een succes zou zijn en uitlopen op zich  al een doel op zich was.  

Samen met Nathalie ruimschoots op tijd vertrokken naar de start.  Achterop op haar fiets geklommen zodat het geen 45 minuten wandelen zou zijn.  Aan het Olympisch Stadion heerste een enorme drukte.  Uiteindelijk zouden we met 12 000 lopers zijn voor de marathon.  Samen met zoveel andere lopers de atletiekpiste opgewandeld via de hoofdingang… Indrukwekkend…  En iedereen klaar… om te gaan lopen... Net voor de start kregen we André Hazes met “bloed, zweet en tranen” over ons… toepasselijk…  gevolgd door een nummer met vette beat en toen zag ik aan de andere kant van de piste de toplopers vertrekken onder  een oorverdovend applaus van het publiek.  5 minuten later begon mijn wedstrijd. 

En het ging goed… na 5 km zat ik al 2 minuten voor op het schema van de 3u59… (?)  yep… ik verschoot er ook van, maar ik zat aan hartslag 145 en had nog geen slecht gevoel dus bleef ik mijn tempo aanhouden.  Na 7 km Nathalie voor de 2e keer voorbij gelopen .  Ze stuurde me even later een sms om te melden dat de ballonnen van 3u45 een stuk achter mij liepen en of ik niet te snel ging?  Nope, ik ging goed…  heel goed.  Bij het opdraaien van de oever van Amstel zag ik nog net aan de overkant de kopgroep teruglopen richting centrum.  Zij zaten bijna aan 25 km … ik aan 15.    En nog steeds ging alles goed.   Ik liep hier en daar iemand voorbij maar over het algemene zat ik in een groep met hetzelfde tempo te lopen.  Op de Amstel voeren twee boten met zingende Nederlanders.  Super sfeer.  Bevoorrading van de 21 km voorbij en daar trapte er een of andere mijn schoen uit… gelukkig heb ik van die speciale nestels voor de triatlon dus is die schoen snel terug aan… Maar toch wel een dikke minuut kwijt om terug op tempo te geraken.  (een hele dure minuut zou later blijken). Op 25 km stond Nathalie en ik kon haar alleen maar zeggen dat het goed liep… nog steeds.  Industrieterrein door onder begeleiding van een DJ.  Weeral een extra boost…  “Put your hands up in the air”… no  problem, ik was mij beestig aan het amuseren eigenlijk.  Geen kniepijn en beetje last van de hamstrings…maar niet te klagen dus.  En nog steeds een tempo voor 3u59.  De 30 km kwam eraan en ik miste Nathalie bijna, maar nog steeds geen man met een hamer te zien.  Ik was er echter wel op voorbereid.  En iets voorbij km 37 was het zover.  Man met hamertje…   De hamstrings waren er ook terug en ik was letterlijk leeg gelopen.  Damn, daar ging mijn voorsprong.  Nu, ik was al 2 km iets aan het doen wat sneller was dan wandelen maar hoegenaamd niet meer tot lopen kan aanzien worden.   En zo geraakte ik 3 km verder, wat lopen , wat strompelen, wat misselijk worden, terug wat beter.  Even met Nathalie bellen want… ik had haar redelijke tijd niet meer gezien… Ze stond nog aan de 37 km en had me niet zien voorbijkomen…  Damn, zij op de fiets zeven haasten naar de finish en ik, wel ik had zoiets van… we gaan die laatste 1,5 km nog eens alles uit de kast halen.  En ik vertrok terug met pijn… veel pijn in de benen.  En dan stond daar het bord 41 km…  Voldoende om naar 6e versnelling te schakelen, spandoek van de laatste km onderdoor… en in volle vversnelling naar het stadion.  De atletiekpiste op, man wat moet het een machtig gevoel geven, dit op de spelen te kunnen doen.  Ik kon nu niet meer stoppen dus even doorknallen en een finish in 4u09’42”.

Tevreden…  Zeer zeker… maar… als ik achteraf zie dat mijn PR in Antwerpen in 2009 gelopen op 4u08’41” staat… dan smaakt het een beetje zuur… Het zat erin  maar goed…  ik had nooit gehoopt zo dicht bij deze tijd te eindigen.
Koen liep ook een geweldige wedstrijd zonder rugpijn tijdens de wedstrijd.  En Chris vlamde ook stevig.  Iedereen tevreden.

 

Super dat Nathalie alles met de gehuurde fiets meedeed.  Deed deugd haar hier en daar te zien.  En voor haar was het toch ook niet altijd even geweldig om daar alleen te staan wachten op haar echtgenoot.  Wat een sfeer in Nederland.  Op ons startnummer staat onze naam en geregeld, was het van “kom op Steve”.   Geeft steeds een boost. 
diploma etc.  voor web.jpgOok makkelijk voor mij door mijn speciale veters, mijn registratiechip was zeer snel uitgedaan.  Ik kan mij inbeelden dat je na 42,2 km niet meer de moed hebt om je nestels los te maken uit je schoen om die chip terug te geven.  Lang leve de triatlon dan toch maar.
Leuke marathon, snelle marathon, het weer zat mee, veel supporters, veel sfeer, mooi parcours.  Ook deze dus een topmarathon de naam waardig.
Een minpuntje:  helaas geen diploma na de wedstrijd.  Ik heb het dan maar zelf gemaakt.  Maar wel knap dat ze de tijd zo snel online plaatsen.

 

13:40 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

nog es proficiat met je prachtprestatie zenne ... en ik die gans de tijd dacht dat je nog achter mij liep :-)

Gepost door: Koen | 19-10-11

De commentaren zijn gesloten.