21-12-12

Marathon van Eindhoven 14/10/2012

Het is al even geleden maar een verslag van mijn 10e marathon moest er nog komen.

De 10e marathon... wow nooit gedacht dat ik ooit 10 marathons zou lopen in mijn leven maar in 2012 zou het gaan gebeuren.  Ik was er klaar voor of toch helemaal niet... de focus lag in de zomer op een Ironman 70.3 in Antwerpen.  Meer dan 6u alles uit de kast halen was dat.  Enkele weken platte rust nam ik daarna... om op 12 augustus de Mont-Ventoux op te lopen.  21 km stijl omhoog.  Ideale voorbereiding.  Ik zou vanaf september nog een maand me gaan bezig houden met wat duurlopen en dan zou ik in Eindhoven  een knalprestatie gaan neerzetten.  Alleen ... bestaat er nog zoiets als gezondheid... en hopsa 3/4 van de maand september was er van sport geen sprake meer.  Last aan de longen... antibioticakuur na antibioticakuur en daar ging de voorbereiding.  Ik mocht dus voor mijn 10e marathon vertrekken zonder enige ambitie... uitlopen, dat zou het dus worden.

We belanden dan al in oktober.  Nog een test gedaan tijdens een 10km in Putte-Kapellen en dat ging behoorlijk goed.  En toen was het zover: zondag 14 oktober 2012  de dag dat het landschap in Vlaanderen nogal NVA kleurde en uw dienaar nog voor de eerste kiesbureaus opengingen al in Nederland was. 

Een hele hoop oud gedienden gezien voor de start in Eindhoven.  Altijd leuk om een Westvlaamse delegatie te zien.  Speciaal voor Christ had ik iets blauw-zwart aangedaan...  je moet uw supporters altijd ter vriend houden.

Een vlotte start en meteen zag ik de balonnen van 4u voor me opduiken.  Hum, toch wel wat te snel weg dus.  Geen erg... na 3 km een kleine plaspauze en met terug de weg op te springen kreeg ik een pijnscheut in mijn linkheup.  Niet teveel aandacht aangeschonken. Op dat moment dacht ik dat ik die pijn er nog wel zou uitlopen...  Niets zou minder waar zijn.  Enfin, ik liep rustig mijn tempo en kwam dichter en dichter bij de balonnen van 4u alweer.  Een van die pacers was Gert S., notoir voetballiefhebber, fijne mens, privé pacer in Rome destijds. Het werd tijd om de Gert eens goedendag te zeggen.  Een klein praatje over de Ironman van Hawai de dag ervoor, het zware bierverbruik van een zeker Koen V de avond voor de marathon enz.  Het groepje was eigenlijk een groep van lopers en gezien de pijn in mijn linkerheup zwaarder werd, besloot ik Gert en zijn volgers te laten gaan.  Ik liet me afzakken ... het was uiteindelijk nog een serieus stuk lopen.  De pijn... helaas werd erger en ik dacht er sterk aan om halfweg deze wedstrijd te staken.  Op het 21 km punt voelde ik niks meer... en toen ging de gas een beetje meer open.  Zelfs zo goed, dat ik de ene na de andere begon in te halen en op een tempo naar 4u aan het lopen was.  Onwaarschijnlijk... net voor de 28 km zag ik de oranje balonnen terug lopen... nieuwe tactiek... rustig tempo blijven behouden... ik was volop aan het rekenen en had zoiets van ... aan dit tempo ben ik daar van weg tegen de 38 km...  Super gevoel... dicht naar de balonnen op de 34 km maar opeens werd er even alle gevoel uit mijn benen gehaald... Tijd om het tempo iets te laten zakken en een km of twee rustig te lopen (hartslag zat nochtans perfect)... en toen... toen gebeurde het.

Het tempo laten zakken, gaf een pijnscheut in mijn linkerheup.  Ik stond meteen stil... masseerde mijn heup al wandelend maar zelfs het wandelen ging niet meer.  Het werd strompelen... medelopers probeerden me mee te sleuren.  Ongelooflijk wat een spontaniteit die Nederlanders hebben maar ik had er toen ff geen oor naar.  35 km en voor het eerst in mijn leven moest ik de EHBO in... terwijl ze me daar masseerden, kwam er een kerel binnen... total loss... busje werd gebeld en aan mij werd de vraag gesteld of ik mee met het busje zou gaan.  Dat heb ik dan even duidelijk aan die vriendelijke mens gemaakt dat ik op 7 km van de streep NEVER zou opgeven.  Het verdicht dat ik een slijmbeursontsteking had, werd me nog meegegeven.  Slijmbeurs of ni... den deze zou ik wel uitdoen... Twas verdorie mijn 10e marathon.  Hop ik terug weg, 100 meter verder stond ik terug stil... verdomme... kijk naar rechts de ehbo tent, kijk naar links de eindeloze weg ... nog 7 km... en weg was ik ... ik deed iets maar 't was ni echt lopen en het deed zeer, veel zeer... deze keer geen tranen van ontroering maar van pure pijn.  Prachtig gedoe die laatste km's, maar echt genieten was het niet... Integendeel...  Uiteindelijk finishte ik in een zeer verdienstelijke 4u24min27sec.   4 minuten sneller dan toen ik deze 4 jaar geleden ook deed.   

Een heel fijn gevoel kan ik er niet aan overhouden.  Er zat veel meer in, een blessure was het eindcadeau.
De medaille is deze van de zwaarste volharding over de 10 voorbije marathons. 

00:19 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |