Steve for 42,2

Marathon van Amsterdam 16/10/2011

2011-10-18T13:40:54+02:00

Een marathon kan je nooit voorspellen. Ergens keek ik wel uit naar een weekendje Amsterdam met als doel de marathon te lopen. Anderzijds… hoe kan je nu een marathon uitlopen als je weinig tot niets getraind hebt. Ik heb dan wel de bijnaam Vinnie gekregen, maar Vinnie kan ook niet alles. Soit, het zouden alvast 2 dagen citytrip met Nathalie worden en dat is ook zeer leuk om te doen. Wat dag 3 zou brengen… dat was vrijdag de nog ver van mijn bed show.

Vrijdag met de trein naar Amsterdam. Dat doet altijd wel leuk aan zo’n vakantiegevoel. Het hotel wisten we nog liggen van een vroeger bezoek aan Amsterdam dus we waren vrij snel verlost van bagage. Bij mijn eerste vraag om een vroeg ontbijt te krijgen, was het nogal moeilijk maar er werd me een zakje met wat eten beloofd tegen 7u00. Dag 1 zou bij mij in het teken van de marathon expo staan… alleen… die stelde bitter weinig voor. Dus waren we daar zeer snel buiten tot jolijt van Nathalie die niet geheel onterecht de stad nog eens wou bezoeken. Op vrijdag is het redelijk rustig in Amsterdam en dus konden we op ons gemak wat gaan bezichtigen.
’s Avonds moest er Italiaans gegeten worden, alleen ’t eten was ni te vreten. Gelukkig viel mijn pizza nog mee… Maar de lasagna van Nathalie leek op baby voeding.

Zaterdag nog wat bezocht in Amsterdam. De eer en het genoegen om Koen Vansteenkiste, mr Marathon met een fcb afwijking… te ontmoeten… Grappig hoe hij bij zijn eerste zin al wist te melden dat het paars hem was opgevallen. Echt wel lachen. We huurden dan nog een fiets voor zondag en ik kreeg nog te horen dat er zondag om 7u00 een vroeg ontbijt werd geserveerd.
Tja… wat wil je als er een hoop marathonlopers aanwezig zijn in het hotel. Die vragen immers allemaal hetzelfde not? Maar goed probleem opgelost.

MARATHON DAY

Altijd een hel omdat je vroeg uit bed moet… om 06u30 dus opstaan en naar het ontbijt. Toen kwam er toch wel wat stress. Wat met de knie, de hamstrings, wat met de gebrekkige voorbereiding…? Mijn kameraad Glenn, wenste me zaterdag nog veel succes per telefoon en vond het een prestratie als ik zou uitlopen. Ik vertelde zaterdag aan Koen dat 4u30 een succes zou zijn en uitlopen op zich al een doel op zich was.

Samen met Nathalie ruimschoots op tijd vertrokken naar de start. Achterop op haar fiets geklommen zodat het geen 45 minuten wandelen zou zijn. Aan het Olympisch Stadion heerste een enorme drukte. Uiteindelijk zouden we met 12 000 lopers zijn voor de marathon. Samen met zoveel andere lopers de atletiekpiste opgewandeld via de hoofdingang… Indrukwekkend… En iedereen klaar… om te gaan lopen... Net voor de start kregen we André Hazes met “bloed, zweet en tranen” over ons… toepasselijk… gevolgd door een nummer met vette beat en toen zag ik aan de andere kant van de piste de toplopers vertrekken onder een oorverdovend applaus van het publiek. 5 minuten later begon mijn wedstrijd.

En het ging goed… na 5 km zat ik al 2 minuten voor op het schema van de 3u59… (?) yep… ik verschoot er ook van, maar ik zat aan hartslag 145 en had nog geen slecht gevoel dus bleef ik mijn tempo aanhouden. Na 7 km Nathalie voor de 2^e keer voorbij gelopen . Ze stuurde me even later een sms om te melden dat de ballonnen van 3u45 een stuk achter mij liepen en of ik niet te snel ging? Nope, ik ging goed… heel goed. Bij het opdraaien van de oever van Amstel zag ik nog net aan de overkant de kopgroep teruglopen richting centrum. Zij zaten bijna aan 25 km … ik aan 15. En nog steeds ging alles goed. Ik liep hier en daar iemand voorbij maar over het algemene zat ik in een groep met hetzelfde tempo te lopen. Op de Amstel voeren twee boten met zingende Nederlanders. Super sfeer. Bevoorrading van de 21 km voorbij en daar trapte er een of andere mijn schoen uit… gelukkig heb ik van die speciale nestels voor de triatlon dus is die schoen snel terug aan… Maar toch wel een dikke minuut kwijt om terug op tempo te geraken. (een hele dure minuut zou later blijken). Op 25 km stond Nathalie en ik kon haar alleen maar zeggen dat het goed liep… nog steeds. Industrieterrein door onder begeleiding van een DJ. Weeral een extra boost… “Put your hands up in the air”… no problem, ik was mij beestig aan het amuseren eigenlijk. Geen kniepijn en beetje last van de hamstrings…maar niet te klagen dus. En nog steeds een tempo voor 3u59. De 30 km kwam eraan en ik miste Nathalie bijna, maar nog steeds geen man met een hamer te zien. Ik was er echter wel op voorbereid. En iets voorbij km 37 was het zover. Man met hamertje… De hamstrings waren er ook terug en ik was letterlijk leeg gelopen. Damn, daar ging mijn voorsprong. Nu, ik was al 2 km iets aan het doen wat sneller was dan wandelen maar hoegenaamd niet meer tot lopen kan aanzien worden. En zo geraakte ik 3 km verder, wat lopen , wat strompelen, wat misselijk worden, terug wat beter. Even met Nathalie bellen want… ik had haar redelijke tijd niet meer gezien… Ze stond nog aan de 37 km en had me niet zien voorbijkomen… Damn, zij op de fiets zeven haasten naar de finish en ik, wel ik had zoiets van… we gaan die laatste 1,5 km nog eens alles uit de kast halen. En ik vertrok terug met pijn… veel pijn in de benen. En dan stond daar het bord 41 km… Voldoende om naar 6^e versnelling te schakelen, spandoek van de laatste km onderdoor… en in volle vversnelling naar het stadion. De atletiekpiste op, man wat moet het een machtig gevoel geven, dit op de spelen te kunnen doen. Ik kon nu niet meer stoppen dus even doorknallen en een finish in 4u09’42”.

Tevreden… Zeer zeker… maar… als ik achteraf zie dat mijn PR in Antwerpen in 2009 gelopen op 4u08’41” staat… dan smaakt het een beetje zuur… Het zat erin maar goed… ik had nooit gehoopt zo dicht bij deze tijd te eindigen.
Koen liep ook een geweldige wedstrijd zonder rugpijn tijdens de wedstrijd. En Chris vlamde ook stevig. Iedereen tevreden.

Super dat Nathalie alles met de gehuurde fiets meedeed. Deed deugd haar hier en daar te zien. En voor haar was het toch ook niet altijd even geweldig om daar alleen te staan wachten op haar echtgenoot. Wat een sfeer in Nederland. Op ons startnummer staat onze naam en geregeld, was het van “kom op Steve”. Geeft steeds een boost.
Ook makkelijk voor mij door mijn speciale veters, mijn registratiechip was zeer snel uitgedaan. Ik kan mij inbeelden dat je na 42,2 km niet meer de moed hebt om je nestels los te maken uit je schoen om die chip terug te geven. Lang leve de triatlon dan toch maar.
Leuke marathon, snelle marathon, het weer zat mee, veel supporters, veel sfeer, mooi parcours. Ook deze dus een topmarathon de naam waardig.
Een minpuntje: helaas geen diploma na de wedstrijd. Ik heb het dan maar zelf gemaakt. Maar wel knap dat ze de tijd zo snel online plaatsen.

Verslag halve marathon van Brussel zondag 2/10/2011

2011-10-02T23:23:27+02:00

Nog eens tijd om iets te posten.

Ik probeer binnenkort eens een overzicht te geven van de voorbije zomer. Vandaag houden we het op een verslagje van de halve marathon.

Een grote test. Binnen 2 weken staat Amsterdam op het programma. En de kniepijn uit Rome is nog steeds 1 vd ongevraagde vrienden tijdens het lopen. Daarenboven heeft mijn linkerhamstring ook zin gekregen om van zich te laten horen. Enkele voorgeschreven kinébeurten ten spijt, zit ik nog steeds met opkomende pijnen.

Brussel werd dus de grote test.

Om 06u20 opgestaan. Vader ophalen in Deurne en op naar Brussel. Parkeerplaats dicht bij het Jubelpark gevonden. Startnummer gehaald. Ondertussen was de marathon reeds vertrokken. Op mijn gemak naar de start voor de halve marathon. En dat het warm ging worden, was al duidelijk. Ik had voor de veiligheid mijn loopbelt voorzien van flesjes water (as usual) een cola gelletje (energiebom) en een gewoon gelletje bij. En nog een hoop toiletpapier (you'll never know). En de gsm. Startschot (kanonknal) en weg waren we. Nu, wat is het verschil met de 20 km van Brussel? Wel:

1/ minder lopers (5000 ipv 20 000)
2/ merendeel getrainde mensen dus sneller in je tempo
3/ minder sfeer op het parcours
4/ knappere finish op de grote markt van Brussel ipv het Jubelpark (alhoewel dat er ook mag zijn)
5/ Je vanaan het Jubelpark nog 3 km moet lopen...
6/ 21,1 km ipv 20 km

Voilà, dat is het verschil. Maar ik was begonnen aan de 21,1 km in Brussel in een zware hitte. Na 1 km wist ik al hoe laat het was. Inspanningsasma en meteen prijs. Piepende longen, moeilijk ademen. Maar goed, failure is not an option. Dus doorgaan. Ook een staaltje van Waalse hopeloosheid. Ik begrijp dat het politiek nogal gevoelig ligt MAAR iedereen mag bij mijn weten nog steeds doen en laten wat hij/zij wil. Als er dan aan de kant, kinderen met een vlaamse leeuwenvlag (en kinderen mag je letterlijk nemen +/- 10 jaar oud), vraag ik me af wat het surplus is om naar die kinderen te lopen en dan je middenvinger te tonen en bijna in hun neus te duwen. Wel beste duidelijk Waalse medemens... ik hoop dat je de finish niet haalde en dat is iets wat ik iemand nog nooit toewenste.

Bon, terug naar de westrijd. Tunneltjes in Brussel en afzien hé. Zwaar afzien. Ik bleef wel tempo houden maar het was behoorlijk afzien. Na 10 km lopen, waren de ademhalingsproblemen wel van de baan maar door de warmte en het zware parcours (Brussel is nogal heuvelachtig) zat mijn hartslag constant rond de 155. Het was voor mij steeds inhouden want de zin om te gaan vlammen was er wel. Schrik voor de hamstring en de knie hielden me echter tegen om door te duwen. Rustig tempo houden alhoewel die hartslag toch hoog lag (oorzaak de warmte?). Na 15 km kwamen we op het parcours waar de marathonlopers liepen en dat betekent: terug naar het Jubelpark. De Tervurenlaan (iedereen die hiet al eens liep in oa: de 20 van Brussel) weet dat ook dat dit het punt van breken of doorgaan is door een hatelijk en dodelijke helling. Tijd om het cola gelletje te ledigen. En dan tempo opdrijven. Yep, de knie deed pijn maar er is geen weg terug. En ik begon de ene na de andere op te rapen. Jubelpark kwam in zicht, kwam er voorbij, keek ernaar en dan was het 3 km genieten richting Grote Markt. Nu ja genieten is een groot woord natuurlijk.

Een laatste inspanning, spurt tot aan de finish. 1u56 min en een 2224e plaats op 5261 finishers is wel ok.
Het was dus een zeer degelijke training vandaag.

Marathon van Rome 2011

2011-04-08T22:52:40+02:00

Wat valt er te zeggen over de marathon van Rome...

Bon, ik begon zeer goed met de voorbereiding in januari. Een keelontsteking ontnam me een 2 weken training in februari en dan begon de kniepijn.
Resultaat: 4 weken geen training en dan het vliegtuig op naar Rome samen met mijn ouders die kwamen supporteren. Een goed gevoel? Neen dus, dag voor vertrek werd mijn rug nog gekraakt...

Mooi hotel, centraal gelegen. En zalig weer in Rome... 18 graden.

Zaterdag (vaderdag en lang leve het telefoonding gsm genaamd, zodat het toch ook voor mij een beetje dichtbij was...) bezoekje aan het Vaticaan, mijn loopbuddy Gert tegengekomen. Spaanse trappen, Trevi fontein... allemaal bezocht. Nog lekker gegeten en dan was het weer tijd om te gaan slapen. Alle mogelijke zalfjes opgesmeerd, nog even naar Calcio live gekeken (toch wel ander niveau van voetbal dan bij ons).

En dan was het zondag... met een bang hart toch wel opgestaan. En dan 1 van die voorverpakte sandwiches (dag ervoor in de Spar gekocht). Smaakt dus naar niks maar het ontbijt ging veel te laat open voor mij... Shirt aan check, broek, sokken en schoenen aan check, loopbelt aan check. Toiletpapier, GSM bij... check... Let's go. Om 07u30 vertrokken richting start...

Gezien het mooie weer, al meteen in mijn starttenue... Bleek dan dat ik heel het Forum Romanum moest rondwandelen en langs Circus Maximus (het zou niet de laatste keer worden die dag) om dan tussen de ... MASSA te komen. Wow, we waren met veel. Lang leve het geweldige ding, dat GSM heet want hierdoor vond ik Gert zeer snel. Terwil die nog de laatste sanitaire stop ging doen, vertrok al richting start. Lang leve de gsm want 3 minuten voor de start stond Gert naast mij. En iets na 9 waren we weg. Gert nam mijn loopbelt over... Super voor m en echt wel tof van hem. Na 3 km zag ik mijn ouders... Ging het goed... Yep, het ging goed. En daar was... Circus Maximus... maar vlotjes ervoorbij. 5 km werden er 10 en dan...begon de pijn aan de knie...

Als je natuurlijk in 1 of andere buitenwijk van Rome zit, is de zin om te stoppen ver maar dan ook heel ver weg want zo gezellig is het daar nu ook weer niet natuurlijk... Dus dat beetje pijn... doorlopen. 10 werd 15 km ouders voor de 2e keer gezien... leugentje om bestwil, ja hoor alles gaat goed en ons tempo zat ook nog goed... Nee, ik genoot met volle teugen. Vaticaan vlogen we voorbij na een kleine 20 km (de paus was juist aan de hostie...) en dan... een probleem de kniepijn werd heviger. 25 ging al moeizamer en op 30 ging het licht even uit door de kniepijn... Een aantal naalden die erin en eruit gingen... Ik dacht dat ik neerging gaan van de pijn. Even wandelen (terwijl er in een zijstraat een uitslaande brand voor verse lucht zorgde)...en terug vertrekken... Pijn * 10... Nope, dit was niet fijn meer... Terug tot aan het centrum van Rome geraakt, aan de zijkant zat er dan ene nog vrolijk met veel geluid al zijn gelletjes terug aan de wereld te geven. Vooral dat gaf een gevoel om zelf mottig te worden dus volle petrol een helling op. Patat, beter niet gedaan want beetje verder de volgende pijnscheut en terug wandelen maar.

Naast mij een Gert die niet opgaf en me aanzette om verder te lopen. 35 km en vlakbij het hotel maar verdorie ik moest nog maar 7 km en 200 rotte meter... Deze gingen we toch wel uitdoen. Iets verder een Italiaan die zich even afzette op mijn schouder een welgemeende F*ck Y** en een stomp tussen zijn ribben kreeg hij van mij gratis als tegenprestatie... Een kramp in beide benen was dan weer mijn deel... Spaanse trappen, trevi fontein, zaterdag prachtig, vandaag kort en snel er voorbij. Kasseitjes tot je er bij neervalt, bergop deed enorm veel pijn aan de knie, dalen ook... Nog 2 km en wandelen... en daar waren mijn ouders weer. Komaan nog even lopen, Gert ook weer... Ik kon ze allemaal op dat moment... de kniepijn was niet te houden... Circus Maximus derde keer maar geen goede keer en dan de vod van de laatste kilometer... Rond het Collosseum lopen ... een droom... gedeeltelijk want het ging daar stijl naar boven... welke Romeinse zot had dat hier gelegd??? Djeezes afzien maar één punt gaf me licht... voor mij ging er ene naar boven op 2 krukken... WOW ... respect, meer kan je daar niet over zeggen. Gas open en terug lopen... En dan genieten van het Colosseum en de laatste 200 meter... Yes, I did it... again in een 4u38 maar man was ik blij dat ik het gedaan had... Met één besef, op deze manier wil ik geen marathon meer lopen.

Dikke chapeau voor Gert omdat die heel de tijd bij mij bleef. Merci man.

Ondertussen bleek dat er iets mis is met een pees maar dat ik die in een 8-tal weken kan beter maken en dat dan de pijn zou kunnen wegzijn... We zullen wel zien.

en nu???

2011-03-13T22:41:13+01:00

Week 16 zou er bovenaan moeten staan ... maar... ik heb niet meer gelopen sinds 24 februari... betekent dus 3 weken as donderdag.

Hamstring blessure is het verdict. Overbelast. Fijn is anders. Ik nam volledige rust, ging reeds naar de kinesist. En vandaag zondag 13/03 deed ik een test. 1 km met de kinderen (enorm laag tempo) geen probleem. We spreken dan over 9 min/km. Daarna een kleine 2 km zelf gelopen aan een hoger tempo. Voelde ik pijn? Ja, neen, misschien om uiteindelijk helaas ja te moeten zeggen. Maar wel aan de knie. Na 2 km terug thuis. En even mijn been gestrekt... knal, terug die pijn aan mijn hamstrings.

Het enige positieve: ik heb nog 1 week en 2 kinebeurten. Dat ik in Rome geen tijd onder de 4 u zal lopen staat al vast. But who cares... Ik vertrek vrijdag en zal zondag aan de start staan en dan ... zien we wel waar we eindigen. Ik vrees dat dit mijn slechtste tijd ever zal worden op de marathon maar als ik de marathon zal uitdoen, zal het in deze omstandigheden een overwinning zijn! Jammer voor Gert die me ging hazen...

Hoe de rest van het seizoen zal evolueren... zien we daarna wel weer.

trainingsweek 13

2011-02-27T23:21:48+01:00

En het gaat niet goed. Buiten de vele keelpijn, die ondertussen wel verdwenen is, is het volgende obstakel een feit. En wel eentje van andere orde.

Donderdag goed vertrokken voor een training. En conditioneel zat eht goed. Na 4 km begon de pijn aan de linkerknie op te komen. Niet van die aard om te stoppen maar ik hield het wel in het oog. En na 6 à 7 km was het over. Ni te harden... Maar ook achter mijn knie... een stekende pijn... Een slim besluit genomen. Terug naar huis wandelen maar ook dat deed verschrikkelijk veel pijn. Terug wat rust en op zondag (vandaag dus) terug een training gepland. Rustig en niet te veel om te testen. Eerst 1 km met Charlotte gelopen en daarna met ons Julie'tje... Die hadden wel veel supporters onderweg. Best wel grappig hoe allemaal onebekenden uit de weg gaan en hun duim opsteken en zeggen dat ze goed bezig zijn. Daarna zelf nog 3 km maar de pijn in de knie was daar terug... Meteen gestopt en ik ga me nu concentreren op rust... om hopelijk zondag terug een duurloopje van 20 km te kunnen doen en het weekend daarop nog eens 30 km.... We zullen zien...

Leuk is anders...

Trainingsweek 11

2011-02-14T20:21:11+01:00

Ook deze week was niet wat het moest zijn. Alweer keelpijn, een vieze hoest en het ging me gewoon niet af... Donderdag voel nog mee maar zondag ging het echt niet. Het doel was 35 km... na 26 km blokkeerde alles en voelde ik me wegdraaien. Alvorens de grond op pauselijke wijze te begroeten, besloot ik maar te stoppen. Maar tevreden ben ik alleszins niet. Hopelijk is het in week 12 terug beter...

Heel leuk: Julie'tje 3 jaar liep even 1 km met haar papa mee. We deden er 8 minuten over. Voor mij zeer traag voor haar behoorlijk snel met haar kleine beentjes. :-)

Maandag   : keelpijn en niet getraind
Dinsdag    : keelpijn en niet getraind
woensdag : nog steeds keelpijn
donderdag: 6 km
vrijdag     : Rust
zaterdag : Rust
zondag    : 26 km

Trainingsweek 10

2011-02-06T23:30:14+01:00

Keelpijn hinderde de trainingsweek... Gelukkig kon de duurloop doorgaan.

Maandag   : keelpijn en niet getraind
Dinsdag    : keelpijn en niet getraind
woensdag : nog steeds keelpijn
donderdag: 9 km waarvan 8 km stevig
vrijdag     : Rust
zaterdag : 30 km langzaam
zondag    : Rust

Trainingsweek 9

2011-01-30T23:25:32+01:00

En nog goed nieuws. Vanavond zondag naar KV Mechelen - Anderlecht gaan kijken en daar het heuglijke nieuws gekregen dat ik een haas heb voor de marathon van Rome. Super Gert, de extra motivatie om door te trainen is er nu helemaal!

Ik voel me goed met het lopen. De zware weken gaan er nu aankomen. Hierna hoop ik rond de 4 u te kunnen geraken.

Maandag   : 6 km
Dinsdag    : 9 km fartlek
woensdag : Rust
donderdag: Rust
vrijdag     : Rust
zaterdag : 8 km off road
zondag    : 21 km wedstrijdtempo

week 8

2011-01-30T23:22:31+01:00

Maandag   : Rust
Dinsdag    : 8 kilometer versnellingen
woensdag : 8 kilometer rustig
donderdag: Rust
vrijdag     : Rust
zaterdag : 8 km off road
zondag    : Ziek

Trainingsweek 7

2011-01-16T20:35:07+01:00

Zaterdag is tegenwoordig de trainingsdag waar ik enorm naar uitkijk. Een uur in het bos ronddolen. Soms hoor je alleen maar de bomen, af en toe kom je een andere verdwaalde loper tegen. Zalig gewoon... even van de wereld af, heet dat dan. Een uur later twee bochten nemen en meteen terug tussen de wagens. Wat een luxe heb ik eigenlijk dat ik zo'n plek vlakbij huis heb... Op 600 meter ben ik er... Als het al 600 meter is...

Maandag   : Rust
Dinsdag    : 9 km met tussenin versnellingen
woensdag : Rust
donderdag: Rust
vrijdag     : 8 km langzaam
zaterdag : 10 km off road
zondag    : 25 km langzaam

na het barre weer poging 2

2011-01-09T20:31:11+01:00

Rotweer doet niks goeds voor mij. Ik heb het liever warmer. Uit schrik om mijn enkel te crashen op ijs of sneeuw, dus even niets gedaan... Wel eens gaan zwemmen en een keer op de fiets op de rollen maar echt niets om over naar huis te schrijven. Begin januari dan maar de loopspullen mee naar disneyland maar in disneyland kom je niet om te lopen dus alles proper mee naar huis... Erger is wel de vorm van de lijn... Ik merk dat de broeken moeilijker toe geraken (goede eindejaarsfeestjes dus) en dat week 6 eigenlijk bezig is. (16 weken is de totale voorbereiding). Nu in gang schieten kan de zaak nog wel redden lijkt me en dat is sinds vrijdag ll voorgevallen. Zie hieronder. En vanaf nu is het van moeten en niet van willen.

Zaterdag terug sinds lang in het bos op 800 meter van ons thuis gaan lopen. Laatste keer (enkele jaren geleden) kreeg ik een rotweiller achter mij aan en sindsdien mijd ik de Kattekensberg (of de Brusselse Bossen zoals het off. heet) een beetje. Maar de gemeente deed een mooie inspanning en maakte er een enorme hondenweide. Honden in het bos moeten dus aan de leiband... een utopie bleek dus. Maar 't is ne brave zenne mijnheer... ja tot hij zijn tanden in mijn been zet denk ik dan steeds. Ik kwam dus weer een paar van die loslopende gevallen tegen maar genoot eigenlijk als enige loper in het bos. Zalig veel wind en eigenlijk wel luxe als je in zo'n stedelijke omgeving zo'n mooie plaats in de buurt hebt! Dus de training is terug begonnen.

Maandag   : Disney
Dinsdag    : Disney
woensdag : Disney
donderdag: uitrusten van de nachtelijke terugrit!
vrijdag     : 10 km met 3 km sneller en 1 km zwemmen
zaterdag : 8 km off road
zondag    : 25 km langzaam

eerste trainingsweek

2011-01-09T01:18:00+01:00

En het begon meteen goed... sneeuw en koude...

Maandag   : rust
Dinsdag    : 2 km warmlopen, 5 km met versnelling van 800 meter daarna hartslag naar 130
woensdag : geannuleerd... te koude wind...
donderdag: annulatie... spekglad buiten
vrijdag     : rustdag en ook hier glad...
zaterdag : 8 km off road
zondag    : 10 km rustig

't zit op een laag pitje

2010-11-19T00:01:47+01:00

Voorbode van beter...

Ik denk het wel. Binnen een dikke 2 weken begint de voorbereiding voor de marathon van Rome. En deze keer wil ik me 16 weken goed voorbereiden. Ik heb een tijd voor ogen maar dan moet ik eerst 16 weken "gearbeit" hebben met die benen. Duimen om zonder blessures deze periode rond te krijgen en dan moet het wel lukken. Tijdens die trainingen zal ik hopelijk eens wat meer te vertellen hebben zodat deze blog een tweede adem kan vinden.

Wat kan er nu gezegd worden.
Voor de lol doe ik mee met de kerstmannenloop. Ik hoop dat er nog enkele bekenden onder die 3000 kerstmannen meelopen.

En Rome wordt zoals hierboven reeds vermeld de voorjaarsmarathon. Waarom Rome. Mooi parcours, Italianen hebben veel leuke sfeer bij (ik verwacht weer veel 'DAI' te horen) en 't was relatief goedkoop. Vlucht + Marathon 130 euro. Hotel voor 4 dagen maak je zo duur als je zelf wil natuurlijk.