03-12-09

Marathon di Firenze 2009

Marathon di Firenze 057 voo websiteMarathon di Firenze 29 november 2009

Vrijdag samen met Glenn, mijn loopkameraad (maar door kwetsuur aan de rug kon hij helaas niet deelnemen) naar Florence vertrokken.  Daar aangekomen haalden we onmiddellijk mijn startnummer af.  Het moet gezegd worden, de Italianen kennen er wat van.  Dit had ik nog nooit meegemaakt.  Een Marathon Expo, die echt wel een marathon beurs bleek.  Een zeer mooi shirt van Assics als cadeau.  Dit bleek een voorbode van wat een perfecte organisatie zou blijken.   Daarna samen met mijn ouders, die met de auto naar Florence waren, iets gaan drinken en dan eindelijk even de rust van het hotel opzoeken.  Daar bleek dat ik niet de enige marathonloper aanwezig was.  's Avonds een pizza gegeten en zeer mooi bedankt voor de "gelati" (mijn ouders en Glenn daarentegen lieten de kans niet liggen).  Goed op tijd naar bed maar de harde matras zorgde toch wel voor een moeilijke nachtrust.

Marathon di Firenze 006 voor websiteZaterdag werd de dag om de stad te verkennen (oa: kaarsje branden in de duomo)en wat te winkelen.  Tussendoor nog een pasta gegeten en heel wat afgestapt.  NB: Ik zit links aan de tafel.  Heel wat lopers in het centrum en je kon echt de sfeer van de wedstrijd beginnen opsnuiven.  Zalig gevoel...  Veel mensen liepen er goedgezind bij.  Kon ook niet anders: het weer was ideaal. 16 tot 18 graden in het zonnetje en dit eind november...  Als je dan hoort dat het bij ons in Antwerpen bv: zwaar aan het regenen met koude temperaturen was...  Tja, wat wil een mens nog meer.  Bon, ik genoot ervan en kwam nog een klant van me (Johan) tegen die ook meedeed met de marathon.  Samen met hem en mijn ouders dronken we nog een cappucino en dan was het tijd om weer naar het hotel te gaan.  Een kleine wandeling langs de Ponte Vecchio niet nagelaten en dat had ik beter niet gedaan.  Pijn in mijn kuit en het begon alleen maar harder en harder te trekken naarmate we het hotel naderden.  Overbelasting?  Kameraad Glenn had Voltaren bij en dat werd er dan ook lustig opgesmeerd.  's Avonds beperkte ik de maaltijd tot wat gebakken kip met pasta en dan was het tijd om te gaan slapen.  De pijn in mijn kuit hield me 's nachts wakker. 

Zondag opgestaan met ... een pijnlijke kuit.  6u00 en ik maakte me klaar, hapje eten, en dan was het tijd om te vertrekken.  Glenn zou later naar mijn ouders gaan en die zouden dan op 6 punten me kunnen zien.  Onderweg naar de startzone nog in gesprek geraakt met een paar Tsjechen.  Altijd leuk. Aan de startzone geen Johan te zien tussen de 10000 anderen en dus nam ik de gratis pendelbus maar Afb0135 voor websitemet een hoop Italianen.  6 min dolle pret en dan stond ik op de Piazza Michelangelo met een adembenemend zicht op Florence.  Ik heb hier wel al vaker gestaan maar nu was het wel zeer speciaal.  Op de foto zie je allemaal rode vrachtwagens, heel die strook was de area voor de lopers aan stadsgedeelte.  Enorm gewoon maar zo goed ineengestoken.  Een droom.  Ik was behoorlijk vroeg aan de startzone en nam wat foto'tjes, dronk nog wat thee en water (samen met koekjes en andere zaken te verkrijgen), ging nog eens naar het toilet. Nam nog Afb0138 voor websitewat foto'tjes, werd zenuwachtig, vond Johan, deed een praatje en ging met Johan in het startvak staan.  Johan kwam bij mij staan zodat we samen de afdaling konden doen naar het oude centrum.  Om 09u20 klonk het startschot en vlogen de helikopters van de Rai (werd live uitgezonden) meteen weg.  Ik volgde in de beginfase de ballon van 3u45.  Aan de Ponte Vecchio (3e keer dat ik mijn ouders en Glenn zag), na +- 11 km, stonden de mensen tot 4 rijen dik en was het een gejoel en geklap onmogelijk te beschrijven.  Crazy gewoon.  Ik liet iets verder de ballon (tempolopers) van 3u45 voor wat hij was (ging me toch te snel en ik liep al aan 160 hartslag) en nam een plaspauze.   Terug vertrokken kreeg ik meteen een "bravo" en "dai" naar mijn oren van enkele supporters.  Twee handen in de lucht gestoken en weg waren we weer. De ballon van 4u00 niet te zien.  Maar wat een organisatie: aan elke drankpost om de 5 km kreeg je het volgende: water, zout water, sportdrank, koekjes ed, stuk fruit en om de 7,5 km een sponspost.  FANTASTISCH gewoon.  Ik liep voort en haalde de 21 km onder de 2 uur.  Daarna terug door het oude centrum maar ik had er geen oog voor, ik voelde dat mijn lichaam begon af te zien en 3 km verder kreeg ik klappen. 
We zaten net voorbij de 31 km toen mijn maag begon te protesteren...  Ik had heel de weg braaf mijn gelletjes genomen maar misschien met iets te weinig water?  Het werd zwart voor mijn ogen en vermits ik geen kennis wou maken met de Florentijnse macadam besloot ik een wandelingetje te maken tegen stevig tempo.  Afwisselend lopen en stappen.  Tot aan de 36 km.  De ballon van 4u00 was me voorbij.  Niet getreurd, door mijn gebrekkige voorbereiding zou uitlopen al een overwinning op zich zijn maar toch...  ik begon terug te lopen, meteen een stevig tempo om ..........  meteen weer stil te staan.  Mega krampen in mijn bovenbenen.  Ik was niet de enige met dit probleem, er stonden er nog geparkeerd.  Maar ik ging hier niet kraken.  Het was een zeer moeilijk moment, ook mentaal, want daar sta je dan hé.  Dus besloot ik even naar huis te bellen en ondertussen terug op gang te geraken.  Al wandelend bellen en stretchen (een man kan dus meer dan 1 ding tegelijk) en 5 minuutjes later was ik terug aan het lopen, of toch iets dat er op leek... Zo ging het verder tot aan de finish.  Prachtige passage door het oude centrum nog en met de muziek van Queen kwam ik met volle trots aan in een wervelende 4u15min. met een gem. hartslag van 155.  Mijn doelstelling was bereikt!  4u15 had ik voor de start een mooie uitslag genoemd.  Daarenboven heb ik afgezien maar er ook zo van genoten.  Achteraf kreeg mijn lichaam serieuse klappen te verwerken maar dat was wel te verwachten.

Deze marathon staat met stip op 1!  Zeer mooie omgeving, zeer veel sfeer, perfecte organisatie (TOP!), mooiste diploma en een toch niet te makkelijk parcours.  Prachtig gewoon, ik kan hem aan iedereen aanraden.  Dit heb ik nog nooit meegemaakt.  In 1 woord: fantastisch!

Dank u aan:
*Nathalie en de kids, als eerste, toch wel speciaal te bedanken.  Het weeral zolang zonder mij moeten stellen is ook voor hen een hele opgave (en tijdens zo'n marathon besef je wel dat als je familie er niet achter staat, dit niet haalbaar is), *Mijn ouders om helemaal naar Firenze te rijden om me aan te moedigen,
*Glenn, beste kameraad die de marathon normaal zou meedoen maar door blessure aan de kant stond, maar toch meeging om me ook aan te moedigen (in Antwerpen haal ik je door de 42 makker!),
*Mario voor de schema's en de raad,
*Kristof, mijn schoonbroer om me weer eens op te lappen,
*iedereen voor de leuke berichten en aanmoedigingen tussendoor,
*Firenze marathon, nog nooit zo een organisatie meegemaakt!  Alleen daarvoor al bedankt voor dit onwaarschijnlijke gevoel!

Oh ja, "dai" dat ben ik gaan vragen: het betekent: komaan je kan het met al je energie.  Dan snap ik wel dat ze dai roepen!

01:25 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (11) | Tags: firenze marathon 2009 |  Facebook |