14-04-08

Marathon van Rotterdam 2008

Een verslagje over mijn 2e marathon.   Het was zeer vroeg opstaan om de trein naar Rotterdam te nemen en we zaten er niet alleen op.  Spanning ten top tijdens de treinrit.  Een marathon zoals mijn eerste wou ik absoluut niet meer meemaken.  Die man met de hamer, niet mijn vriend dus en ik hoopte dat hij in België was gebleven. 

 

Net voor de start aan gedacht om mijn "immodiummeke" tegen buikklachten in te nemen (het zou niet helpen deze keer, zie verder).  En dan was ik klaar om mee met Lee Towers en 1000-en anderen You'll never walk alone te zingen. En weg waren we, op zoek naar eeuwige roem en 42,195 km macadam te voelen.  Na 1 km stonden mijn pa (always there, nogmaals bedankt!) en Chris (voorzitter Oxaco en normaal gezien ook deelnemer maar door blessure helaas moeten passen) al te roepen.  Ik was 'toen' nog heel fris dus kon ik met gemak terugzwaaien.  De eerste waren ondertussen al een pakje verder schat ik (ik vertrok met 5 minuten achterstand).  De Ersabrug de 1e keer over geraken was geen probleem en na 5 km kwam De Kuip (voetbalstadion Feyenoord) reeds in beeld. Tussentijd 28:22 'T ging goed en ik voelde me redelijk ontspannen. 

Ook de 10 km werden vlotjes gepasseerd (ik had al een eerste plaspauze genomen en een 2-tal minuutjes tijd kwijtgespeeld maar had er een goed gevoel in dat ik die nog terug kon inhalen). Tussentijd 57:22

Helaas, rond km 13 kreeg ik buikkrampen (ik vermoed van het koude water tijdens de bevoorrading). En nog meer helaas, het werd nog erger.  En nog meer helaas: ik had geen papier mee...  Een mens wordt inventief als hij met "een strijd" bezig is.  Ze hebben in Rotterdam bekertjes met een sponsje in.  Dat drinkt gemakkelijk en je kan de spons daarna gebruiken om je te verfrissen.  Dus bij de bevoorrading op de 15 nam ik 2 bekertjes en een Nederlandse boom werd mijn vriend voor 3 minuten, achter mij liep wel de massa voorbij.  Goed: ding gedaan en terug op weg maar vrijwel direct voelde ik terug een kramp.  Tussentijd 15 km: 1u26

Rustiger lopen was de boodschap, dik tegen mijn zin maar het ging echt niet anders.  Aan km 19 moest ik echter gaan stappen of ik zou zware ongelukken krijgen en dat wou ik mezelf nu ook weer niet aandoen.  Weer de truc met het sponsje dus, alleen zaten we nu in volle dorpskern... Geen park te zien en zo in den middenberm is nu ook weer niet alles.  Happy happy joy joy, er stonden aan de 20 chemische vieze toiletten en die gingen nu net even mijn vrienden worden.  Mijn hartslag zat al laag door het stappen, zakte onder de 100 en in het toilet heb ik eens goed gevloekt, een verliesbeurt van maar even 9 minuten...  Dag goede tijd en schema.  Er het beste van maken dus. En niet meer over die tijd tobben want die was al weg.  Tussentijd 20 km: 1u57

En op de halve (dus 1 km verderop hé) : 2u11 dat zijn dus 14 minuten hé.  Totaal verlies schat ik door die krampen op een goei 20 minuten.  Maar het ging nog erger worden want ik had nu alleen nog maar vocht in mijn lichaam en dat gemis aan energie begon zich stilletjes aan te wreken.  Ok, ik was terug op gang geraakt maar tegen dat ik terug in het gewone tempo zat waren we alweer een km-tje verder.  Het punt van de 25 kwam ik nog aangelopen en daar hadden ze warme thee in de bevoorrading en ook nog wat druivensuiker.  Een boost die goed van pas kwam. Tussentijd: 2u36

Het laatste stukje Erasmusbrug dat daarop volgde, moest ik stappend afleggen want het was net iets teveel.  Erover en hopsa terug aan het lopen.  Een beetje verder, net voorbij de 27km stonden de supporters terug (mijn pa, Chris en ook nog Kris P. (106e op de 10km), Inge en Alain (was helaas bier gaan halen dus die heeft mij niet voorbij zien flitsen).  Chris liep een eindje mee en dan stond ik er terug alleen voor.  Alleen werd het mij zwart en zwarter voor de ogen.  Geen energie meer door het voorval aan de 20?  Ik denk het wel, dus moest ik weer even wandelen (grrrrr) terwijl de hartslag op 145 lag en ik me voor de rest nog goed voelde.  Aan de 30km (altijd thee, beetje water dat ik eerst wat meezeulde, en een energydrankje) aan de ehbo even gestopt tussen de liggende lopers met krampen om te vragen of ze niets te eten hadden en jawel, ze hadden "hollandse drop" en het smaakte nog ook.  Tussentijd: 3u14  (de energiecrash koste me toch wel zo'n 10 minuten). 

Ik begon terug te lopen en 't ging dus wel goed vanaf die 31, dus ik versnelde wat want  fysiek leek dat wel te lukken en dan saflet een kramp in mijn rechterbeen. Bwah, dat zou ik er wel even uitlopen... Niet dus, patat terug ter wandel gezet.  Tussentijd 35km punt: 3u54

En op de 40:  4u34.  Ik hing dus weer tussen de lijkjes, MAAR ik voelde me niet zo.  In Brussel dus wel maar nu voelde ik me fysiek nog redelijk ok.  Alleen die beenkrampen fnuikte mijn geweldadige eindspurt....  Doch de geweldige aanmoedigingen van die wacko Nederlanders maakte dat ik de laatste 800 alle pijn verbeet en de Coolsingel al lopend en zelfs redelijk lachend overliep. 

Wat is de conclusie:
Het Nederlandse publiek is veel enthousiaster dan wij Belgen.  Zelfs als je voorbij komt na 4u30 roepen ze nog: dat ziet er goed uit, echt top hoor mensen. 
Rotterdam heeft een heel mooi parcours.
Zonder buikkrampen was ik 15 à 20 minuten sneller binnen.
De man met de hamer was niet te bespeuren in Rotterdam.  Toch niet bij mij, hij had andere slachtoffers.
Ik heb er van genoten en zal dus nog marathons lopen.
En ja, eigenlijk ben ik wel fier op mezelf. 

Op naar volgende week voor de Antwerp 10 miles.

Greetz
Steve

De link naar de filmpjes:
Filmpje Rotterdam Marathon

20:39 Gepost door Steve | Permalink | Commentaren (8) | Tags: marathon van rotterdam |  Facebook |